aladomuch

men dancing sexy

2012-01-16T00:16:00.001+01:00

In het algemeen zijn het altijd de vrouwen die sexy danspasjes liggen te doen, dat JLo sensual moves heeft zal niemand ontkennen. Maar wie zijn haar mannelijke tegenhangers? Wel, een leuk greepje, bewust of onbewust sexy:

Robert Downy Jr. barstte in een spontaan dansje uit tijdens de break. Wij keken ernaar en downloadden massaal.

Als Prince beweegt is het sexy. Hij hoeft gewoon maar te stapen en dan is het al sexy.

Nja, ik dacht altijd dat Prince de meest sensuele danser is. Tot ik deze Taemin zijn ding zag doen. Wow!

move like the Stones

2012-01-14T00:16:00.001+01:00

Iets waar ik niet zo opvallend mee naar buitenkom is dat ik een Rolling Stone fan ben. Mensen associëren mij met Prince, P-Funk, Stevie Wonder, Michael Jackson , funk, soul en disco en da's allemaal wel waar maar d'r is ook een grote plek voor The Stones. De legendarische Stones. Op m'n vijftiende zag ik hen live, op m'n vijftiende liep ik rond met Mick Jaggers legendarische lippen rond m'n hals en vijftien jaar later opnieuw, maar dan in badge vorm. Ik ben hen trouw gebleven zoals dat noemt.

The Beatles of The Stones is natuurlijk de eeuwige discussie. Stones fans grooven en Beatles fans zijn dan weer muzikaler, zo luidt het cliché. Ikzelf hield eerst onwaarschijnlijk veel van The Beatles voor ik The Stones leerde kennen, veel van hun nummers kan ik nog meezingen. Op een trip door Nederland hoorde ik The Ballad of John and Yoko en kon het niet laten het heerlijke refrein mee te zingen. The Beatles zijn niet echt onbekenden voor me. En ik vind hen nog steeds zo ontzettend goed.

Maar van The Stones krijg ik gewoon een kick, net zoals Funk me een kick bezorgt. Een rush en meeshaken. Eigenlijk gaat het best wel verder dan enkel hun songs: de hele entourage rond Mick en de zijnen fascineren me gewoon. Het is een feit dat ik over drie 'scenes' kan blijven lezen en herlezen: Gainsbourg, Warhol en The Stones. En Warhol en The Stones komen dan nog es samen in Studio 54. Oh yeah!

Dus The Stones, da's iets speciaals voor me en ben een tijdlang bijna verslaafd aan hen geweest, vooral aan de songs uit hun jaren '60 en '70-periode. I tell you love, sister, it's just a kiss away.

Under My Thumb

Let's Spend the Night Together

Gimme Shelter: mijn absolute favoriete Rolling Stone song en een van m'n favoriete songs tout court!

groupon, uit eten met groupon

2012-01-07T00:25:00.000+01:00

Gister gaan eten met Groupon: oh no! Ik ben niet iemand die de kleine lettertjes leest. Misschien moet ik dat wel es doen. Anyways: ik maak antireclame voor Groupon want al hun don'ts en nots staan in de kleine lettertjes die ik niet lees.

'k Had gisteren een verjaardag te vieren en had toevallig een bon gekregen ter waarde van zomaar effe 60 euro! En we waren met 9 man. 9 man! Bovenop die bon die ik en een vriendin gebruikten gooiden we zomaar elks 20 euro voor de drank en dan kregen we nòg te maken met kweeniwa kleine lettertjes van Groupon, ik ken ze nog steeds niet. Maar ze waren genoeg om me een afkeer van hen te geven.

We hebben niks er bovenop nog extra betaald: I don't deal with bullshit. Just. Don't. Ik word dan agressief of emotioneel, beide reacties wil je niet zien. En 'k ben best kwaad op Groupon wegens hun antitransparantie. Geef gewoon alles in grotere letters en als mensen ervan afzien. Tja. Kleine lettertjes zijn een beetje geniepig.

Ik weet nog steeds niet wàt het probleem is en hoef het niet te weten. Was het dat restaurant of Groupon? Don't care. Ik heb nog twee niet Groupon bonnen, of nee drie, voor Bizzie Lizzie. Die zijn tenminste DUIDELIJK.

kids from the eighties

2012-01-05T00:16:00.003+01:00

Zonet las ik dat de Iron Lady in première ging, een film over Margaret Thatcher met in de hoofdrol Meryl Streep. Bij het lezen van zulk nieuws denk ik man, wat zag er de wereld er toch anders uit in de eighties. De wereld uit m'n vroegste kinderjaren:

De wereldleiders waren: Reagan, Mitterand, Thatcher en Gorbatsjov. Als kind was ik niet bezig met politiek maar ik wist niet anders dan dat zij de wereld bestuurden en dat koning Boudewijn de populaire koning der Belgen was. Op een crisis met de abortuswet na dan. Je had de Sovjet Unie, de Koude Oorlog, het communisme was springlevend en men sprak nog van Joegoslavië. Dat waren allemaal dingen die heel normaal waren, Joegoslavië won het Eurovisiesongfestival. Niet lang daarna brak er oorlog uit en viel Joegoslavië uiteen, net als de Sovjet Unie ervoor. En wij, wij moesten voor school een nieuwe atlas kopen omdat de wereld hertekend werd. Landen als Estland en Letland kwamen er namelijk bij. De Sovjet Unie viel uiteen en Duitsland werd herenigd. Oh ja, die muur, de Berlijnse Muur. Die muur was zo'n evidentie als de Chinese Muur ofzo. En ineens werd die afgebroken, de DDR en de Bondsrespubliek samen. Bonn mocht geschrapt worden als hoofdstad. Ja, die nieuwe atlas was echt wel nodig.

In Zuid-Afrika heerste de Apartheid, we hoorden overal protestsongs tegen dat regime, en Mandela zat nog in de gevangenis. Overal spanddoeken met Free Mandela. De spanddoeken kregen gelijk en zijn vrijlating was een triomf.

Ik was kind, totaal niet bezig met de wereldproblematiek, maar hoe klein je ook bent, je voelt de tijdsgeest. En dat was de tijdsgeest van de eighties waarin ik zo kind was. He-Man, Rocky en Free Mandela.

best meme 2011

2012-01-03T00:16:00.002+01:00

Eerst effe duidelijk maken wat een meme is: een meme is een viral video, foto, tekst enzoverderzovoort, m.a.w.: een internetfenomeen dat wordt doorgegeven via e-mail, social networks, videokanalen, internetfora, populaire sites enzo. De beste en populairste meme van 2011 is hands down Friday van Rebecca Black. Rebecca Black is een Amerikaanse tiener die de allerslechtste muziekvideo ever op YouTube zou hebben upgeload. Lyrics en muziek zijn zo bad, werkelijk. Hoogte- of zal ik schrijven dieptepunten zijn: Gotta catch my bus, I see my friends. Kicking in the front seat, kicking in the back seat. Gotta make my mind up. Wich seat can I take? And, no kidding, ze gaat ook nog es een paar dagen van de week opnoemen. Maar ach wat, Rebecca is tegenwoordig een popster en celebrity. Check de video. En de parodies.

een gevoel voor beesten

2011-12-30T00:16:00.001+01:00

Ik vraag me af, ik vraag me serieus af hoe het komt dat sommige mensen dieren aantrekken en andere mensen dan weer totaal niet. Ik hou van dieren, that's for sure, en het bizarre is dat ze ook naar mij komen. Of me sneller vertrouwen. Ik ben heel vriendelijk tegenover ze, heb eindeloos veel geduld met ze, misschien dat ze dit aanvoelen? Dieren zouden immers een sterker ontwikkeld instinct hebben.

Een van de antwoorden die ik las: 'Een dier ruikt en voelt aan of iemand rustig en niet bang is ofwel of iemand bang is. Sommige mensen voelen ook beter dan anderen instinctief aan hoe je een dier moet benaderen en hoe je zijn vertrouwen kan winnen.' Tot nu toe het enige antwoord waar ik ongeveer tevreden mee ben. Ongeveer.

My Birthday!!!

2011-12-26T00:16:00.002+01:00

Zalige kerst, jewel!

2011-12-24T14:32:00.002+01:00

Zalige kerst!

m'n allereerste digitale fototoestel

2011-12-23T00:16:00.001+01:00

M'n allereerste digitale camera of zal ik schrijven: m'n allereerste fototoestel ever? Want dit is zo. Hiervoor rekende ik altijd op andermans kiekjes maar ondertussen werd ik het een beetje beu dat ik op sommige foto's, vakantiefoto's bijvoorbeeld, maandenlang moet wachten. Ik heb bijvoorbeeld nog altijd een resem vakantiefoto's niet gezien. Dus vandaar, zelf aanschaffen die boel!

Op aanraden wandelde ik Grobet binnen om naar een Canon te vragen. Ondertussen heb ik gelezen dat er een Nikon vs. Canon strijd heerst. Wist ik veel, ik ken weinig tot eerder niets over fototoestellen. Alleen weet ik dat Leica goed is, maar dan spreken we over andere prijzen. En ik wil niet persé professionele foto's kunnen trekken, gewoon: leuke kiekjes en af en toe een filmpje als Prince nog es zou komen. Dus heb ik nu de Canon PowerShot A3300 IS, naar 't schijnt prijs kwaliteit een keigoed toestel. Ik ben nieuwsgierig.

kinderpardon

2011-12-21T00:25:00.002+01:00

Ik zou IEDEREEN willen oproepen beiden of een van de onderstaande petities te willen ondertekenen:

Kinderpardon Nu!

Mauro moet blijven!

