pissed om een kapotte horloge

Ik ben niet iemand die zich snel snel dingen gaat afschaffen. Ik koop voor de eeuwigheid ofzo. Ik ben geen trendy shopper, ik koop tijdloze dingen die dan wat meer kosten maar wel keilang meegaan. Da's 't idee. En als ik me dan iets aanschaf dat in no time whatsoever kapot gaat ben ik redelijk pissed. Ik heb het ze niet te geven, ik schijt* geen geld, ben redelijk 'consumptiebewust' of hoe het ook mag noemen, dus elke aanschaf is weloverwogen. Vorige week kocht ik retedure handschoenen zonder vingers, lees als accesoires, maar wel met een garantie tot in de eeuwigheid. Ik koop niet zomaar zomaar iets.

Twee jaar en zes maanden geleden kocht ik me een Swiss Railway Watch, ik heb er zellufs over geblogd, en nu is hij stuk. Hij is al stuk. En ik kan er niet om lachen. Er is een garantie van twee jaar en die komt dus welgeteld een half jaar te kort. Ik kan er echt niet om lachen. Ik ben zo iemand die heel voorzichtig is met haar watch: hij is waterproof maar denk maar niet dat ik hem onder de douche neem ofzo. Ik koesterde mijn horloge, en nu is hij stuk. Na amper de garantietijd verstreken.

Whitney in zeven favoriete songs

Ik was gisteren te hard van slag om gepast te reageren op het overlijden van Whitney Houston. Ik werd wakker met het nieuws en m'n dag was meteen verpest. Werkelijk. Het sloeg in als een bom, onverwachts. Ja, onverwachts. Oké, ik wist dat Whitney met verslavingen kampte, tuurlijk, maar dat ze eraan ten onder zou gaan kwam niet eens bij me op. En dan toch gisteren, dat vreselijke nieuws dat je niet wil lezen.

Vandaag vroeg m'n me naar m'n favoriete nummer van haar: ik heb er twee, of doe maar zeven. Als wijze van Whitney Houston eerbetoon een persoonlijke top zeven van haar.

1. I'm Your Baby Tonight: I'm Your Baby Tonight was de grootste hitsingle van de gelijknamige cd, haar derde album. De song was meteen liefde op het eerste gehoor van me, net als de clip waarin ze good ol' times laat herleven.

2. All At Once: hoe kan het anders, de ballad die van haar the queen of the ballads maakte. De toon was meteen gezet: Whitney zou uitblinken in soulfulle powersongs en haar stem was ongehoord fantastisch. Tot Mariah Carey en Celine Dion opdoken was er maar een nachtegaal die de hitlijsten aanvoerde en dat was Whitney. En dat jarenlang.

3. I'm Every Woman: hieraan herkent men geniale artiesten: als de coverversie bijna of net zo goed, of zelfs beter is dan het origineel. Ik hou van de originele versie van Chaka, ik hou van die van Whitney. Ik beluister beide ongeveer even vaak. For real.

4. I Wanna Dance With Somebody: megahit uit de jaren '80, iconische 80's song: de sound, de clip, echt zo eighties en toch tijdloos. Een perfecte popsong it is.

5. Didn't We Almost Have It All: een song zo mooi dat ik ervan moet huilen. Onderstaande liveversie moet zowat een van de mooiste liveuitvoeringen zijn ooit gehoord, Whitney neemt je in met haar stem. Pakkend.

6. The Greatest Love Of All: alweer zo'n klassieke 80's ballad én prachtige cover. Cover met boodschap.

7. So Emotional: So Emotional is een eighties hit die ik eigenlijk vergeten was tot ik hem op haar greatest hits hoorde. Yeah, yeah! Zo'n keigoeie song die je vergeet en jaren later opnieuw ontdekt.

sien eggers en of het om een broodje aap verhaal gaat

Vanmorgen heftig geschrokken toen er een meid zo maar effe langs haar neus zei: "Ja, en dat verhaal dan van Sien Eggers, die zo racistisch bezig was tegen Véronique en den Herman!" "Wat!?" Ik kende dat verhaal niet. Ik ken natuurlijk wel Sien Eggers, iedereen kent Sien Eggers, en in Antwerpen kennen heel veel mensen Véronique en Herman, hetzij vaag tot heel goed, dus ja, dan schrik je nog harder. "Ge moet maar es op de site van de Gazet van Antwerpen kijken!" wat ik deed, en ook op andere sites want het negatieve nieuws ging verder dan de site van de Gazet van Antwerpen.

Natuurlijk geloof je zoiets niet meteen, je hebt geleerd om kritisch met de media om te gaan en van een actrice als Sien Eggers die niet bang is om zich op nieuwe onbekende risicovolle projecten te storten en heel open lijkt te zijn van geest verwacht je zulke uitspraken niet. En zelfs niet in een beschonken bui aangezien je ook beschonken je politieke mening niet aanpast. Het komt er wat sneller en radicaler uit, dat wel, maar een antiracist zal zich dronken niet van een racistische parlando bedienen, no way.

