dame in de kijker: Debbie Allen

Iedereen die in de jaren ‘80 televisie keek, kent Phylicia Rashad, beter bekend als Clair Huxtable, de mater familias in de Huxtable family. Debbie Allen, minstens even getalenteerd, is haar zus, en al is ze in onze contreien minder bekend, in the States is ze een instituut. 

Opgegroeid in een intellectueel, artistiek nest (they could do the Harlem Renaissance just on their own), komende uit een Black Ivy League college (historical elite black colleges) bloeiden de zusjes Allen als triple threats open in the world of entertainment. Triple threats zijn entertainers die kunnen zingen, dansen, acteren, iets van Old Hollywood of Broadway, West-End. Denk: Judy Garland, Rita Moreno, Liza Minnelli, John Travolta, Goldie Hawn, Irene Cara, Sarah Jessica Parker, Tisha Campbell-Martin, Catherine Zeta-Jones, enzovoort maar de lijst is kort. 

Debbie Allen verdiende haar terechte erkenning als actrice, choreografe, musicalster, danser, regisseuse, producer, ze combineerde het allemaal en deed daarin geen half werk. Zou het zijn dat deze dame energie te veel had? In elk geval legde ze voor zichzelf de lat telkens heel hoog. Net zoals Lydia Grant, haar iconische rol van ontegensprekelijk sexy, ontegensprekelijk strenge danslerares in Fame (film en serie). Als kind vond ik haar intimiderend op het kleine scherm. Fascinerend, fur sure, toch echt wel intimiderend: 

‘You got big dreams, you want fame? Well, fame costs, and right here is where you start paying. In sweat.’ 

Debbie Allen is bij ons minder bekend omdat haar werk zich voor een groot deel in het theater en achter de schermen afspeelt. A Different World zou niet hetzelfde zijn geweest zonder haar in de televisiecoulissen. En is het iemand opgevallen dat triple threat Jasmine Guy, die Southern Belle Whitney Gilbert speelde in A Different World, een anonieme danser is in Fame? (de ‘nobody cares’ zaken die ik leuk vind)

Van de legendarische show Motown, 25: Yesterday, Today, Forever waarin Michael Jackson voor het eerst zijn Moonwalk presenteerde, was Debbie Allen de choreografe. Deze zin is een paragraaf waard. 

And last but certainly not least: zij leerde choreografie aan Paula Abdul, die op haar beurt Janet Jackson haar fameuze ‘Control’ album dance moves aanleerde. 

Debbie Allen, remember her name (inkopper). 

Film in de kijker: Sin City

 

Sin City is een van m’n drie gedownloade films waar ik geen internet voor nodig heb. Een understatement: ik vind hem goed. 

Nochtans had ik aanvankelijk m’n reserves om hem te bekijken: ik hou namelijk heel veel van de graphic novels Sin City van Frank Miller. Uit het verleden blijkt dat graphic novels zich niet makkelijk naar het witte doek vertalen (Watchmen zou een fiasco zijn). en ik zag echt niet in hoe je die visuele pareltjes van Frank Miller kon verfilmen, dat hele sfeertje kon overbrengen. Maar ja, eigenlijk, ik moést hem gewoon zien. 

De makers zijn er wonderwel in geslaagd Sin City tot leven te brengen, de duistere sfeer op een visueel verbluffende stilistische manier over te brengen (veel zwart/wit, af en toe functioneel kleurgebruik), de personages, de drie crime verhalen die je best kan omschrijven als achtervolgings- en of revengeverhalen, het acteerwerk. Magisch. Vooral van Elijah Wood stond ik verbluft, Elijah Wood, de hobbit, het kindacteur met de grote onschuldige ogen speelt overtuigend een memorabele enge meestervillain. 

Zowel Frank Miller als Rodriguez als Tarantino werkten aan deze film, op (vele) momenten is het een Tarantinoëske gorefest, zonder het lachwekkende dan. Voor sommigen is Sin City too disturbing, niet voor mij: ik zag Cannibal Holocaust op m’n eentje toen ik zestien was, een film die waarschijnlijk nu niet meer gemaakt zou mogen worden. 

een grote vertrouwensbreuk

 Ik ben geadopteerd, enkele jaren terug in Rwanda geweest met een ex, het weeshuis bezocht, kennis gemaakt met iemand die me zou helpen biologische roots te zoeken. 

De ex en ik hadden een belofte, vooral hij hamerde erop, samen weer naar Rwanda te gaan en ook al hebben we nieuwe partners, we zouden,samen naar mijn geboortedorp gaan. Dat avontuur waren we gestart en dat wou hij samen met mij doen, omdat het zo emotioneel is. 