Waarom? Mauro Manuel werd als negenjarige jongen op het vliegtuig gezet door z'n biologische ouders in Angola. Hij werd tijdelijk opgevangen door z'n zus in Nederland maar werd ook door haar als tienjarige voor het politiebureau achtergelaten. Als kleine jongen werd hem opgelegd een verhaaltje op te dissen om asiel aan te vragen. Uiteindelijk kwam hij bij een pleeggezin terecht die de adoptieprocedure opstartte, de biologische moeder ging hiermee akkoord, maar omwille van het ontbreken van de juiste documenten was het onmogelijk te adopteren. De asielprocedure bleef maar aanslepen en Mauro, die ondertussen achttien jaar is, leeft momenteel in onzekerheid of hij wel in Nederland zou kunnen blijven. Een land waar hij inmiddels een familie heeft, een land waar hij zich Nederlander voelt en met Limburgs accent praat. Het is ONMENSELIJK, KOUD, HARDVOCHTIG om deze jongen 'terug' te sturen naar een land waar hij verstoten werd, de taal niet eens meer spreekt, geen culturele banden mee heeft. Momenteel heeft hij een verlenging gekregen op basis van studie maar da's, excusez-moi le mot, een dooie mus.

Die jongen moet beslist in Nederland blijven en iedereen die hier anders over denkt heeft absoluut totaal geen menselijke gevoelens. Ik ben zelden zo ongenuanceerd uit de hoek gekomen, maar in dit geval: I don't care. Ik snap zelfs niet dat iemand hier ook maar anders over kan denken. Aan Mauro en zijn pleegouders, die je inmiddels best wel zijn ouders mag noemen, raad ik aan dit te blijven aanvechten. En blijven aanvechten. Naar mijn gevoel druist dit gewoon in tegen de rechten van de mens.

Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, Gerd Leers, slaap zacht. En draag de kerstgedachte maar verder uit.

je aanstellen voor Michiel

2011-12-21T00:16:00.001+01:00

Michiel, ik weet z'n achternaam niet eens. Michiel was ook zo'n crush van me dat bijna een jaartje heeft geduurd. Ik was echter niet de enige die hem zag zitten, we waren met een groepje meiden en we waren zijn fanclub. Echt waar. We gaven ons zelfs nieuwe namen: Michieli, Michiela, for real. En we waren met z'n vijven, totaal idolaat.

Hoe het begon: op een scoutsweekend met de hele groep. Michiel zat normaal in een andere tak maar hij liep bij ons stage om leider te worden. Een scoutsvriendinnetje van me zei: "Die met z'n groene trui is echt wel ne knappe gast." "Wie? Wie?" Heel belangrijk toen. Tijdens een bosspel zagen we hem zitten op z'n post en vervolgens hebben we het hele bosspel geditcht. "Zouden jullie niet es verder willen doen?" vroeg hij. Wij: "Bwoa." Tijdens dat scoutsweekend was het ook de eerste keer dat we optrokken met de jongens, allemaal voor hem want hij was er leider. De jongens dachten dat we hen leuk vonden en wij moesten dan lachen met dat idee. As if! We kwamen voor Michiel.

Vanaf dan had onze leiding nog minder tegen ons te zeggen: tafereel aan de tafel: élke maaltijd zaten we bij Michiel. Dat spreekt vanzelf. Als onze leiding ons riep deden we alsof we hen niet hoorden, of we zeiden dat we moe waren. "Moet dat nu écht?" zo van die dingen. Ik ging zelfs een stapje verder door ostentatief recht te staan: "Een, twee, drie." en vervolgens liet ik me weer zakken, als teken dat ik probeerde maar geen fut had. Maar als Michiel rechtstond sprongen we recht. Ook dat spreekt vanzelf, het was komisch.

Wat nog meer: op algemeen weekend met alle derdejaars uit de provincie Antwerpen, of de regio Antwerpen, moest hij vroeger door wegens examens. Natuurlijk gingen we hem uitwuiven. En ik weet niet hoe maar er kwam plots een kip achter me aanrennen. Dus ik holde weg van de kip en vervolgens achter de auto aan waarin hij zat. Michiel dacht natuurlijk dat ik hem achterna rende en de hele avond lag ik erover te piekeren: " 't Is niet waar, hij dacht ik hem achterna rende!"

Toen we achter z'n adres kwamen raapten we een papiertje op straat op. Schreven we 'Groetjes' en onze namen. Ik denk dat hij dat heel tof vond. De andere leiders van de jongens vonden het maar vervelend ons gehuppel achter hem. Elke zondag gingen we na onze vergadering naar de jongens heen fietsen, iets dat we ervoor nooit deden, en op een van die keren riep een scoutsleider, we hadden hem helemaal niets gezegd, door het hele gebouw: "Michiel, Michiel! Stefanie is er voor jou." Schaamte alom. En ik voelde me geviseerd want ik stond er niet alleen.

Op het gezamelijke kamp met de jongens stonden we vroeger op om hem koffie te brengen. We waren erachter gekomen dat hij graag koffie dronk dus daar stonden we aan z'n tent. "Michiel, Michiel, moet jij koffie hebben?" Jawel, we maakten hem wakker om een kop koffie. En we dachten dat hij het niet doorhad dat we hem leuk vonden. "Ik denk wel dat Michiel het doorheeft." "Hoezo?" Naïeve pubertjes. Op een bosspel kwam het hoge woord eruit: een van de eerstejaartjes zag hem en riep luidkeels: "Is dat nu Michiel? Is dat nu diegene die jullie allemaal zo knap vinden?" waarna ze duidelijk aangaf dat zij dat niet vond. We werden kwaad op haar omdat het niet lief was tegenover hem en ook omdat er sindsdien geen twijfel meer aan bestond dat wij 'vollen bak' fan van hem waren. We hebben het meisje net niet in elkaar getimmerd.

Na dat scoutskamp zag ik hem niet meer tot vorig jaar. In een meubelwinkel. Hij herkende me nog van toen, was vriendelijk en bleef discreet over dat beschamende stukje puberale verleden. Wel aardig en ach wat, het was een gevalletje van Michiel fever.

niggabitchen met jackie

2011-12-20T00:25:00.002+01:00

Wat een mediastorm: vandaag las ik dat hoofdredactrice van het blad Jackie, Eva Hoeke, een ware mediarel veroorzaakte door het woord 'niggabitch' in haar blad te laten drukken. Daarmee verwijzende naar de stijl van popster Rihanna als de ultieme 'niggabitch'. Om eerlijk te zijn kende ik het Nederlandse modeblad niet en ik vermoed dat het zo heet omdat Jackie Kennedy een stijlicoon was. Maar met het woord niggabitch doet men Jackie Kennedy helemaal geen eer aan: zij was net diegene die nauw samenwerkte met de Afro-Amerikaanse auteur Dorothy West uit de Harlem Renaissance, het woord niggabitch zou niet echt op haar goedkeuring onthaald worden. De hoofdredactrice ging ervan uit dat je het woord mocht gebruiken omdat het constant in de media opduikt. Wrong.

Nigga is inderdaad slang en het mag onder zwarten gebruikt worden maar da's een geuzennaam. Als andere rassen het gaan gebruiken is het een regelrecht zeer beledigend scheldwoord dat doet denken aan de slavernij en de rassensegregatie. Uiterst kwetsend. Er zijn in het verleden al genoeg rellen geweest rond raciale slurs dat zoiets toch algemeen geweten zou moeten zijn: onder de 'eigen' bevolking mag het als geuzennaam, ga je er anderen mee aanduiden wordt het ronduit beledigend. En dit geldt niet alleen voor de raciale slurs in verband met de zwarte bevolking. Nigga is dus sowieso al een heel gevoelig woord en als je er nog es een bitch achter gaat plaatsen heeft het hier hélemààl een negatieve bijklank. In de hiphop slang is bitch inderdaad het neutrale woord voor vrouw maar in combinatie met nigga heeft bitch een negatieve ondertoon.

Want wat is eigenlijk een niggabitch? For your information: een niggabitch is een zwarte veelal zwaarlijvige dame die ordinaire, te strakke en onthullende kledij draagt. Ze gedraagt zich luidruchtig, onvriendelijk en spreekt in ghetto speech. Dat is een niggabitch en Rihanna beantwoordt niet aan dat negatieve stereotype: ze draagt 'edgy' designerstukken, komt uit Barbados, overigens volgens dat artikel uit Jamaica, en kan zich dus onmogelijk van ghetto speech bedienen. Door haar een niggabitch te noemen worden alle zwarte vrouwen niggabitches. En dat is ignorant. Bruist van de negatieve vooroordelen tegenover de zwarte bevolking.

Wat me verder ook nog voor de borst stuitte waren de kromme grammatica om de zogenaamde speech te imiteren en de suggestie dat niggabitches geweld gebruiken. Bedroevend. Volgens mij hebben de schrijver van het artikel en de hoofdredactrice te veel waarheid gezien in de 'gekleurde' documentaires van Mildred Roethof die ons inderdaad het beeld schetsen van 'zwarten slagen er alleen maar op'. En nog wat: als zwarten verbolgen op dit artikel reageren is het niet omdat ze overgevoelig zijn. Ze doen dat omdat er alweer een negatief stereotype in de media van hen wordt gezet. Dat moet je niet zomaar oké vinden.

plankenkoorts en podiumangst

2011-12-20T00:16:00.002+01:00

Ik lijd aan een ernstige vorm van plankenkoorts. Tot op het punt dat het gewoon niet meer grappig is. Als mensen me vragen om te 'performen' zeg ik altijd: "Ja!" omdat ik m'n grenzen wil verleggen en niet aan m'n angst wil toegeven maar toch, elke keer zeg ik achteraf: "En dit nooit meer." Onlangs werd ik gevraagd als dj. Dat lijkt simpel: gewoon nummertjes spelen. Untill you meet me: ik wil gewoon een perfecte set spelen. Dus was ik er weken mee bezig en heb zelfs professionele hulp ingeschakeld om dan weer de halve set om te gooien. Ook al wist ik dat het m'n eerste set zou zijn: het moést goed zijn. En het was goed. Ook al heb ik de helft van m'n oorspronkelijke set niet gespeeld.

Plankenkoorts.

Als ik moet 'optreden' ben ik een uur tot twee uur op voorhand niet aanspreekbaar. En da's nog heel lief gezegd.

over foute mannen

2011-12-18T00:16:00.003+01:00

Ik weet niet hoe ik het doe maar ik blijf ze maar aantrekken, van die EIKELS. Je kan ze zelfs indelen in negen soorten.

Categorie een is de 'I look available but I'm not': je weet wel van die gasten die helemaal into je lijken. Je charmeren, extra aandacht geven. Je vertelt erover tegen een vriendin: "I got him, I so got him!" En dan zij: "Ja maar, hij heeft wel een vriendin, hoor." En dan kom je erachter dat dit klopt. Huh? Zoveel keer gebeurd.

Categorie twee is de 'Ik laat gewoon lekker niks van me horen': u raadt het vast. Bijna elke vrouw heeft dit wel es meegemaakt. Je blijft verbaasd achter: what's happening? Oh ja, het is zooo'n kerel.

Categorie drie is de 'I behave like an ass when I'm drunk': kan je de meest geweldige verhalen over schrijven omdat ze dan dingen doen die eigenlijk feitelijk wel komisch zijn. Achteraf. Wanneer je dit aan vrienden vertelt. Ze zijn de perfect gentlemen tot ze te veel hebben gedronken en je disrespecten. Haha, funny.

Categorie vier is de 'I look like I'm into you but actually I'm not. Or maybe I am': bij dit soort mannen is het nooit duidelijk. Het ene moment doen ze alles dat lijkt op 'Ik wil je!' en het andere moment zijn ze totaal ongeïnteresseerd. Er zit een patroon in: als jij wil, willen ze niet en als jij het effe hebt gehad, zetten ze een charmeoffensief in. Make up your mind, assholes.

Categorie vijf is de 'Im only in it for the sex': thankyou I have never fallen into that trap. Never. Het disgust me als mannen je alles zeggen wat je wil horen om je in bed te praten. Lousy.

Categorie zes is de scheefpoeper: oh man, daar kan ik verhalen over vertellen. Ze gedragen zich als vrijgezellen die je meer dan leuk vinden. Tot de misses er bij staan. Altijd nee zeggen tegen dat soort mannen. Alsof zij hun partner voor jou gaan verlaten. Yeah right.

Categorie zeven is de 'I disrespect my girlfriend waar ze bij staat': ze flirten met je, versieren je en hun vriendin staat er naast. Awkward. Awkward situation. En soms krijg jij dan op je kop: "Jij hebt met mijn vriend staan flirten!" Euhm, I think we missed the reality here. Zulke gasten maken vriendschappen kapot, en wij, girls, laten dat toe. Je vraagt je af waarom want als we iemand moeten droppen dan zijn zij het wel.

Categorie acht is de creep: ze lijken normaal bij de eerste ontmoeting, but believe me, they are not! Ze vallen je lastig, echt lastig. Met tien sms'jes per dag en als je niet antwoordt worden het er twintig. En als je daarom boos bent worden het er miljoenen tot je een vriend van je hen laat opbellen met overtuigende zware stem.

Categorie negen is de 'I have a very important significant other': that's right, zijn vrienden haten je, om no reason whatsoever en zij laten zich hierdoor beïnvloeden. The Way We Were, all over. Memories. The united colors of Katiegirls. Grappig.

naar de tandarts

2011-12-16T00:16:00.005+01:00

Naar de tandarts gaan is echt vreselijk. Ik heb een supergoeie, heel vriendelijke tandarts die ik al jaren en jaren ken en van Antwerpen naar Berchem ben blijven volgen. Vaste tandarts. Om een reden. Maar toch. Ew. Ik had m'n vorige tandartsbezoek vijf jaar uitgesteld, that's right en daarvoor zal het nog langer geleden zijn geweest. Ik ga nu eenmaal niet graag naar de tandarts.

Als kleuter had ik er geen probleem mee: ik had sowieso slechte melktanden. Altijd gaatjes, ook al moest ik ze poetsen over de middag. Als ik 's middags op school bleef want dat gebeurde bijna nooit: ik was een asociale kleuter. Weinig veranderd ondertussen. Maar ik poetste m'n tanden drie keer per dag en had gaatjes. Als kleuter stel je er weinig vragen bij.

Volwassen gebit ging ook niet op kousenvoeten: ik heb of had een afwijking. M'n mond was te klein voor m'n tanden en had tanden te veel. Orthotondist. Van m'n acht tot m'n tien of elf tanden laten trekken in het toenmalige Antwerpse kinderziekenhuis. Er zijn leukere dingen dan dat. Eerst mocht ik nog een dagje thuis blijven maar daarna, terug naar school met m'n gezwollen lip. Van de verdoving. Ew. Je kan niet eten en niet drinken. Of toch: yoghurtjes die langs je lip lopen. Maar 't is alleszins wel beter dan wat er anders van m'n gebit was geworden: er zouden tanden uit m'n tandvlees groeien: for real. Ik had soms drie rijen tanden.

Maar dàt en een operatie aan m'n tanden, ik was elf onder plaatselijke verdoving, was voldoende om toen de tandarts me een brug voorstelde omdat ik een spleetje had gewoon: "Nee." te zeggen. Ik had het gehad. En dan rond m'n twintigste ging dat spleetje vanzelluf weg omdat ik alweer te weinig plek had: wijsheidstanden. Weer een operatie. Maar daaraan heb ik geen negatieve herinneringen. Alleen stikte ik zowat toen ik uit de narcose kwam. Of ik had tenminste toch dat gevoel om de verpleegster in volle paniek te wenken.

Niettemin: ik heb een historie bij de tandarts. Ik ben blij dat er tandartsen zijn maar om te gaan is nog iets anders. Niet te lang uitstellen. Ik ga het proberen.

maceo

2011-12-14T00:25:00.005+01:00

Net gehoord dat Maceo Parker naar ons landje komt. En we weten, of we weten het nu, dat ik dan best wel wil gaan. Maceo speelde sax voor James Brown, Parliament/Funkadelic, en nog steeds voor Prince en zichzelf. Funk. Ik zag hem vorig jaar in Deurne voor 't eerst vanop de voorste rij en hij was zo cool! Afspraak dan, you know.

zweedse vrouwen en italiaanse mannen

2011-12-14T00:16:00.004+01:00

Veel mensen hebben een zwak voor mensen uit een bepaalde streek. Dat Zweedse vrouwen geliefd zijn bij veel mannen weet iedereen en de Italianen zijn ook best populair. Bij man en vrouw. Af en toe hoor ik dingen voorbijkomen als: ik heb een zwak voor mannen van die origine, en ik ben daar dus totaal niet anders in. Ook ik kijk wel es een keertje meer om bij bepaalde streken. Wat natuurlijk niet betekent dat ik dat nooit bij andere doe, alleen gebeurt het bij de onderstaande dus net een paar keer meer. Ik geef ze u door en ik heb er zowel een man als vrouw ding van gemaakt. Maakt de post voor iedereen wat leuker. Countdown.

10. Japanners: ik heb een voorliefde voor de Japanse cultuur, en blijkbaar ook zijn mensen. Ze hebben doorgaans een fijn jeugdig gelaat en dat maakt hen ietwat, schattig. Verder gaan Japanners goedgekleed, zij durven tenminste iets over the top knap dragen.

9. Somaliërs: om helemaal correct te zijn mag ik nu niet over Somaliërs spreken maar over de Somali binnen Somalië. Het gaat hier immers om een etnische groep die zich verder strekt dan Somalië maar ik vind vooral hun Somalische tak tamelijk indrukwekkend. Ondertussen zijn de Somali wel berucht om hun edele trekken. Think Nefertiti. Heel wat modellen behoren tot hen. Somali: typische intrigerende modellen look.

8. Koreanen: wat voor Japanners geldt, geldt ook voor Koreanen alleen zijn zij nòg schattiger. Wat hen nog iets fascinerender maakt.

7. Senegalezen: en hier bedoel ik de Fula binnen Senegal. Ik vind hen zo knap! Ze hebben een fijn gelaat en dat in combinatie met een bijna pikzwarte huid zorgt voor een wauw-effect. De ogen komen hierdoor nog sterker naar voren. Ik pik de Fula van Senegal er vaak zo uit. Ze vallen gewoon op met hun magische schoonheid.

6. Polynesiërs: de Polynesiërs van Hawaii, Frans-Polynesië, Nieuw-Zeeland en nog heel veel eilanden in Oceanië. En er is een reden waarom Gauguin hen zo vaak geschilderd heeft. Ze zouden een mix zijn van East en Black Asians. Vandaar dat unieke en toch heel herkenbaar uiterlijk.

5. Latijns-Amerikanen: toe maar, laat ik meteen maar een hele streek nemen. So true. Ik bedoel dan in het bijzonder Colombia, Cuba, Puerto Rico, Mexico, Dominicaanse Republiek, Venezuela en nog een land dat later terugkomt. Zowat overal waar de rassen onderling zijn vermengd. Me gusta.

4. Midden-Oosterlingen: alweer een hele streek dus en zeg maar gerust dat ik er de oorspronkelijke Semitische volkeren mee bedoel. Mensen uit het Midden-Oosten hebben vaak van die grote blinkende ogen met lange volle wimpers en daar heb ik een zwak voor. Maar ik vind hen sowieso ook gewoon knap, de Semitische volkeren. Toch onderschrijven: Midden-Oosterlingen, beste ogen.

3. Fransen: aha, les Français. Frankrijk heeft van die internationale sterren waar Amerikanen 'wild' van worden omdat zulke mensen blijkbaar 'only in Frankrijk' bestaan. En daar zie je hen dus gewoon rondlopen. In de metro, op de Champs Elysées.

2. Italianen: typisch, Italianen. Maar hoe kan ik anders? Ook ik heb een megazwak voor Italianen dus. Italianen hebben de ogen van Midden Oosterlingen, het verfijnde en de charmes van de Fransen, ze gaan net als Japanners en Koreanen goed gekleed en ze hebben het haar van, tja, Italianen. Allemaal heel goed te zien in Italiaanse films. Knap land, knappe bewoners.

1. Brazilianen: ik weet niet of dit voorspelbaar is. Tussendoor moet ik er ook even bij vermelden dat Braziliaans Portugees, Frans en Italiaans mijn lievelingstalen zijn. Niet dat het een met het ander te maken heeft, of misschien wel, geen idee. Waarom ik zo'n ontzettend zwak heb voor Brazilianen? Ze zijn het meeste gemengde volk, ze hebben vaak van alles wat. En dat vind ik ongelooflijk.

gaan eten, gaan drinken en gaan dansen deel twee

2011-12-09T00:16:00.003+01:00

Nou, ondertussen zijn we effe verder dan die lange lange lijst die ik ooit maakte met Antwerpse adresjes. About eatin' and drinkin' and dancin' dat ik er nog een paar adresjes aan mag toevoegen. Ik ben al zolang een update verschuldigd. Don't get me wrong. Ik ga ook heel graag naar een frituur. Ik bedoel dan een goei frituur en ik kom er minstens een keer per week, dat al meer dan tien jaar lang. Of een fastfood keten. Als ik een Burger King vind, zie je me er elke dag. No joke: ik ben licht verslaafd aan Burger King. Maar ik ga het nu bij de culinairen houden omdat mensen niet naar Antwerpen komen om er frituren of fastfoodketens te ontdekken.

Antwerpen Centrum:

Buurt: Sint Andries: I Famosi: I Famosi is Italiaans en OMG, zo lekker. Echt Italiaans en echt lekker, dat soort dingen. De kookploeg komt vanuit een Italiaanse film gelopen, believe me. En de inrichting is zo Cinecittà (Italiaanse Hollywood): Marcello, Sophia, allemaal op de muren. Yeah.

Antwerpen Noord:

Buurt: Den Dam: Bar(t) à Vin: je verwacht veel want Bar(t) is zo'n 'geheim' adresje dat ondertussen al niet meer geheim is, en dan kom je er en is het nog beter dan je had verwacht. Bart maakt er de dingen anders dan je ze normaal kent. Verrassend en smaakvol.

Antwerpen Oost:

Buurt: Zurenborg: Dôme sur Mer: torenhoge verwachtingen die worden waargemaakt en beter. Nog beter. Het lijkt zo blasé als je van de straatkant naar binnen kijkt maar 't is niet. Het is er gewoon goed. Toffe bediening, lekker eten, toffe gerechten. Ik heb trouwens gisteren een hele lecture gekregen over champagne, crémant, cava, prosecco, schuimwijn dus. Ik vind sowieso alles (close to) alles boeiend. Maar dat is een soort zijsprongetje.

Antwerpen Zuid:

Buurt: Zuid:

- Fiskebar: tja, ik was er zo trots op dat ik er haai had gegeten dat ik 'the word' over haai ging verspreiden. En dan lees je nadien dat het een bedreigde diersoort is. Maakt me niet uit wat iedereen denkt maar ik hou van dieren en ga niet doen aan bedreigde diersoort eten dus dat was, niet leuk. Maar Fiskebar is verder zo leuk. Fiske: visrestaurant. Alles wat van de zee komt. Aanrader.

En dan lees ik dat ze er levende kreeften koken. Ik hou van Fiskebar maar kan moeilijk tegen animal cruelty. Nog iemand die te veel van dieren houdt dus. Maar ga naar Fiskebar. Adresje dat vernoemd mag worden.

- tapas bar van Fiskebar: bij de Fiskebar moet je een dag of twee of drie of langer op voorhand reserveren. Hier kan je niet reserveren en moet je gewoon aanschuiven voor tapas. Net zo lekker.

- Plan B: als je houdt van eenvoudige goede gerechten à la, say it again, Felix Pakhuis. En in de zomer zit je er op een megaterras.

Gaan drinken:

Antwerpen Noord: - Vintoteka: wijnbar. Van het soort gezellige wijnbar. Je komt er binnen, de ober geeft je een lekkere wijn met een portie kleine hapjes, en je begint te praten met de andere wijngasten. Gezellig.

Gaan dansen:

Antwerpen Zuid: - Club Magic: ik kwam er voor het eerst toen het nog een privéclub was, vraag me niet hoe ik er toen ben binnen geraakt, mijn dunne onderbenen laten zien, I guess. Nee, het was een via via party en echt over the top zo goed. Het hoogtepunt was toen ik van de trap afdaalde en zag dat m'n onderbenen twijgjes zijn in vergelijking met andere meisjesonderbenen. Sindsdien heb ik er een 'klein' complex over (valt het op?). Daarnaast was het gewoon een fantàstische verjaardagsparty en nu is de club niet meer privé. Het is er klein met leuke zeteltjes. Enough said. Minstens een keer per maand is er een partyyy. Let's get this party started right!

Club Med

2011-12-07T00:25:00.003+01:00

Alle clichés die je leest en hoort over Club Med zijn waar. Ik ben een paar keer met hen op reis geweest en ik vind clubvakanties heerlijk. Alleen heb ik de goeie ouwe tijd van de Club (voor de jaren 2000) meegemaakt want toen ik voor de vijftigste verjaardag ging, was het al anders. Dus wat ik hier ga neerschrijven klopt waarschijnlijk al niet meer. Les Bronzés geeft een goed beeld van hoe het er eigenlijk aan toegaat. Alleen is die film wel over de top natuurlijk, en toch, heel herkenbaar.

Hoe verloopt je reis:

Aangezien de clubdorpen (de village genoemd, franse uitspraak) bij stranden gelegen zijn moet je na je aankomst op de luchthaven toch wel minstens een uur de bus in, vaak langer. Eenmaal aangekomen word je als GM (Gentil Membre, vakantieganger) of je nu 's nachts of overdag aankomt, begroet door alle GO's (Gentil Organisateur, dat zijn Club Med medewerkers). Bij aankomst klappen ze voor je, echt waar, waarna je een drankje sinaasappelsap krijgt met wat extra rond of in. Een GO begeleidt je naar je bungalow/hut of hotelkamer en maakt ondertussen een vrolijk praatje met je waarna je meteen erna naar het restaurant mag gaan om aan te schuiven voor het buffet, 's morgens, 's middags, 's nachts, maakt niet uit. Niet elke dag komt er een nieuwe lading GM's aan, slechts een keer per week en je voelt je een 'ancien' als je die prille GM's ziet. Wel kan het gebeuren dat er een klein aantal mensen op andere dagen arriveren maar die krijgen dan niet zo'n uitgebreide verwelkoming.

De eerste dag al merk je dat er bij Club Med voor alles een uur is: de planning van de dag hangt namelijk met het uur uit en velen schrijven dit dan ook op. De eerste dag is er, zo snel mogelijk, een kennismaking met de nieuwe GM's voorzien. Je verzamelt in het amfitheater en krijgt een rondleiding door het clubdorp, daarna stelt de Chef de Village zich voor, de baas, zeg maar, en houdt een toespraak. Verder worden alle GO's voorgesteld en dat betekent voor de 'anciens' een uurtje geen sportactiviteiten. En let wel: het Frans is de voertaal. Na de toespraak leren de GO's je de 'crazy sign' aan wat zoveel is als de clubdans. Crazy signs zijn echt typisch Club Med: na het spectacle (de avondshow dus) worden er een paar crazy signs gedanst en iedereen doet mee. Het zijn altijd dezelfde nummers en de allerlaatste crazy sign is dé clubdans.

De eerste dag zie je ook dat er een fotograaf rondloopt, echt, de hele dag loopt hij rond en zijn foto's vind je bij het grote restaurant. Die foto's zijn bedoeld voor jou om te kopen en vaak pak je er een paar mee want de fotograaf is echt goed met zijn blinkende foto's, op groter formaat.

Terug naar het schema: Club Med is dus ook vaak sporten. Je hoeft niet aan sport te doen als je niet wil maar op elk uur van de dag, tot het avondeten bedoel ik dan, kan je een sport beoefenen, en die uren hangen uit op het schema. Om 9 uur boogschieten, om 10 uur zeilen, om 11 uur tennis. Dat dus. Je krijgt echt les en de sportinstructeurs, GO's dus, zijn goed. Hun baas is de Chef du Sport. De enige die boven hem staat is de Chef de Village die de grootste bungalow heeft.

En elke dag wordt er overdag iets speciaals gedaan: meestal is dat een spel bij het zwembad, de winnaar krijgt een gratis cocktail want cocktails zijn bijzonder geliefde dranken in Club Med, net als tequilashotjes in de discotheek 's avonds. Alles is all inclusive alleen aan de bar moet je wel betalen. En nee, niet met geld: eerst waren dat kralen en tegenwoordig is het een papieren boekje. Als je vertrekt, reken je echt af. Maar in het restaurant is het eten, de drank allemaal inclusief. En je krijgt wel vier keer per dag eten: uitgebreid ontbijtbuffet, mét taart, uitgebreid middagbuffet, ook mét taart, het vieruurtje (petit déjeuner) dat een keer per week zeer, zeer uitgebreid is en het driegangendiner. Vroeger werd dat geserveerd maar tegenwoordig is dat ook een uitgebreid buffet geworden. En moet ik het vertellen: Club Med werkt met thema-avonden: dan wordt er bijvoorbeeld opgedragen dat alle vrouwen die avond in het restaurant een rok aanmoeten of je hebt dan een Amerikaanse avond met hamburgers en Amerikaanse muziek bij de bar.

Gewoonlijk telt een clubdorp twee restaurants: een groot met grote tafels waaraan je samen met andere GM's zit en een GO, en een kleiner intiem restaurant waarvoor je moet reserveren. Zij die in het intiemer restaurant zitten gaan meestal 's avonds niet naar het spektakel, dat is geen regel, het gebeurt gewoon. De kinderen eten samen met de andere kinderen: zij zitten in de miniclub of tienerclub en voor hen wordt goed gezorgd.

Wat ook niet ongewoon is: tijdens het eten word je geanimeerd door een grappige GO. De 'funny' GO zit je eigenlijk de hele dag door te entertainen en vooràl tijdens het eten. Onvergetelijk waren Momo en Jimmy: beiden tennisleraren en een van hen was de Chef du Sport. Als zij het restaurant binnenkwamen riepen ze heel luid: "Bon appetit!" en riep het ganse restaurant "Merci!". Of er was wel iets anders waarop iedereen dan reageerde. En oh ja, overdag loop je in je strand- of sportkledij rond en 's avonds trek je na de douche een deftigere outfit aan om te eten, naar het spektakel te gaan en een dansje te placeren.