Om eerlijk te zijn weet ik nog altijd niet wie of wat ik moet geloven. Maar er zijn wel reacties die me enorm tegen de borst stuiten. Om het kort te houden, want deze post kan heel lang worden, zijn er drie reacties waar ik absoluut niet mee akkoord ga: het goedpraten ('ach, ze was dronken': ja, ze was dronken maar zelfs als je dronken bent ga je je als niet-racist niet als een racist opstellen), de doofpot in (nou, hoor. Zo kunnen we meteen alle onrechtvaardigheden maar verzwijgen en blijft het gewoon maar verder gaan. Mensen mogen elkaar keihard racistisch kwetsen. Prima), het ongeloof naar het slachtoffer toe omdat we te maken hebben met Sien Eggers (is totaal onrechtvaardig). Ik vind het nogal vreemd dat mensen zomaar racisme moeten kunnen verdragen en als je er iets van zegt reageer je 'overgevoelig'. Ik zeg er gewoon altijd iets van, ik maak er net een punt van want ik verdraag geen racisme, naar niemand toe.

Ik zal nooit vergeten dat ik als achtjarige op de tram zat en niet rechtstond voor een - wat voor mij toen leek - oudere vrouw. Hoe oud was ze? Nog geen zestig, geloof ik, en ze leek goed te been. Dus ik dacht er niet aan om automatisch recht te staan, ik had haar vast niet eens opgemerkt want ze stond ietwat achter me. Ik was acht, zat in het tweede studiejaar en plots hoorde ik achter me ouwehoerenkletspraat over 'teruggaan naar eigen land' en dat 'ze daar nog in de bomen klimmen' enzo. Ik had meteen door dat het over mij ging en in m'n ogen brandden de tranen van de woede maar ik dierf niks te zeggen. Ik voelde me vernederd, tot op het bot vernederd door hun vergelijking met apen (doet sowieso altijd pijn). En nu denk ik: hoe kunnen ze? Tegen een kind.

Maar het kan ook anders: eveneens in het tweede studiejaar zat er een meisje bij me in de klas dat me eenmaal uitmaakte om m'n huidskleur. Nu zat ik op een school waarin dat totaal niet getolereerd werd. En dat wist ik, en dat moest ze voelen. Tegen m'n principes in - over racisme ga ik niet zwijgen, nee - ging ik klikken en kreeg meteen de hele klas over me omdat het meisje straf moest schrijven. Tot ik hen de reden vertelde en iedereen me bijstond want 'aan racisme hebben we een hekel.' Puik. En reageerde iedereen maar zo.

Verder ga ik geen oordeel vellen over Sien Eggers omdat ik er helemaal niets over weet. Alleen heb ik wel vele voorspelbare reacties gelezen op allerhande sites.

men dancing sexy

In het algemeen zijn het altijd de vrouwen die sexy danspasjes liggen te doen, dat JLo sensual moves heeft zal niemand ontkennen. Maar wie zijn haar mannelijke tegenhangers? Wel, een leuk greepje, bewust of onbewust sexy:

Robert Downy Jr. barstte in een spontaan dansje uit tijdens de break. Wij keken ernaar en downloadden massaal.

Als Prince beweegt is het sexy. Hij hoeft gewoon maar te stapen en dan is het al sexy.

Nja, ik dacht altijd dat Prince de meest sensuele danser is. Tot ik deze Taemin zijn ding zag doen. Wow!

move like the Stones

Iets waar ik niet zo opvallend mee naar buitenkom is dat ik een Rolling Stone fan ben. Mensen associëren mij met Prince, P-Funk, Stevie Wonder, Michael Jackson , funk, soul en disco en da's allemaal wel waar maar d'r is ook een grote plek voor The Stones. De legendarische Stones. Op m'n vijftiende zag ik hen live, op m'n vijftiende liep ik rond met Mick Jaggers legendarische lippen rond m'n hals en vijftien jaar later opnieuw, maar dan in badge vorm. Ik ben hen trouw gebleven zoals dat noemt.

The Beatles of The Stones is natuurlijk de eeuwige discussie. Stones fans grooven en Beatles fans zijn dan weer muzikaler, zo luidt het cliché. Ikzelf hield eerst onwaarschijnlijk veel van The Beatles voor ik The Stones leerde kennen, veel van hun nummers kan ik nog meezingen. Op een trip door Nederland hoorde ik The Ballad of John and Yoko en kon het niet laten het heerlijke refrein mee te zingen. The Beatles zijn niet echt onbekenden voor me. En ik vind hen nog steeds zo ontzettend goed.

Maar van The Stones krijg ik gewoon een kick, net zoals Funk me een kick bezorgt. Een rush en meeshaken. Eigenlijk gaat het best wel verder dan enkel hun songs: de hele entourage rond Mick en de zijnen fascineren me gewoon. Het is een feit dat ik over drie 'scenes' kan blijven lezen en herlezen: Gainsbourg, Warhol en The Stones. En Warhol en The Stones komen dan nog es samen in Studio 54. Oh yeah!

Dus The Stones, da's iets speciaals voor me en ben een tijdlang bijna verslaafd aan hen geweest, vooral aan de songs uit hun jaren '60 en '70-periode. I tell you love, sister, it's just a kiss away.

Under My Thumb

Let's Spend the Night Together

Gimme Shelter: mijn absolute favoriete Rolling Stone song en een van m'n favoriete songs tout court!