De meesten onder ons hebben zo hun muziekidolen. Ook ik. (In afdalende volgorde) George Clinton (Parliamant, Funkadelic), Prince, Stevie Wonder, Sly & The Family Stone, Daft Punk, The Rolling Stones, Bach, Michael Jackson, Björk, Madonna, Diana Ross met en zonder The Supremes, The Beatles, Kylie Minogue, Bob Marley, Billie Holiday, Janet Jackson, Jamiroquai, Frank Sinatra, Erykah Badu, Eric B & Rakim, George Michael (ook met Wham!), Andre 3000 en Alicia Keys zijn de mijne. Als je dan naar een van hen gaat kijken gebeurt er iets magisch, net omdat ze zo speciaal zijn voor je (als je een muziekliefhebber bent tenminste). Gisteren ben ik naar een van hen, Madonna, gaan kijken, en ik verwachtte dus veel maar ik kreeg nog zoveel meer. Madonna was marvelous and even more.
Het eerste wat me opviel was, vergeet de tabloids, vergeet de roddels: ‘in het echt’ is Madonna knapper dan op foto’s, dan in haar videoclips. Ze is niet lelijk te gespierd, te mager. Ze is gewoon een buitengewoon aantrekkelijke vrouw met een prachtig afgetraind figuur. Mensen rondom me maakten alsmaar de opmerking dat ze er buitengewoon knap uitzag voor een vrouw van vijftig jaar en het is waar. Madonna heeft een mooier figuur dan de meeste twintigers, tieners. En haar gezicht mag dan gebotoxed zijn, ze is gewoon mooi.
Wat me verder opviel was haar stem. De mix van playback en live stak ingenieus in elkaar maar je kon ze wel van elkaar onderscheiden en dus goed horen wanneer haar stem live stem was te horen en dat viel verre van tegen. Totaal niet. Een vrij intieme song bracht ze live en het was good, good! Maar het mixen ging verder dan alleen tussen live en playback. Elk nummer werd in een nieuw verrassend geniaal kleedje gestoken, van Latin tot hippe Techno, en het klonk good, good!
Persoonlijk kon ik haar ode aan Michael Jackson (als Michael Jacksonfan) enorm appreciëren: een Jackson imitator deed Billie Jean (zijn beste solonummer). Ik huilde en het publiek werd uitzinnig op dat moment. Mooi en met respect gedaan.
Ook over het dansen kan ik kort zijn: Madonna is van opleiding een danseres dus dat zou flawless moeten zijn. En dat was het dus ook. Maar toch, een vrouw van vijftig die danst als een tiener, twintiger... Ze deed het toch maar. Maar daarnaast waren haar dansers ook ongelooflijk: knappe mensen met uitzonderlijke skills die, net als haar, er echt plezier in leken in te hebben: ze hadden voortdurend een (niet geforceerde) glimlach op de mond van entertainers die er echt plezier in leken te hebben op te treden. Op een gegeven moment zei Madonna ook tegen, ons, haar publiek voor de avond (met een glimlach) “You rock!”. Wij, een zeer dankbaar publiek, aten uit haar hand.
Het was een onderhoudende show aangevuld met prachtige videobeelden, kostuums, ..., het duurde bijna twee uur maar zo onderhoudend als het was leek het echt veel te snel voorbij te zijn: het was pas begonnen en dan was het al gedaan, zo’n gevoel had je, Madonna mocht gerust nog een uur of vijf, zeven, twaalf doorgaan. Ik vond het echt heel erg jammer dat het voorbij was (na bijna twee uren vol) maar ik weet wel dat ik bij haar volgende wereldtournee er zeker bij zal zijn. Gotta love her.
Ik merk dat ik, nu precies twee weken sinds het overlijden van Michael Jackson, het er nog steeds moeilijk mee heb. Met de ene beroemdheid heb je net iets meer affiniteit dan met de andere en Michael kon je gerust een van m’n lievelingsberoemdheden noemen: zijn muziek, zijn clips, The Jacksons, The Jackson 5, Off The Wall, Thriller, The Wiz, USA for Africa,... Ik was zo een van die jaren ’80 kinderen die dacht dat Michael nog meer kon dan Superman en later werd ik zo een van die leerkrachten die geschokt reageerde toen bleek dat de jongeren de legacy van Michael Jackson onderschatten. Da’s een van de redenen waarom ik het zo moeilijk heb met z’n dood. Die affiniteit.
Er zijn weinig beroemdheden te vinden die zo’n tragisch leven hebben geleid als hij. En al wat wij deden was hem uitlachen: om z’n veelvuldige cosmetische operaties. Michael leed aan Body Dysmorphic Disorder (stoornis waardoor je jezelf afstotelijk vindt), hij had dus een psychiater nodig en geen plastische chirurg. Ze zullen wel goed aan hem verdiend hebben.
Om z’n vriendschap met kinderen. Hij had z’n ranch met reden Neverland genoemd: Michael was een Peter Pan die z’n verloren jeugd wilde inhalen. Onlangs las ik dat hij in z’n jonge Jackson 5-jaren achter de coulissen een ontzettend droevige indruk maakte, zelf vertelde hij hierover dat hij zich meermaals in slaap huilde omdat hij geen vrienden had en geen kind kon zijn. Net daarom geloof ik oprecht dat z’n liefde voor kinderen niet meer dan van een vriendschappelijke aard was, en daarbij: als je kind echt misbruikt is dan laat je de zaak toch niet vallen voor een geldsom? Maar ach, ze zullen wel goed aan hem verdiend hebben. En da’s meteen de andere reden waarom ik het er zo moeilijk mee heb: dat constante misbruik, dat openlijke gespot met iemand die eigenlijk hulp nodig heeft.
Michael Jackson and The Jacksons Motown 25
