bloeddorstige serietrofeejagers

U moet vast wel es hebben horen vertellen, hebben gelezen over het zogenaamde trofeejagen: wilde dieren neerknallen om dan hun kop als trofee in de living te hangen. Staat nu volop in de aandacht door Cecil, de betreurde leeuw, maar is een barbaarse bezigheid zich al heel lang (wanneer niet eigenlijk?) op grote schaal voordoet. Je zou kunnen zeggen dat het bij onze prehistorischr voorouders anders was: die leefden met de natuur: het vlees werd opgegeten, de vacht diende als kledij en de rest werd ook benut. Da's dus helemaal niet hetgene wat men bedoelt met trofeejagen maar dat wist u vast wel.
Ikzelf zie een enge parallel opduiken tussen trofeejagers en seriemoordenaars. Het enige verschil is dat het eerste zogenaamd legaal zou zijn, en dan nog. Maar mens of dier, het blijft moord.
En wat ze verder nog gemeen hebben: veel seriemoordenaars beginnen eerst met dieren meedogenloos af te maken. Het feit dat ze engageren in moord geeft hen een gevoel van macht, superioriteit. Ze houden ook doorgaans een aandenken bij van hun slachtoffers en scheppen plezier in de jacht en het afmaken. Verder werkt het voor beiden verslavend. Trofeejagers moeten net daarom niet anders bekeken worden als seriemoordenaars: als een sadistisch eng volkje.

Alles omvattende liefde vs lichtvoetigheid

Ik weet niet hoe ze het doen, sommigen van mijn vriendinnen. Die hoppen van de ene kerel naar de andere, soms drie tegelijkertijd, alsof het niks is. Laten we aldus bevestigen dat ik daar het absolute tegenovergestelde van ben. Ja, ik ben ook wel met kerels naar huis gegaan of zij met mij na een avondje geflirt, maar dat was verder of no betekenis want verder dan wat geflirt kwam het niet. In sommige gevallen werden het zelfs vrienden.
Dus ik kan je niet onderhouden met verschillende verhalen over verschillende jongens waarbij je het wie-is-wie-spoor helemaal kwijtraakt. Want dat doe ik, als ik naar die verhalen luister. En om eerlijk te zijn, op den duur luister ik ook maar met een half oor omdat al die verhalen zo vluchtig zijn. Tegelijkertijd vraag ik me ook af, hoe doe je dat?
Als ik terugga in de tijd, jaren terug in Antwerpen, heb ik dat zelf ook es gedaan. Ik datete toen twee kerels tegelijkertijd (al m'n vrienden die het wisten schrokken want dat was zo un-me) en dat was allemaal oké. We hadden eigenlijk niks. Ik kan niet echt zeggen dat ik me zo hard heb geamuseerd ´playing the field'. Het was dan ook snel gedaan, met beiden. I'm not there to play the field. Ik wou me gewoon wat soepeler opstellen maar helaas, ik ben niet soepel.
Ook al kan het gigantisch pijn doen, ik ga toch liever voor die diepgaande alles omvattende liefde: iemand die je kan doen huilen, je de adem afsnijdt, bij hem zijn is alsof de hele wereld verdwijnt, iemand die je zo weak in de knees maakt dat je met blikken en blozen moes bent in z'n handen en iemand die je een warm gelukzalig kan geven. Zucht, dat is het waar ik voor ga.
Overkomt je zelden maar als je het eenmaal hebt laat je het niet los. Al duurt het jaren. En jaren.


View on YouTube

tienersentiment

Onlangs naar een trouw geweest waar het gemiddelde geboortejaar tussen '69 en '80 lag. De generation X-ers en met uitloper de MTV-generatie. Tegenwoordig ga ik om met mensen van allerlei soorten leeftijden van 60+ tot halverwege twintigers, maar het is voor mij best speciaal om op een feestje met leeftijdsgenoten te dansen. Want wat hebben we gemeen? Juist ja, de muziek. De muziek die we als snotneuzen hoorden en de grootste impact heeft gehad. Altijd, of toch zeer vaak, zie je op feestjes met leeftijdsgenoten dezelfde muziek passeren, er zijn zo van die verplichte nummers: geen feestje een feestje zonder Michael Jacksons Billie Jean, zeg maar.
Veel van m'n leeftijdsgenoten of generatiegenoten beleefden in de vroege jaren '90 een grungeperiode. We zaten in de Antwerpse Almoezenier te dansen op Suede en Elastica. Kurt Cobain en Eddie Vedder waren dé sexsymbolen en op fuiven werd er niet gedanst maar gepogoëd, geheadbangd waarbij we niet zelden ons ook gewoon op elkaar wierpen. Ik weet niet of ik die tijd zozeer mis, die tijd van het eerste biertje maar het doet wel wat me als ik die nummers weer hoor. Het nummer dat me het meest dat ultieme nostalgiegevoel naar die tijd geeft is Teenage Riot van Sonic Youth. Het doet me denken aan het gevoel vanop het grasveld van een modderige festival met veel bier en vettige frieten naar een van je lievelingsrockbanden te luisteren. Een beetje loom en toch het gevoel van opwinding. Want je bent op een van de belangrijkste rockfestivals in België.

