Ik schrijf dit op voor die ene persoon die ik misschien de ogen kan openen. Het ligt niet aan jou.
In een relatie kan je te maken hebben met twee vormen van geweld, situationeel geweld en intiem geweld. Situationeel geweld ontstaat door financiële problemen, druggebruik, ziektes etc. Situationeel geweld kan je overwinnen. Het andere is intiem geweld en dit valt niet te overwinnen. Intiem geweld ontstaat wanneer een of beide partners een persoonlijkheidsstoornis Cluster B heeft/hebben. En nog het allerergste zou ik persoonlijk durven zeggen van het type maligne narcist zijn, een combinatie van narcisme, sadisme en een antisociale persoonlijkheid (psychopathie en sociopathie). De combinatie van zuiver sadisme en een gebrek aan empathie is des duivels, alsof je de duivel zelf in de ogen kijkt. En het psychologische/fysieke geweld openbaart zich langzaam, je kan niet geloven dat je met dezelfde aanvankelijke ideale persoon te maken hebt. Het klopt niet.
Intiem geweld is traumatisch en voor de meesten onbegrijpelijk. Het is ook verslavend: je weet dat je afschuwelijke enge karaktertrekken hebt gezien en toch ondanks blijf je bij die persoon. Omdat je verlangt naar de betere tijden die je met die persoon hebt meegemaakt. Er is ook sprake van traumabinding, die twee zaken verklaren waarom het gemiddeld zeven pogingen duurt om uit een toxische relatie te stappen. Wanneer je verliefd wordt, wordt er iets in je hersenen getriggerd dat verslavend werkt, in een relatie met een maligne narcist werkt het nog heviger omdat ze aan lovebombing doen. Het is heel verwarrend als iemand je overstelpt met complimenten om dan maanden later te beweren dat je niks goed kan doen en alles mis is met jou.
Echte vrienden of geliefden draaien elkaar geen rad voor de ogen zodat je op den duur niet meer weet wat je moet geloven. Dat is gaslighting. Verschrikkelijk én doelbewust. Of er nu sprake is of niet van fysiek geweld, sowieso heb je te maken met intiem geweld. Sommigen proberen zich te verschuilen achter autisme maar het grote verschil is: een autist voelt wél empathie en legt de vinger niet keer op keer op keer op de pijnlijke wonde.
Je wordt geïsoleerd van je vrienden die zo je geen spiegel kunnen voorhouden, en krijgt steeds vaker en vaker een verhaal te horen waarin jij als de schuldige wordt aangeduid, waarin jij de agressor zou zijn, waarin de ware agressor als de onschuld zelve wordt bekeken. Een relatie met intiem geweld volgt telkens hetzelfde patroon: een observatieperiode waarin ze hun nieuwe prooi hebben gevonden, de overweldigende lovebombing, beetje bij beetje brokkelt het af (je krijgt te maken met daden die zo slecht zijn dat ze ongeloofwaardig klinken), dan komt het fysieke geweld waarvan jij telkens de schuld krijgt, je kan niets meer goed doen, je wordt steeds erger en erger vernederd, de affectie verdwijnt en als je jezelf bijna totaal hebt verloren is hun missie accomplished en verdwijnen ze. En de buitenwereld kan moeilijk geloven dat die aardige, begripvolle, charmante persoon tot zulke dingen in staat is. Pas achteraf, maanden later, besef je waar je al die tijd mee te maken had.
