Gisteren 46 geworden. Een duizeljaar gehad. Nog erger dan die hersentumor vond ik dat mijn trouwe vriend is gestorven. Meer dan drie jaar lang leefde hij met ALS. Het mooiste was dat hij zelfs niet boos was toen hij die diagnose kreeg: “Iemand moet het krijgen.”
Ik kan jullie zoveel mooie verhalen vertellen over hem maar dan zijn we morgen nog niet klaar. Er zat geen spatje kwaads in hem, niks, noppes. Prachtig is dat.
Wat ook heel goed is, is dat ik een toxische relatie achterwege heb kunnen laten. Het eindelijk ook heb durven benoemen voor wat het is. En neen, ik voel geen wrok meer. Wat er wel achterwege is gebleven: ik zou andere mensen ervoor willen waarschuwen om niet in dezelfde val te trappen. Als een ‘geliefde’ tegen je liegt, zich volledig anders gedraagt naar de buitenwereld toe dan is er iets mis. Maak jezelf geen blaasjes wijs, er is iets fundamenteels mis. En de oorzaak valt niet te wijten aan alcoholgebruik, door alcohol word je geen leugenaar. En de grootste klassieker: je openlijk verwijt dat alle problemen in jullie relatie jouw schuld zijn. Dàt is de allergrootste klassieker, mocht je nog twijfelen. En voel je vooral niet schuldig, het moet maar es gedaan zijn met victim blaming, ik heb het daar helemaal mee gehad. Dat heb ik geleerd in 2025.
Het was me het jaar wel. Oh what a year!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten