I pity the fool

Ja, ik heb lang niet geschreven. Ik had namelijk geen tijd. Nu ik weer tijd heb, ga ik weer bloggen.

Ouder worden. Pfff. Het is een beetje dubbel: enerzijds vervloek je de lichamelijke veranderingen (mijn lijf verandert, ik word dikker) maar anderzijds zou je niet meer zo piepjong willen zijn want hoe ouder je wordt hoe beter je in je vel zit. Ik ben lang de onzekerheid en negativiteit zelve geweest. Gaandeweg ebt dat weg. Je kan sneller voorbij de bullshit heen wandelen en je trekt je alsmaar minder aan van wat anderen over je zeggen en denken. Dat beweert men althans en ja hoor, dat klopt. Ik heb meer dan een decennia lang een zware training gehad, weet je. Ik praat er niet zo makkelijk over, feit is wel dat sinds m'n studentenjaren ik altijd weer op mensen stoot die het nodig vinden om leugens over me te verspreiden. Over dingen die ik nooit gezegd of gedaan heb, maar mij wel een asociale crazy b*tch doen lijken. Het is niet leuk, ik zal nooit beweren dat het leuk is, alleen het doet me nu niet meer zoveel. Als je anderen op een laffe manier neerhaalt zegt dat meer over jezelf dan over die anderen, weet ik ondertussen.
Ik ben al van allerlei beschuldigd geweest, zware beschuldigingen zelfs. Een greepje: een slecht karakter te hebben, achter andermans' vriendjes te zitten, een SOA te hebben verspreid, allerhande verslavingen en eetstoornissen,..., tot prostitutie toe. Al die dingen werden gewoon rondverteld. Laster en eerroof. Ik ben vrij preuts, volgens heel wat verhalen allesbehalve dus je kan al raden dat ze zovééél over me zeggen. De waarheid kan niet verder liggen.
Eigenlijk moet ik medelijden hebben met al die mensen. Wat zielig voor ze.

    

mijn lievelingslijstje

Een dikke twee jaar geleden las ik op iemands blog een lijstje van dingen waar zij, het gaat om een zij, van houdt. Vond ik leuk dus ik waag me er ook effe aan. In categorieën want ik ben een geek, you should know that.

Fanatiek:

10+: Johnny Depp (al sinds 19 jaren still going strong, reken maar uit ik ben nu 32), Andy Warhol (het begon met Pop Art en daar was Andy Warhol toen ik 19 werd), parfum (ik ben niet obsessed maar draag het al zo'n minstens veertien jaar lang da-ge-lijks. I don't trust my lijfgeur), Funk ( zo'n jaartjes of 11 jaren), P-Funk: Parliament/Funkadelic (al 11 jaar a big yeah. Ain't no party like a p-funk party when there is a party), Prince (11 jaar, P Control is like Prince Control), zwart (10 jaar: is geen bevlieging)

5+: Brazilië (zo'n acht jaren lang, het begon met Bossa Nova en het werd Brazilië), leder/leer (zo'n acht jaar geleden deed ik m'n eerst leeraankoop. Multiples followed), computers (kocht zeven jaar geleden m'n eerste internetcomputer. Stick to that plan), Martin Margiela (ik bedoel dan de kledij van Martin Margiela, zo'n zes of vijf jaren lang in de Margiela)

nog: moment of now: Mac en Apple tot uitbreiding ( computergeek macgeek die ook met een pc kan werken. With me it's fun!), vingerloze handschoenen: (paar maanden en toch vernoemen want ik draag ùt sinds januari of februari. Like everyday)

Gewoon echt lekker buitensporig heel veel houden van:

20+: Michael Jackson (al 29 jaar fzo, mijn eerste idool), Madonna (25 jaar, mijn eerste vrouwelijke idool dus. Dress you with Madonna), Marilyn Monroe (jeugdliefde en nog still. I expressed my love for her on this blog), Kylie Minogue (21 jaar, especially for her if you know what I mean. It's a song)

10+: Björk (almost love at first sight zo'n 19 jaar geleden), Brigitte Bardot (ashamed to admit but I do. This is not about politics), Strips (al 16 jaar en waarschijnlijk so much langer: geek all the way), Ann DeMeulemeester (ik hou al zolang van haar dat het ongeveer zo'n 16 jaar is), Rare Grooves Disco ( ahum, 11 jaar dus. Rare is weird in dutch. It definitely isn't), Hazenrug (jahaa, ik doe dus al 11 jaar met zo'n lievelingshapje), klassiekers ( 10 jaar: klassiekers blijven ook al zijn ze weg en dat soort geweldige dingen), Kate Moss (ze knipte haar haren kort and there she was for me, sinds zo'n 10 jaren geleden werd ik fan)

5+: Stanley Kubrick (9 jaar: keuzevak filmvak deed me tot dit inzicht komen. Ow yeah!), Parijs (zo'n acht jaar geleden begon het Parijsgevoel. Ik zeg altijd: "In Parijs heb je àlles."), Daft Punk (ze bestaan al langer en ik kwam daarna ofzo. Acht of zeven jaar zo'n fan), Angelina Jolie ( zo'n zeven jaar is zij het voor mij)

nog: moment of now: Manga/Anime ( zo'n drie of vier jaar geleden werd ik betoverd door Japanse tekeningen. Tekeningen uit Japan, met tekst), K-Pop (Koreaanse popmuziek. Bijna twee jaar, bijna twee jàren hou ik van het bijna Platoonse idee van popmuziek!)