Na het eten is er dus het spektakel verzorgd door de GO's en twee keer per week is er een show van de GM's. Je wordt gewoonlijk in het restaurant gevraagd door een GO of je mee wil doen en da's dus een eer. Da's een show, de andere show wordt verzorgd door de kinderen. En weerom: niet alle kinderen hoeven mee te doen. Als je als GM de show mag verzorgen sta je op het einde mee de crazy signs vanop het podium te dansen en da's zo cool.

Elke dag is er ook een uitstap voorzien: sommige zijn gratis, andere betalend maar inschrijving is verplicht. Je bent een dag of een halve dag weg naar een verlaten eiland of trekt op culturele doortocht door het land. Sommige uitstappen beginnen echt wel vroeg: om 5 uur 's morgens zit je na een ontbijtbuffet al in de bus maar die uitstappen zijn zo zwaar de moeite waard. Je komt op plekken waar je anders nooit zou komen, valt van het ene wauw-moment in het andere. Naast die uitstappen mag je het clubdorp altijd op eigen houtje verlaten. Soms zijn er busjes voorzien naar de dichtstbijzijnde stad, elk uur vertrekt er dan zo'n busje of je loopt gewoon het clubdorp uit.

Een van de hoogtepunten is het feest van de 15e augustus: Maria Hemelvaart. Daar werd vroeger altijd kweeniwa van gemaakt. Minstens tien verschillende soorten gratis cocktails prachtig opgesteld, ijssculpturen in het restaurant en een prachtig vuurwerk. Tegenwoordig doen ze dat niet meer zo uitgebreid, best wel jammer want dat was knap.

En je hebt gewoonlijk ook nog een karaokeavond waar men dan voornamelijk Franse klassiekers zingt.

's Avonds is er de discotheek voor de partygangers en niet zelden gebeurde het dat GM's met knappe GO's in bed belanden. In Club Med is meer dan de halve dorppopulatie ongewoon sexy. Werkelijk.

Als je vakantie er na een week of twee weken opzit word je uitgewuifd door alle GO's en vallen er hier en daar traantjes. Of meerdere tranen. Alweer die bus op, back to reality want Club Med is absoluut geen reality.

Les Bronzés, les scènes cultes 1 door inconnu25

Het Clubdorp:

De locatie is prachtig, idyllisch. Er zijn twee restaurants, bungalows, hutten of hotelkamers die elke dag worden schoongemaakt. Vroeger gingen die bungalows niet op slot want aan een kluis had je genoeg. Tegenwoordig is dit anders. Veel luxe heb je niet: geen tv, geen minibar maar je zit er sowieso niet vaak: enkel om te slapen en te douchen. In een hut heb je geen sanitair maar de openbare douches en wc's worden om het uur proper gemaakt, dus dat zit best snor. En omdat Club Med Frans is zijn er zowel Franse als doorsnee Westerse wc's. Zo'n Clubdorp is dus echt een dorp, groot, heel erg groot. Twee restaurants heb ik al geschreven, een groot zwembad waar er elke dag een uurtje aerobic en waterpolo is voorzien, een groot privéstrand. Er is een receptie voor al uw vragen, een winkeltje waar je Club Med souvenirs kan kopen, een bibliotheek, een kamer waar je naar klassieke muziek kan luisteren, een pianobar die meestal bij het zwembad staat, tennisvelden, een plek voorzien voor watersport (surfen, duiken, zeilen, waterski. Het zeilen gebeurt in catamarans), een plek om te boogschieten, voor hen die het niet kunnen laten: een televisieruimte, een amfitheater (in hotels is dat een theaterzaal) en een discotheek. Er zijn ook clubs met golfvoorzieningen, een circusschool, een klimmuur, een sauna, een wellnessruimte en solarium. Je hoeft je dus niet te vervelen.

Het cliché luidt dat hotels wat stijver zijn, chiquer en mondainer, bungalowdorpen oriënteren zich op families met hun uitgebreide mini- en tienerclub en huttendorpen zijn voor de jongere sportievelingen en de entertainment is daar nog meer aanwezig dan elders: hoe eenvoudiger het clubdorp, hoe hoger het entertaingehalte. Dit cliché klopt.

Les Bronzés, les scènes cultes 3 door inconnu25

De GO's:

De GO's zijn er voor jouw entertainment en het is waar: ze werken constant. Je ziet hen 's morgens heel vroeg bij het ontbijt zich mengen met de GM's en 's nachts zie je hen als laatste in de disco fuiven. Elke dag want een GO heeft geen vrije dag. Een GO komt bij je aan tafel zitten en houdt het gesprek aan de gang. Hij is grappig, vlot, heel leuk en 'flirt' met de gasten. GO's zijn ontzettend populair: de gave mannen en vrouwen. Ze zien er goed uit: gebruind, strak en zowat elke GM heeft wel zijn favoriete GO. Sommige GM's belanden dus ook met GO's in bed. Een GO geeft je het gevoel dat je zelf ook heel leuk en interessant bent. En is altijd aardig, heeft geduld en is hulpvaardig. Je kan alles aan ze vragen. Gewoonlijk spreekt een GO vloeiend Frans en Engels en zal niet veel over zichzelf praten tenzij je erachter vraagt. Als je alleen reist met Club Med zal er een GO zich wat meer over jou ontfermen en ze zijn een brok goedlachse energie.

De GM's:

Misschien dat je hen in het dagdagelijkse leven niet zou aanspreken maar in Club Med praat iedereen met iedereen en is iedereen aardig voor elkaar. Af en toe heb je hier en daar wel een arrogante Fransman of Italiaan die Frans spreekt met zware Italiaanse tongval maar gewoonlijk is iedereen wel prettig in de omgang. Het publiek bestaat dus voornamelijk uit Fransen, Italianen en heel veel joden. Op die manier leer je de onvervalste Franse joie de vivre kennen, de nonchalance en bijna elke Fransman doopt zijn brood in de soep, koekje in de koffie. De Fransen zijn gewoonlijk heel open naar de niet-Franstaligen toe, de Italianen blijven liever onder de Italianen.

Net als de GO's zijn de GM's gewoonlijk knap. Het ene model na het andere passeert er, bij wijze van spreken. En er is altijd een groepje populaire 'babes' die rond de knapste GO hangen. Of een keisexy dame die overdag, buiten in het restaurant, met alleen een string paradeert bij het zwembad en met een oudere dikke man is. En je wordt steevast verliefd of ontwikkelt een zwak voor een GO of GM. Daar kan je eigenlijk bijna zeker van zijn.

Verder is het ook verwonderlijk dat er massa's en massa's GM's gewillig meedoen met de Club Med tradities van de crazy signs te dansen, of het terugroepen naar een GO die grappig doet in het restaurant. Ooit las ik ergens 'Het is een kamp voor volwassenen (en kinderen).' en it is. En mensen gaan er echt in op: in het dagdagelijkse leven zetten ze geen voet op de dansvloer, vinden ze de crazy signs te populaire muziek, maar in Club Med: enthousiast meedansen en liefst op het podium. En heel veel GM's zie je rondlopen in een t-shirt van Club Med.

De Club Med ervaring is uniek, het is geen realiteit, verre van, maar het is wel leuk. Heel leuk. En dat schrijf ik zelfs die een hekel heeft aan strandvakanties.

eindejaarssongs count down

2011-12-07T00:16:00.003+01:00

I'm a sucker to kerst- en nieuwjaarssongs. En kerstsfeer en al die dingen. Da's trouwens ook een van de leuke dingen om dan jarig te zijn. Versierde stad, kerstboom, kerstliederen. Zou ik het willen inruilen voor een dag waarin iedereen mijn verjaardag niet zou vergeten? Kweenie. Toch maar niet, ik ben het al zo lang gewend om 'moeilijk' jarig te zijn. Maar een countdown van tien.

Ho Ho Ho - Katja Schuurman en De Jeugd Van Tegenwoordig

Happy New Year - Abba

Driving Home for Christmas - Chris Rea

8 Days of Christmas - Destiny's Child

Wonderful Christmas Time - Paul McCartney

Walking in a Winter Wonderland - Standard (hier: Pat Boone)

White Christmas - Bing Crosby

Do They Know It's Christmas - Band Aid

Happy X-mas (War Is Over) - John Lennon and Yoko Ono

Last Christmas - Wham!

eindejaars

2011-12-05T00:25:00.007+01:00

Zodra de Sint is gearriveerd zijn ze er weer: de feestdagen. Sommigen haten ze want je moet vrolijk zijn omdat het moet. Ik behoor zeker niet tot hen want ik ben dan jarig en bij ons betekenen feestdagen: veel jarigen en veel feesten. Ja, ik ben een van die 'snel' vergeten jarige december Steenbokken. En de januari Steenbokken van de eerste of de tweede kunnen ook meepraten. Als men me naar m'n verjaardag vraagt, zeg ik bijna altijd: "Een dag na kerst." En zij: "26 december?" "Ahmja." Ik vind dat makkelijker. Als ik in dàt soort bui ben, zeg ik wel es: "Ik ben geboren op tweede kerst in het jaar van het kind". 1979 was het jaar van het kind. Maar meestal laat ik dit achterwege. Gewoon: "Tweede kerst".

Ergens vind ik het wel leuk om op die dag jarig te zijn: mijn datum vergeet je niet snel en ik ben een kerstkind: tweede kerstdag blijft een kerstkind: ik beschouw iedereen die geboren is op 24 december (kerstavond, ja!), 25 december (kerstdag) en 26 december (tweede kerst) als kerstkinderen. En kerstmis is m'n allerliefste feest maar toch. Heel veel mensen vergeten je dan een birthday te wensen omdat het zo'n dag is.

Feestdagen mensen united: je mag erbij als je op vijf december bent geboren tot en met een dag na driekoningen of verloren maandag. En de 'harde kern zijn zij van 23 december tot en met 2 januari'. Ik hoor bij de harde kern. Als kind vond ik het heerlijk om dan jarig te zijn, als volwassene is m'n mening bijgedraaid. Ik hou aan m'n datum, hij is uniek, maar dat gaat ten koste van andere dingen. Een random datum zou soms leuker zijn maar ik ben wie ik ben en dat is een tweede kerstdagkind.