de oudste vriendinnen

Ik weet niet hoe te beginnen:

Ik was negen en zat op de tekenschool. Na de awkward kennismaking had ik er inmiddels een vriendin gevonden, Etske. Vriendinnetjes die samen tekenden en tijdens de pauze ook nog es samen zaten. En dan kwam Cobi met haar zus. Leuker dan mij. Zij trok Etske mee en ik keek toe. Het jaar erna was ze weg en had ik Etske weer voor mij. En Noëmie kwam er ook bij. We waren met z'n drietjes en samen gingen we naar het theater en de jeugdbioscoop en nog es naar het theater. 
En dus Cobi.
Na jaren moe te zijn van de Dames (toen een megastrenge uniform katholieke school met veel franskiljons en snobs. Haha, ik heb er ook leuke tijden gehad, koester nog wel de meiden van toen :-) ) ging ik naar de Steiners (Steinerschool) en zag Cobi weer. Ze kon zich onze tekenschool niet meer herinneren. Tot op de dag van vandaag niet meer.  :-)
We werden snel vriendinnetjes en ook met Ans en Anneleen. De meiden op de foto. En eigenlijk zijn we met ups en downs altijd vriendinnen gebleven. Da's écht heel mooi. Met élk een heb ik prachtige herinneringen.
Een greep:  (een greep uit de zoveel gebeurtenissen)
met Cobi, ken ik al zo lang. Was er toen m'n broer z'n eerste fuif gaf. Samen effe in Gent gezeten. Zij hielp mij met de megaverhuisfromhellenduseeuwigdankbaar naar Brussel. 
met Ans: ken ik ook al zòlang. Met haar had ik een idee om een krantje op te richten. Het idee was goéd! :-) Toen ik uit Gent kwam was ze de eerste de me weer aanhaalde. :-)
met Anneleen: ken ik ook al zòlang. Met haar m'n 18e verjaardag gevierd. In Amsterdam. Yeah, in Amsterdam, wij tweetjes. :-)
Misschien dat we morgen ruzie krijgen en elkaar niet meer willen zien. Maar de herinnering blijft.

Ramadan discussie

Interessante discussie op facebook gevoerd naar aanleiding van een minireportage over Fatima die beweert wél gelovig te zijn maar al tien jaar niet meedoet met de ramadan. Interessante discussie op zich, ware het niet dat er mensen zich mee gingen bemoeien.
Ik ga er geen doekjes om winden, ik ben geen moslim. De Islam staat door omstandigheden wel dichter bij mij dan veel andere doorsnee Vlamingen (doorsnee ben ik niet) en ik ben ook een paar keer in de moskee geweest, heb meegedaan met het gebed (waar ik geen fluit van begreep) enzovoort enzovoort. Ik ben geen moslim maar sta er wel open voor en niets zegt dat ik me later niet bekeer tot de Islam. Dat kan.
Maar àls ik me zou bekeren dan komt dat heus niet door hen die roepen dat alle ongelovigen naar de hel gaan. Die het oké vinden dat je een gevangenisstraf riskeert omdat je tijdens de ramadan met een temperatuur van 48 graden overdag een glas fruitstap drinkt. Die beweren dat het ontkennen van Allah al je goede daden teniet doet. En die alleen maar citaten kunnen aanhalen. Kortom, ik heb respect voor de inhoud, niet voor de vorm.
Net tijdens dat de ramadan zie je hen dan Fatima veroordelen, Fatima die naar de hel gaat. Tijdens de ramadan zou je toch net extra moeten opletten om niet kwaad te spreken, of heb ik er als 'ongelovige' niks van begrepen?

Aan alle anderen: nog een vredelievende week ramadan! :-)