Een paar mijn maanden later heeft hij na de breuk een nieuwe partner die enkel naar mijn geboorteland wilt gaan, als ik niet meega op de afgesproken datum. Haar begrijp ik ergens, je wikt niet samen met de ex van je vriend op reis, maar ga dan alsjeblieft naar een ander zwart Afrikaans land. Oeganda, Tanzania er zijn zoveel opties, zoveel mooie zwarte Afrikaanse landen. 

Van zijn kant is het een vertrouwensbreuk van jewelste. Had zoiets emotioneel nooit beloofd. 

Prince, een grote Liefde

21 april 2016 stond de wereld effe stil.

Gewoon muziek plaatsen, van Prince. 

Moonbeam Levels (is later uitgekomen, ik las ooit van een dame met wie hij songs opnam dat ze dit zijn leukste nummer vond. Lang over gedaan om dit te vinden. Nu is her officieel uitgebracht) 

She Loves Me For Me 

Rearrange (was een demo) 

Love Thy Will Be Done (ook demo)

Private Joy, hij schreef dit voor een mooie prille liefde

Purple Music (ook demo) 

Adore

The Dream Factory 

Something in the Wather (demoversie, er zijn zoveel leukere versies dan op het officiële album) 

We Can F*ck, Later bewerkt met de one and only George Clinton. We Can Funk werd het. 

Commputer Blue 

Eleectric Intercourse. Er is geen officiële platenopname van deze versie. 

Extralovable

Ana Stesia

The Beautiful Ones 

A Love Bizarre

Quincy Delight Jones Jr.

Een van de grootste muzikale legendes van de 20e eeuw is heengegaan, Mister Quincy Delight, en het lijkt slechts een voetnootje in je online krant. Ik ben eerlijk gezegd geshockeerd, nog meer door de schijnbare desinteresse dan het heengaan (wat me natuurlijk ook heel droef stemt). 

Waarom wordt een van onze grootste muzikale monumenten niet uitgebreid gevierd? Is het omwille van het desastreuze interview uit 2018 waarin hij haast iedereen, groot en klein in de muziekwereld beledigt? Als je het mij vraagt, uit dat héle interview spreekt dementia, het had nooit gepubliceerd mogen worden. 

Maar het lijkt me eerder omdat Quincy dé man is achter de schermen. “Oh, heeft hij dat òòk gedaan!?”, die man dus. Destijds kreeg het genie Burt Bacharach ook triest ondermaats aandacht bij zijn overlijden, over Nickolas Ashford werd amper gesproken. Wat zou er te lezen vallen als Valerie Simpson komt te overlijden, of Carole King? Een klein rubriekje in een gespecialiseerd muziekblad? 

Ik wist al vrij jong hoe belangrijk Quincy Jones is, je mag hem gerust een muzikaal instituut op zich noemen. Tien of elf was ik toen m’n moeder het ontzettend belangrijk vond een radioprogramma op te nemen dat in het teken stond vond van Quincy Jones. “Quincy wie?” Ik had nog nooit van de man gehoord. Lang duurde het niet eer ik die cassette had ingepikt: een prachtige schets van zijn carrière. En bij deze begreep ik ook meteen ook het belang van de producer, iets waar je je als kind niet echt mee bezighoudt. 

Quincy, mijn eigenzinnig eerbetoon voor  jou! Geen top zoveel omdat dit onmogelijk is. En stel je heerlijke band hierboven samen. 

You Don’t Own Me - Lesley Gore - Lesley Gore Sings of Mixed-Up Hearts (1963) 

The Best Is Yet to Come - Frank Sinatra / Count Basie - It Might as Well Be Swing (1964) 

Summer in The City - Quincy Jones ft. Valerie Simpson - You’ve Got it Bad, Girl (1973) 

A Brand New Day - The Wiz Stars - The Wiz (soundtrack) (1977) 

Streetwave - The Brothers Johnson - Blam! (1978) 

Gimme the Night - George Benson - Gimme the Night  (1980) 

Human Nature - Michael Jackson - Thriller (1982) 

Tomorrow (A Better You, Better Me) - Quincy Jones ft. Tevin Campbell - Back on the Block (1989) 

En mijn allerfavorietst, een van m’n allerliefste songs. Dankje, Quincy. 

Stuff Like That - Quincy Jones / Nick Ashford / Valerie Simpson / Chaka Khan - Sounds … And Stuff like That (1978)