Sinterklaasje

2011-12-05T00:16:00.001+01:00

Mijn Sintniklaas was een etentje in midden Zwijndrecht. Ik mocht mee naar een woonst waar ze Guggenheim appreciëren en dat vind ik dus fantastisch. Het Guggenheim is voor mij mythisch, mythisch. Ik hou van renaissance, moderne en hedendaagse kunst/architectuur en al, maar dat komt niet echt tot uiting op m'n blog. Als ik literatuur geef probeer ik altijd wat mee te geven qua kunststromingen en filosofie omdat je nooit te veel kan weten. Euhm. Soms wel: er is een dame (of heer) die àlles onthoudt. En dat niet leuk vindt. Dus soms wordt het net iets te veel.

Vorige week had ik een gesprek over freakerig gedrag: op sommige dagen kan ik je de oppervlakte en bevolkingsaantal van sommige steden geven. Freaky, niet? En vroeger kwam ik musea binnen en ging je kunstwerken in een oogopslag benoemen. Tegenwoordig hou ik het meer bescheiden want ik ben geen betweterige puber/tiener/jongere meer. Maar kennis blijft een verslaving. Op vakantie nam ik drie encyclopedieën mee. Totally me.

En de Sint gaf me een leuk etentje in Zwijndrecht. De speculaas heb ik wel niet opgegeten. Gewoon vergeten.

rrrroddel

2011-12-03T08:55:00.007+01:00

Mensen roddelen. Jaha. Mensen vertellen zaken over me en dat laat me meestal wel koud. Maar wat ik écht erg vind is dat er dingen over me verteld worden die niet waar zijn, en dat gebeurt. Iedereen praat over iedereen en zolang het 'waar' is maakt het me niet uit. Ik doe dat ook. Maar speculaties, veronderstellingen en leugens: no.

Ik heb op dat soort roddelleugen gebied een klein trauma'tje opgelopen, wat toen zelfs niet over mij ging. Maar het was voldoende om het zelf niet te doen en dan merk je dat je er later zelf een slachtoffer van wordt. En meermaals. Meermaals. Ik zal me nooit verdedigen. Maar het doet wel pijn. Ik haat dat soort roddels. Ja, echt.

wacha like

2011-11-30T00:25:00.002+01:00

Vrijdag in den Hopper hadden we het over spermadonors, iets waar we elke dag over spreken, en het gesprek ging over nog meer. Namelijk over dik en dun. Ahum. Bodytalk.

Onze babbel ging mede over onze voorkeur, welke maat we oké vonden bij vrouwen. Ik vind alles oké zolang het niet over extreem onder- of overgewicht gaat. Maar als ik écht, écht eerlijk moet zijn hou ik het meest van tenger tot slank bij vrouwen. Om echt helemaal eerlijk te zijn en heel kritisch, want eigenlijk vind ik alles best. Ik vind vrouwelijke rondingen belangrijker dan het dik of dun debat. En dan nog.

Ik deel mensen in volgens zeven categorieën, extreem onder- en overgewicht buiten beschouwing:

mager: knokige, dunne mensen. Spike Lee en Hilary Swank en Woody Allen enzo.

tenger: fijngebouwd, zie je aan de dunne enkels en polsen. Kylie Minogue en Angelina Jolie. Tengere mensen kunnen best wel dik worden maar blijven tengere polsjes, enkels hebben.

slank: net iets dunner dan 'normaal'. Cindy. Crawford. Think sportieve 80's modellen. Dat ongeveer.

normaal: wat jij en ik normaal vinden. Britney Spears.

stevig: tegengestelde van tenger: stevige polsen en such. Stevige armen en benen en hen die daarom sterk lijken. Brooke Hogan.

mollig: schattig, net niet dik. Bette Midler is vaak cute mollig.

dik: iedereen weet wel wat dik is. Kathy Bates is dik. Nou, ja. En.

Ik heb niks tegen iets iets. Ik ga er gewoon vanuit dat je het beste staat bij je 'natuurlijke' bouw. Als je tenger bent, sta je smal het best. Als je stevig bent, blijf zo want anders steken je botten uit. Ik hou niet van al die zogenaamde rolmodellen die een slankheidsideaal promoten want iedereen is anders.

stop talking!

2011-11-25T00:16:00.008+01:00

Even naar de Hopper geweest en die knappe veertiger barman dingen horen zeggen tegen een medetafelgenote en eveneens barmeid als: "Ik doe het voor 100 euro. Dus ik kost zoveel als 25 cava's." He was only joking maar ik zat net voor hem en dacht de hele tijd: "Stop talking! Stop talking! My head will explode!" Weliswaar heb ik geen puberale crush meer voor hem maar wat verwacht hij? Dat ik als hij zegt: "Je kan beter mij nemen dan 25 cava's want van mij krijg je geen kater." dat ik het dan zo effe rustig ga houden?

Het zit hem zo: mensen jagen op z'n zaad. Op z'n zaad als donor. Hij is namelijk zo knap dat zelfs een lesbienne van hem onder de indruk is, echt waar. Dus hij bedoelde dat z'n zaad 100 euro kost. En dan maar: "Begrijp je 't, Stefanie? Begrijp je waar we over bezig zijn?" WTF, stop talking! En dan werden er andere suggestieve suggesties aangebracht over zweepjes enzo. It was only a joke want hij heeft een vriendin en is zo trouw als wat maar toch, sommige mensen mogen gewoon nooit nooit grapjes maken over lijflijke toestanden met hen waar ik bij ben. En mij dan zeker niet aankijken, dat ging er gewoon òver. Stel je voor dat Johnny Depp of Megan Fox ook van dat soort leuke grapjes beginnen te maken. Of Leo. Of nee, Leo was lang volgens een massa jaloerse jongens net een twaalfjarig meisje. Them haters gonna hate!

Nijntje doet een lijntje en meer

2011-11-23T00:25:00.007+01:00

Paul Smith in 't Stad

2011-11-23T00:16:00.001+01:00

Gister naar Paul Smith (Britse ontwerper) geweest en je kan dat best wel letterlijk nemen. Paul Smith was in België, deed een Arenberg film voorstelling en daarna fish and chips and bubbles in the store. Gezellig. Daarna gingen we een hapje doen in den Bourla en de gehele ploeg inclusief Paul deed er ook een hapje. Kan je het voorstellen dat ik een boek over hem heb geweigerd? I totally did. Yes, je vraagt je af waarom.

de meeste vrouwen zijn bananen

2011-11-21T00:16:00.000+01:00

Tijdens m'n Amsterdamse zomerdagen heeft die zin wel een kwartier lang tot een boeiende conversatie geleid. 'De meeste vrouwen zijn bananen', de quote van de dag, en 't is waar! Lemme explain: je hebt appels, peren, bananen, triangles en zandlopers en de meeste vrouwen zijn dus bananen wat hun figuur betreft. Aha. Dat bedoel ik dus. Ik ga nu effe de pretentie hebben om een correct beeld te scheppen van de feitelijke indeling die vaak zo verwarrend wordt voorgesteld. Ik heb bijvoorbeeld lang gedacht dat ik een peer ben, terwijl ik eigenlijk een zandloper ben. En Tyra Banks wordt dan omschreven als een appel: qué? Een appel met een taille dan ofzo want zij is ook gewoon een zandloper.

En ik heb een paar celebrities niet vernoemd die altijd en altijd als klassieke voorbeelden van een bepaald type worden aangehaald.

Appel: Drew Barrymore is géén appel. Als we haar dikker zien is dat overal en zij is dus een banaan. Net als de overgrote massa vrouwen.

Zandloper: Scarlett Johansson. Ik heb m'n twijfels. Okay, haar buste is groot maar haar schouders en rug lijken mij in verhouding smal en haar benen wat forser. Da's een typische peereigenschap. Salma Hayek heeft een borstvergroting ondergaan en verder geldt voor haar wat voor Scarlett geldt. Salma is een peer met een borstvergroting.

Okay, here it comes.

Omgekeerde Triangels: komt heel weinig voor bij de vrouwelijke bevolking omdat het eigenlijk een mannelijk patroon volgt. Tja, aan elke figuur is wat. Triangles hebben (brede) schouders die wijder zijn dan hun heupen. Ze komen bij op hun schouders, armen, buste en bovenbuik. Onderbuik, heupen, kont en benen blijven slank tot dun wat maakt dat ze beeldig staan met korte rokkies.

Tip: do's: korte rokjes

celebrities: Shannen Doherty, Jessica Simpson, Sherri Shepherd, Teri Hatcher, Naomi Campbell

Peer: het tegenovergestelde van de triangle en is na dé banaan de meest voorkomende vrouwelijke vorm. Een peer is makkelijk te verwarren met een zandloper maar wat een peer een peer maakt is het feit dat de schouders zichtbaar smaller zijn de heupen. Ook de rug is doorgaans smal te noemen waardoor je in combinatie met de brede heupen een smaille taille krijgt. Een peervorm dus. Een peer komt bij op de heupen (het is verbazingwekkend hoe plat hun buik wel kan blijven) en (boven)dijen.

Tip: accent op de smalle taille

celebrities: Rachel Bilson, Jennifer Aniston, Christina Aguilera, Beyoncé, Jennifer Lopez, Katie Holmes, Kristin Davis, Alicia Keys, Lucy Liu

Appel: een appel is net als een triangle 'top heavy' terwijl een peer net 'bottom heavy' is. Appels hebben een volle buste, een brede taille en dat zijn dan ook de plaatsten waar ze bijkomen, armen en benen blijven slank tot mager. Men verwart vaak een appel met een triangle maar het verschil is dat een appel altijd slanke tot dunne armen heeft, het meeste gewicht op de taille zit en de schouders evenwijdig lopen met de heupen.