laten we het gezellig houden met het Booncomité

Een ex-Vlaams Belanger, ex-Voorposter, ex-NSV'er en voormalige Boonpisser (jawel) zit nu in het beschermcomité van Louis Paul Boon. Kan het nog belachelijker? Boon is van alle Vlamingen mijn favoriete schrijver, sorry, dat is gewoon zo. Hem bezoedelen is SO. NOT. DONE. En Karim, de ex-VB'er heeft dat allemaal gedaan en didn't even care. En de samensteller van het beschermcomité blijkbaar ook niet want die Karim zit er nu wel in. Boon was anti-oorlog: hij voerde oorlog tegen oorlog in 'Mijn Kleine Oorlog', promoraal: schop de mensen een geweten, weet je wel en trok ten strijde tegen onrecht en sociale misstanden: een groot deel van z'n oeuvre. Daarnaast was hij ook professionele viespeuk maar daar gaat het nu niet over. Het punt is dat een ex-VB'er die zetelt in het Booncomité, een ex-VB'er met de reputatie van Karim Van Overmeire, gewoon een contradictio in terminis is. Quot erat demonstrandum. Calcitrate commissioni consciensiam. Zoals we altijd in het Latijn zeggen.

pissed om een kapotte horloge

Ik ben niet iemand die zich snel snel dingen gaat afschaffen. Ik koop voor de eeuwigheid ofzo. Ik ben geen trendy shopper, ik koop tijdloze dingen die dan wat meer kosten maar wel keilang meegaan. Da's 't idee. En als ik me dan iets aanschaf dat in no time whatsoever kapot gaat ben ik redelijk pissed. Ik heb het ze niet te geven, ik schijt* geen geld, ben redelijk 'consumptiebewust' of hoe het ook mag noemen, dus elke aanschaf is weloverwogen. Vorige week kocht ik retedure handschoenen zonder vingers, lees als accesoires, maar wel met een garantie tot in de eeuwigheid. Ik koop niet zomaar zomaar iets.

Twee jaar en zes maanden geleden kocht ik me een Swiss Railway Watch, ik heb er zellufs over geblogd, en nu is hij stuk. Hij is al stuk. En ik kan er niet om lachen. Er is een garantie van twee jaar en die komt dus welgeteld een half jaar te kort. Ik kan er echt niet om lachen. Ik ben zo iemand die heel voorzichtig is met haar watch: hij is waterproof maar denk maar niet dat ik hem onder de douche neem ofzo. Ik koesterde mijn horloge, en nu is hij stuk. Na amper de garantietijd verstreken.

Whitney in zeven favoriete songs

Ik was gisteren te hard van slag om gepast te reageren op het overlijden van Whitney Houston. Ik werd wakker met het nieuws en m'n dag was meteen verpest. Werkelijk. Het sloeg in als een bom, onverwachts. Ja, onverwachts. Oké, ik wist dat Whitney met verslavingen kampte, tuurlijk, maar dat ze eraan ten onder zou gaan kwam niet eens bij me op. En dan toch gisteren, dat vreselijke nieuws dat je niet wil lezen.

Vandaag vroeg m'n me naar m'n favoriete nummer van haar: ik heb er twee, of doe maar zeven. Als wijze van Whitney Houston eerbetoon een persoonlijke top zeven van haar.

1. I'm Your Baby Tonight: I'm Your Baby Tonight was de grootste hitsingle van de gelijknamige cd, haar derde album. De song was meteen liefde op het eerste gehoor van me, net als de clip waarin ze good ol' times laat herleven.

2. All At Once: hoe kan het anders, de ballad die van haar the queen of the ballads maakte. De toon was meteen gezet: Whitney zou uitblinken in soulfulle powersongs en haar stem was ongehoord fantastisch. Tot Mariah Carey en Celine Dion opdoken was er maar een nachtegaal die de hitlijsten aanvoerde en dat was Whitney. En dat jarenlang.

3. I'm Every Woman: hieraan herkent men geniale artiesten: als de coverversie bijna of net zo goed, of zelfs beter is dan het origineel. Ik hou van de originele versie van Chaka, ik hou van die van Whitney. Ik beluister beide ongeveer even vaak. For real.

4. I Wanna Dance With Somebody: megahit uit de jaren '80, iconische 80's song: de sound, de clip, echt zo eighties en toch tijdloos. Een perfecte popsong it is.

5. Didn't We Almost Have It All: een song zo mooi dat ik ervan moet huilen. Onderstaande liveversie moet zowat een van de mooiste liveuitvoeringen zijn ooit gehoord, Whitney neemt je in met haar stem. Pakkend.

6. The Greatest Love Of All: alweer zo'n klassieke 80's ballad én prachtige cover. Cover met boodschap.

7. So Emotional: So Emotional is een eighties hit die ik eigenlijk vergeten was tot ik hem op haar greatest hits hoorde. Yeah, yeah! Zo'n keigoeie song die je vergeet en jaren later opnieuw ontdekt.