Parijs opnieuw te mogen omarmen

 “Ik mis het echt, reizen.” zei ik onlangs tegen mijn psychologe: “Ik mis het ÉCHT ÉCHT!”. “Wow,” zei ze: “dat klinkt best serieus.” “Maar ik meen het dan ook.”

Ik zeg enkel zaken die ik meen. Als ik iemand een compliment geef en die persoon vraagt me: “Vind je dat werkelijk?” “Tuurlijk anders zou ik dat niet zeggen. Waarom zou ik het anders zeggen?”  Anderzijds kan het ook de andere kant opwaaien: “Jij kan echt wel slecht tekenen. Ik heb zelden iemand zo slecht zien tekenen.” En dan volgt het ongeloof: “Jij dùrft wel om zoiets te zeggen.” “Maar ik meen het dan ook.” Alsof dat het niet erger zou maken. Eerlijk, ik ben me van geen kwaad bewust. 

Je kan het ook positief bekijken, jaren geleden zei een vriendin me: “Jij bent een van de mensen naar wiens mening ik vraag. Omdat ik weet dat die doordacht en oprecht is.”

Ik vertrek algauw naar Parijs, sinds augustus 2020 heb ik - afgezien van een zomertrip naar m’n ouders - geen reis meer ondernomen. Geen citytrip, geen langere reis, geen dagtrip in eigen land. Nada. Niente. Floccinaucinihilipilification. 

Een keertje wou ik nog es naar Amsterdam en toen ging die stad op slot. “Sinds de corona leef ik op een vitesse lager.” zei een collega/vriendin me, een normaal heel ondernemende meid die er haar hand niet voor omdraait alleen naar Rio de Janeiro, Kigali te trekken. “Ik ook.” moest ik beamen. Op het werk zijn we met vieren, de alleenreizigers. Een blijft wekenlang netjes binnen Europa, met z’n neus het avontuur achterna, drie van ons zoeken verdere oorden op. Het schept een bijzondere band als je weet: zij is ook alleen in Rio (net als ik zélfs in een favela!) en Kigali geweest, hij is ook alleen in Rio, Tokio en Seoul geweest. They know what it is. 

Vroeger had ik een soort deal met mezelf: minstens een keer per jaar in Parijs te vertoeven. Toen kwam corona. We gaan gewoon alles en alles op corona steken. Tja, corona, je hebt het dan ook mooi aan jezelf te danken dat de mensen je niet graag zien komen. 

Hopelijk heeft Parijs me net zo hard gemist als ik haar. 

Jason en Lisa

 Ik kan er niets aan doen, ik kan het gewoon niet helpen, eerlijk gezegd - en ik weet best hoe belachelijk dit klinkt -  de ‘split up’ tussen Jason Momoa en Lisa Bonet heeft me geraakt. Als andere celebrity koppels uit elkaar gaan, I don’t really care that much. Tenzij ze zich zo - kan het erger? - uitdrukken als Paltrow en Martin met hun ‘conscious uncoupling’. Hoe verzin je dit soort zogenaamd diepzinnig gelul? Ah ja, The Goop. 

Meestal, I don’t care dus. Het vrij recente bericht van Lisa en Jason heeft me toch geraakt. 

Lisa Bonet moet zowat een van de coolste dames van de 80’s, 90’s zijn. Jason Momoa, 12 jaar jonger, zag haar in The Cosby Show - ik denk dat we toen allemaal Lisa Bonet in The Cosby Show hebben gezien - en hij wist: dit wordt mijn vrouw. Blijkbaar heeft ze dat effect wel es op anderen: Lenny Kravitz dacht hetzelfde toen hij haar op een cover zag, we kennen de geschiedenis van Lenny en Lisa. 

Lenny en Lisa leken een match made in heaven. Alleen had Lenny nogal moeite om trouw te blijven. Zacht uitgedrukt. Jason en Lisa leken ook voor elkaar gemaakt tot - en dat maakt het des te pijnlijker - corona op het podium kwam. De ‘actor’ op het podium waaraan we allemaal een bloedhekel hebben. Lisa Bonet is al sinds haar jonge jaren een uitgesproken antivaxxer en een aanhanger van twijfelachtige complottheorieën. Op YouTube terug te vinden. Jason is dat niet. 

Toen ik het bericht opving over hun scheiding met bijhorend statement over ‘veranderde tijden enzo’ wist ik meteen waar de lamp brandde: eerder las ik al over Lisa’s radicale alternatieve ideeën. Gaandeweg sijpelde het nieuws door dat inderdaad dit een belangrijke oorzaak was. Hopelijk zijn er nog andere zaken in het spel want om na 16 jaar uit elkaar te gaan (en niet te vergeten met twee prachtige kinderen) enkel omwille van een vaccinhouding vind ik zwaar overdreven. Dan ben je elk gevoel voor redelijkheid kwijt. 

Maar, eigenlijk, I don’t blame them: sinds 2020 the world has gone crazy. 

Del Rey en andere gewoontes

 Bij deze ga ik es lekker reclame maken: Del Rey, proef van een Antwerpse geneugte! 

Toegeven: ik ben een gewoontedier, blame it on my parents. Als je een gezin draaiende wilt houden heb je gewoontes nodig. Denk ik. Op maandag gingen we uit eten in ofwel den Brasseurs of Hungry Henrietta. Ghislaine Nuytten is onlangs gestorven, heel slecht nieuws. Ik zag haar regelmatig in Hungry Henrietta. De Antwerpse modewereld kwam er als vaste klant. 