Tip: eveneens korte rokjes en laat die armen ook maar zien!

celebrities: Angelina Jolie, Penelope Cruz, Reese Witherspoon, Fergie, Catherine Zeta-Jones, Liv Tyler, Uma Thurman

Banaan: meest voorkomende figuur bij vrouwen en de meeste kledij wordt dan ook ontworpen voor dit figuur. Een banaan heeft weinig tot geen rondingen. Schouders, taille, heupen het gaat allemaal recht. En als ze bijkomen wordt dat gewicht ook gelijk verdeeld. Maar ik heb ondervonden dat er ook bananen zijn die enkel bijkomen in hun buikarea. Je zou hen dus kunnen verwarren met appels maar het verschil is dat appels een volle buste hebben en een brede taille. Die bananen die ik noem krijgen enkel een buik. Maar het merendeel van de bananen komt gelijkmatig bij.

Tip: probeer een taille te creëren door een ceintuur te dragen

celebrities: Cameron Diaz, Julia Roberts, Nicole Kidman, Madonna, Eva Longoria, Hillary Duff, Heather Locklear, Kate Moss, Courtney Cox, Vanessa Paradis, Sharon Stone

Zandloper: tegenovergestelde van een appel of een banaan. Een zandloper gaat zoals een zandloper maar is makkelijk te verwarren met een peer. Net als een peer hebben ze een smalle taille, het verschil met de peer is dat bij een zandloper schouders en heupen evenwijdig lopen en de rug ook breder is. Je hebt drie soorten zandlopers: top heavy zandlopers wier buste breder is dan de heupen (waarmee ik niet bedoel dat ze smalle heupen want neej, echt niet), bottom heavy zandlopers wier heupen breder zijn dan de buste (zonder plat van voor te zijn want dat dus ook niet) en dan die zandlopers wier buste en heupen helemaal gelijk zijn. Maar belangrijk is dat de taille opvallend smal is in vergelijking met de schouders en heupen. Een zandloper komt gelijkmatig bij.

Tip: eveneens accent op de taille!

celebrities: Halle Berry, Megan Fox, Kelly Brook, Kylie Minogue, Tyra Banks, Blake Lively, Kim Kardashian, Sarah Jessica Parker, Christina Hendricks

mijn setlist voor Prince

2011-11-20T00:16:00.006+01:00

Voor mij mag Prince spelen wat hij wil, als hij maar spéélt. Maar als ik dan toch de setlist zou mogen samenstellen graag met nummers die misschien niet allemaal tot mijn lievelingsnummers behoren maar waarvan ik vermoed dat ze live stuk voor stuk wérken, voorzichtig uitgedrukt. Hopelijk overtreft het dan nog de Sign 'O' The Times tour.

Hier:

It's Gonna Be a Beautiful Night: met Cat & Sheila E. Vanzelfsprekend. Dit komt uit de geniale Sign 'O' The Times Tour. Naar 't schijnt de beste tour. Ik was toen te jong.

Controversy/Housequake: knaller. Ik heb driemaal iedereen uit z'n dak zien gaan op dit: people call me rude, I wish we all were nude. I wish there was no black and white, I wish there were no rules. Clap your hands, stamp your feet.

Uptown: was heel lang, was echt zo lang mijn lievelingsnummer van zijne Purperheid. Dit live te zien moet echt 'bangelijk' zijn. En al ben ik aan het twijfelen of ik het niet op z'n One Night Alone tour heb gezien. I dunno. Intussen al zo effe geleden.

All the Critics Love You in (stad naar keuze): hij heeft dit nummer tot twee keer toe in z'n aftershow of préshow gespeeld. Waar ik dus niet bij was! 1999 is m'n favoriete Princealbum en dit nummer definieert mede die plaat.

Erotic City: geweldige B-side! 't Zou wel leuk zijn als George Clinton dan mee kwam zingen want hij heeft dat nummer ook opgenomen. Prince en George Clinton samen, wowowow wowowow wowowowowow!

I Feel for You: gewoon een enorm zwak voor dit nummer.

Something in The Water (Does not Compute): kippenvelmoment tijdens dit nummer in Gent. Onze mond viel open enzo. Daarna werd er meermaals gezegd dat dìt het hoogtepunt was. Lijkt me leuk om het nog es te horen.

The Question of U: onderschat nummer van Graffiti Bridge. Live is dit ook weergaloos.

Adore: net als I Feel for You ook een enorm zwak voor dit nummer. Ik vind die tekst zo mooi.Untill the end of time, I'll be there for you. You are my heart and mind, I truly adore you. If God one day struck me blind, your beauty I'll still see. Love's too weak to define, just what you mean to me.

Computer Blue: die gitaarsolo! En die intro met Wendy & Lisa. Ja, die moeten ook mee op het podium. Wendy? Yes, Lisa. Is the water warm enough? Yes, Lisa. Shall we begin? Yes, Lisa.

Diamond and Pearls: ik vind Diamonds & Pearls gewoon een prachtig nummer. En waarschijnlijk had ik 'Free' er ook bij geschreven als ik dat al niet had gehoord in het Sportpaleis.

I Love You, But I Don't Trust You Anymore: kippenvelliedje. Als hij dat live zingt op Jazz Montreux. Daar word je gewoon stil van.

Find more videos like this on MYFUNK

Gotta Broken Heart Again: eveneens een zwak voor dit nummer.

Private Joy: Private Joy is al jaren en al jaren een van m'n lievelingsnummers van Prince. Als ik alleen al die intro hoor krijg ik het warm. I love you, Prince!

Sexy Dancer: geweldige danssong die iedereen aan het dansen krijgt.

Under the Cherry Moon: prachtig nummer van die prachtige cd. Parade. Onderschat in de USA maar niet in Europa.

Anna Stesia: Anna Stesia come to me, talk to me, ravish me. Liberate my mind. Tell me what you think of me, praise me, craze me, out this space and time. Hoe kan je gewoonweg niét van dit nummer houden? Tekst en muziek: geniaal. Zoals wel vaker bij Prince gebeurt.

Purple Rain: omdat het altijd een van de hoogtepunten is op z'n concerten. Natuurlijk moet je dan zeggen: "Ik vind het niet z'n beste song." maar op concerten weet hij dit nummer tot ongekende hoogtes te brengen.

Baby, I'm a Star: nummer waarbij je echt uit je dak kan gaan.

A Love Bizarre: en ik eis een duet met Sheila E. . Prince en Sheila E. zingen tesamen en het publiek danst er dan omheen.

De LoveSexy tour moet trouwens ook onvoorstelbaar zijn geweest. En alweer te jong. Ach, Prince is anyway Prince.

met Larry Graham op het podium

2011-11-18T00:25:00.002+01:00

We werden woensdag het podium opgetrokken tijdens het Larry Graham concert. Staat inmiddels al op YouTube. In het eerste filmpje ben ik minder goed in beeld, in het tweede wel.

hoe ik een funkateer werd

2011-11-18T00:16:00.004+01:00

Pledge your groovalligiance to the Funk.

Ten eerste: wat is een funkateer? Je hebt verschillende definities maar ik hou het er gewoon op dat een funkateer iemand is die meer dan bovengemiddeld van funk houdt. Een funkfreak. Tegenwoordig zijn er niet zoveel funkateers. Als we elkaar treffen ontstaat er dan ook meteen een speciale band, net omdat we met zo weinig zijn. Je hebt jarenlang alleen die zoektocht naar goeie funk doormaakt en dan tref je iemand die met net zoveel passie jouw muziekgenre exploreert. Een andere funkateer. Yeah!

Je zou zeggen dat het merendeel funkateers onder de zwarte bevolking valt maar dat is niet zo. Het is zoals die Princekenner van een Vlaams blad over een Princeconcert schreef: 'Het publiek is opvallend blank vandaag'. De zwarte bevolking luistert naar R&B en hiphop, cliché maar toch is het zo. Verder heb je nog verschillende soorten funkateers: zij die alle soorten funk goed vinden, zij die houden van jaren '60 funk en dan ook nog hen die funk pas ten volste beginnen te appreciëren vanaf de jaren '70. Ik val in de laatste categorie. Alhoewel ik Sly & The Family Stone ook wel keigoed vind. Alleen moet ik er wel bij vermelden dat die band best modern klonk voor de Sixtiesfunk.

En hoe werd ik een funkateer? Het begon allemaal rond m'n twintigste met Jackie Brown van Tarantino en de bijhorende soundtrack. Die is redelijk funky. Met Jackie Brown werd ook een nieuwe hype geboren: 'The Breaks'. Harmless, toenertijd hét platenlabel dat breaks verzamelde, bracht cd's uit met de originele versies van de samples die je veelal in hiphop aantreft. En die originele songs zijn pure funk. Harmless was een grote speler en ook andere platenlabels volgden. En ik maar zoeken in platenwinkels naar al die funkpareltjes. Zo ging het bij mij: van Jackie Brown naar 'The Breaks'.

En dan kwam er het moment waarin ik op zoek naar meer funk een cd van Sly & The Family Stone ging lenen. Dat was een érvaring. Ik was weg van die muziek, gewoon weg. Maar wou natuurlijk nog meer. Niet lang daarna volgde het magische moment waarin ik een Funkadelic plaat ging opzetten, ook van de bibliotheek. En toen werd ik fan, en toen werd ik een echte funkateer. Na Funkadelic leerde ik Parliament kennen want ja, hallo, dat zijn twee dezelfde groepen. Inmiddels luisterde ik bijna uitsluitend nog naar funkplaten, misschien hier en daar een underground discoplaat erbij. Ja, dat toch wel.

Na Sly & The Family Stone, na P-Funk, kwam Prince. Eigenlijk netjes in chronologische volgorde, al was ik me daar toen totaal niet bewust van. De liefde voor Prince kwam er bij een berekend toeval: ik was jarig en vroeg de driedubbele Prince omdat ik gewoon nieuwsgierig was. Van een van m'n hoofdpersonages, in de verhaaltjes die ik bedenk, heb ik een Princefanaticus gemaakt dus werd m'n nieuwsgierigheid op een atypische manier geprikkeld. En ik werd dus ook een fanaticus, dat had ik niet echt voorzien but it felt great. Altijd leuk om verhalen te horen hoe men tot Prince wordt gebracht. Al bij de allereerste tonen van Dirty Mind was ik om, da's de eerste song op de driedubbele. Kort erna begon ik aan m'n Princecollectie.