Andere gewoontes: op zaterdag kaas , taart en pralines, een feestmaaltijd met goeie wijn. Als aperitief dronk m’n broer Leffe, m’n vader en ik Pineau de Charentes en m’n moeder Porto. De pralines haalden ik en m’n moeder in Neuhaus of Del Rey. Taart in bovengenoemde Del Rey, Atelier du Gourmand (bestaat niet meer. Mijn favoriet was een Forêt Noir) of Popof. Koekjes in de Wilde Zee, Philip’s Biscuit. Altijd dezelfde winkels. Op zondag reed m’n vader wel es naar Brussel naar Wittamer. Of Dellafaille in Schoten. Dààr heb ik het dus geleerd, de gewoontes.

In mijn Gentse studentenjaren hield ik me vast aan gewoontes, voor de betere bakker naar Bloch. Om opnieuw reclame te maken. 

Gewoontes: je mag me gerust verwijten dat ik altijd naar dezelfde restaurants ga, naar dezelfde winkels. 

Del Rey, het is een aanrader. Mocht je in de buurt zijn van het Antwerpse station, spring gewoon binnen. 

nyctofobie

Iedereen weet wel wat een fobie is en iedereen die het werkelijk heeft, wilt er graag vanaf. Dat vermoed ik toch. « Laat mij maar zitten met mijn pleinvrees. Dat past nu gewoon bij me. » Huh? Ik heb misschien de meest kinderachtige fobie van ze allen: nyctofobie: ik ben bang in het donker. Nyctofobie of scotofobie of lygofobie of achluofobie, laten we eerlijk wezen: vooral infantilie. 

Ik ben een volwassenen die met een nachtlamp slaapt, en « Doe niet zo flauw. », helpt niet. In Ukkel viel soms de stroom urenlang uit ‘s nachts. Doodsangsten stond ik dan uit, bibberen in bed, ik werd haast gek van angst. Het is niet zomaar iets van: « Tja, ik vind dat eigenlijk niet zo prettig. » Wees maar zeker dat het de real deal is, de pure irrationele angst in z’n zuiverste vorm. 

Met z’n twee hoef ik niet bang te zijn want de ander beschermt mij, denk ik dan. Alleen begin ik er niet aan. 

Dit soort angst is typisch voor kinderen die - gelukkig voor de meesten - er overheen groeien, bij mij is dat blijkbaar niet gelukt. Vandaar infantilie, infanterie, infantopie. En ik loop ook met een been op de stoep. 

Ik wil niet dat men mij gaat nawijzen: « Kijk haar es, bang in het donker zijn op haar 42e! » dus ik begeef me op glad ijs als ik schrijf: er zijn zoveel fobieën, je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt wel iemand die er bang voor is. De fobische angst om ooit een fobie te hebben. Zal vast wel bestaan. 

alleen verre reizen maken

 Je maakt die verre reizen op je eentje om je te bewijzen, was een van de grofste dingen die men mij ooit zei. De grofste zaken en de mooiste dingen, wees maar zeker dat je dit onthoudt. Je kan er ook voor kiezen om mooie dingen tegen iemand te zeggen in plaats van ongepast grof te wezen. « Je bent het zonnetje in huis. », is het mooiste wat iemand me ooit zei. Ook dat vergeet je niet. Ongepast grof zijn is not my style. Ik benader mensen liever op een positieve manier, word je ook een beter mens van. 

Alleen verre reizen maken, je leert jezelf beter kennen en staat achteraf versteld van je moed, je lef. De twee moedigste reizen: op m’n eentje naar Rio de Janeiro toen Brazilië op een land na, Venezuela, het gevaarlijkste land was in Latijns Amerika, en dan met m’n lefgozerkop in een favela gaan. Alleen voor het eerst naar Rwanda gaan, bijna iedereen raadde het me af om alleen te gaan naar m’n geboorteland. Dàt was misschien eigenlijk nog moediger dan Rio. 

Ik zou het iedereen aanraden om es een keer alleen een verre reis te maken: het geeft je een enorme boost aan zelfvertrouwen achteraf en ook dus: je leert jezelf beter kennen. Alles achterlaten wat je gewend bent, ondergedompeld worden in een totaal vreemde cultuur zonder houvast. Binnen Europa speel je een thuismatch, da’s anders. 

Ik geloof dat voor mij persoonlijk Japan het verste aanvoelde. En dan louter en alleen al om het feit dat de communicatie er vaak mank loopt. Japanners zijn superlief, attent, je zou zo verliefd op hen worden maar je moet je er met hand en tand verstaanbaar maken. 

Twee keer had ik een zwak van hier tot in Jacamaca voor twee mannen die het leven op zich laten afkomen. Zo ben ik niet: ik ben eerder iemand die dingen na gaat jagen (haha, lynx, hé). Achterover leunen en zaken op me laten afkomen, ik kan me de dag niet heugen dit ooit gedaan te hebben, ik zou ook niet weten hoe je zoiets doet. Opposites can attract want nét die tegenovergestelde eigenschap vond ik ondermeer fascinerend. M’n droomman die vanàlles vanàlles heeft meegemaakt verbaast er zich op z’n vijftigste over dat hij maar zelden voor iets werkelijk heeft gekozen, the go with the flow. Gaan we naar Japan of naar Tanzania? We zien wel. Wie weet wordt het Taipei.