In de tijdspanne van nauwelijks een jaar werd ik een echte funkateer en ik hou best wel van andere genres, getuige deze blog. Maar funk is al jaren en jaren en jaren de muziek waar ik helemaal voor ga. Number one. On top. Als je gepassioneerd bent door muziek is er altijd wel een genre waarvan je claimt 'da's mijn muziek!' En hier is dat funk. Trippin' on a funkbus.

Larry Graham & Graham Central Station

2011-11-16T00:25:00.003+01:00

Het concert van Larry Graham met z'n Graham Central Station was beyond onvergetelijk, onvergetelijk! Larry hebben we eigenlijk leren kennen via Prince: op Werchter speelde hij een fantastisch voorprogramma voor The Artist, stond ook met hem mee te jammen tijdens het Princeconcert en later ontdekten we dat hij de bassist van Sly & The Family Stone was, een van m'n lievelingsgroepen. Ik heb het al es opgeschreven: Funkadelic (P-Funk, George Clinton dus) - Prince - Parliament (alweer dus P-Funk en George Clinton) - Sly & The Family Stone - Stevie Wonder - Michael Jackson - Daft Punk. Ongeveer in die volgorde, m'n favoriete artiesten en Larry speelde bij Sly & The Family Stone. Jawadde. En later richtte hij z'n eigen band op: Graham Central Station en zat hij ook nog es in de New Power Generation van Prince. Die avond sprak hij tevens over z'n good friend Stevie Wonder. En dan sta je daar: "Larry!"

Het leuke van om met een medefunkateer op stap te zijn is dat je heerlijk kan praten over de funk. Over Bootsy Collins die eigenlijk de 'on the one' heeft 'uitgevonden' toen hij nog bij James Brown muzikant was en die techniek meebracht naar de P-Funkgroepen van George Clinton. Over Larry Graham die de grondlegger is van de slap-pop playing bij Sly & The Family Stone, dat je Sheila E. toch nog es graag met Prince zou willen zien spelen. Echt, dat soort dingen waar iemand die niks van funk weet totaal geen idee heeft. Leuk. En het valt me op dat je bij de concerten van de helden van Prince telkens een Princepubliek treft. Ook vanavond weer.

We waren wat vroeger dus konden we als eerste de zaal betreden. Dat moet, hé. En we stonden vooraan. Ditmaal geen dranghekken, geen ruimte tussen het podium en het publiek, je stond gewoon echt nààst het podium. En we stonden in het midden, vlak tegen het podium vooraan.

Larry Graham kwam op met z'n band temidden van het publiek. Het gemak waarmee hij de zaal in en uit liep was ongezien. Op een bepaald moment vroeg hij in welke stad we waren en duwde de micro onder m'n neus: "In Hasselt." Okay. Dat was effe leuk. De band swingde als funkateers: elk nummer funkingrollde met tussendoor een cool down intermezzo. Superkoddig was dat hij ook z'n vrouw Tina het podium opriep: zij is zo'n kleine schattige vrouw. Een damesmeisje. Ze volgt hem mee op tournee en dan staan ze samen op het podium te swingen. Heel leuk om te zien.

De setlist, ja die kenden we al voor het concert aanving. Gretig gefotografeerd omdat we toch vooraan stonden en er papieren van de setlist op het podium geplakt waren. Goeie setlist: zowel covers als nieuw materiaal, als veel klassiekers. Een strakke setlist en het concert bouwde zich op naar superiour moments: het 'If You Want Me To Stay' dat werd uitgerekt en waarin het publiek zijn kunstjes op het podium mocht vertolken, het 'I Wanna Thank You Falettin Me Be Mice Elf Again' dat ook werd uitgesponnen en het publiek nadat ze het podium hadden verlaten nog minutenlang de song bleef zingen waarna 'ons' moment er kwam met de bisnummers: inderdaad ja, wij op het podium. Een paar mensen werden het podium opgeroepen waaronder wij. Om mee te dansen met Larry, z'n vrouw en de band. Wow! Wow! Op ondermeer de funktonen van 'I Wanna Take You Higher' gingen we keihard uit ons dak. We wisten niet wat ons overkwam.

En later, na het concert, hebben we een foto laten trekken van ons met Larry Graham en z'n vrouw. Okay, that was the night.

kleine damesmeisjes

2011-11-16T00:16:00.008+01:00

Dit wordt het ultieme lengtetopic. Laten we het daarop houden.

Okay, ik ben klein: zo'n anderhalve meter groot, ja. Ik ga niet liegen over m'n lengte en misschien is de lengte die ik vernoem niet eens accuraat aangezien ik die maat heb van m'n tienerjaren. Ik hou het gewoon op anderhalf, like we care. De meesten geloven het niet eens maar dat heeft meer met perceptie te maken, denk ik, dan m'n feitelijke lengte, en daarbij: ik heb gewoon geen lang gestalte. Vertically challenged, haha. Do we need an eufemisme? They call us petite. Reet Petite.

Vroeger, in die tienerjaren werd ik er wel es mee uitgelachen: "Hoe groot ben je ook alweer, Stefanie? Hoe groot?" Maar meer dan een flauw lachje konden ze niet krijgen want 't trok me ook niet aan. Om helemaal écht eerlijk te zijn was ik liever 1m60 tot 1m63 geweest, maar echt niet groter: klein is schattig.

Ik wou nooit groot zijn: in m'n kleuter- en eerste studiejaren was ik sowieso een van de kleintjes of de kleinste maar daarna ging ik een jaar terug, deed een vroege groeispurt en werd een van de grotere. Vond ik echt niet leuk, een van die grotere te zijn want die kleintjes waren zo schattig. En ik voelde me zo groot en lomp tegenover die schattige kleine meisjes. Dat heeft effe een paar jaar geduurd tot ik weer zooo klein werd. En ik zit daar echt niet mee. Groot zijn is leuk, omdat je dan modellenwerk aankan, maar verder? Like we care.

Het grappige of nét het irritante is dat andere mensen menen me op m'n lengte te kunnen pakken: zo helemaal uit het niks kreeg ik in de premetro te horen: "Short. Stumpy legs." Whatta!? Ik kende die meiden helemaal niet en ze waren zo dom, echt zo dom want ondertussen heb ik mezelf gemeten en gewogen en gemeten (euhm, sorry, de voorbije jaren heb ik me niet echt gewogen) en dus gemeten dat ik in verhouding zeker geen 'stumpy legs' heb. Ik ben een 'Kylie Minogue-kind': ieniemieklein met verhoudingsgewijs langere benen dan de middelmaat. Hoezo stumpy legs? Trutten! Wat dan weer inhoudt dat je bovenlijfje zo kort is. It is.

Ik heb lang gedacht dat ik een peerfiguur had tot ik een vriendin peerfiguur naast me zag. Ik ben een kort bovenlijfje zandloper met een dikke kont. Cel-lu-li-tis. Like I care. Wat overigens niet betekent dat ik zo zeker ben: maak geen grapjes over m'n neus want ik sla er echt op.

Al bij al: je lengte mag geen insult zijn dat gevoelig aankomt. Tenzij je de driemeter man bent ofzo. Of Duimeluitje.

Elaine Paige is ook een kleintje.

larry. graham

2011-11-14T00:16:00.004+01:00

Woensdag ga ik naar Hasselt: eerste keer Hasselt! Ik ben ook nog nooit in Leuven geweest. En ja, er wordt wel es over gelachen: jij bent nog nooit in Leuven geweest: haha! Dus ook nooit op Marktrock. Al heb ik Noordkaap live gezien in Brussel: 'Het is weer druk in Leuven. Toedoedidoedidoedam'. Een groep uit Hasselt die in Brussel kwam zingen over Leuven. Dat heet Vlaanderen. Of België. Let's talk about België:

Al die verhalen over die scheiding. Vlamingen en Antwerpenaren (ik zeg het altijd zo en ik geef toe dat ik altijd eerst de Antwerpenaren vernoem) hebben Amsterdam mee helpen groot gemaakt, zorgden mee voor de 17e eeuwse Gouden Amsterdamse eeuw en de Belgen gingen mee aan boord om van New York een nieuwe stad te maken. Antwerpenaren waren eigenlijk Brabanders. Zaten ook Walen mee aan boord dus. Vlamingen en Walen: mens erger je niet want eigenlijk was het niet zo pluis om die Native Americans hun stad te ontnemen. Maar toen was er nog sprake van het eiland Manhattan over te kopen. Belgen en Hollanders deden aan overkoop wat nog wat anders is dan de andere Amerikaanse geschiedenis. Vlamingen en Walen en ook die Hollanders stonden aan de voet van Manhattan. En 't waren vooral Antwerpenaars en Amsterdammers: de huidige New Yorker is grofgebekt. It comes from no stranger.

Ik ga dus naar Hasselt naar een funklegendarische artiest: Larry Graham. Hij is van Sly & The Family Stone en everybody knows I love Sly Sly & The Family Stone. En vele jaren later ging hij naar Prince. En iedereen weet dat ik een Princefanaat ben. Fanaat. Niet zomaar iemand die hem leuk vindt, het gaat veel verder dan dat. Ik ben zo'n fan die op een internationaal Princeforum zit, dat soort fan. Dus woensdag naar Larry Graham. Ik zag hem ooit op een talkshow met Prince (euhm, ja, ik ben dat soort Princefan die naar interviews gaat zoeken) en hij leek best wel cool. Net na ik hem zag op Werchter veel van van m'n favoriete nummers spelen. Me thinks he's cool en ga me niet tegenspreken.

catch wrestling

2011-11-12T00:16:00.002+01:00

Woensdag was blijkbaar de WWE World Tour in het land: voor de niet-verstaanders: de professionele wrestlers of zoals we ook wel es zeggen: 'catch'. Ik ben niet gaan kijken want ik wist nergens van maar àls ik dat tijdig had geweten, vervoer vond en een metgezel had ik wellicht niet getwijfeld: gaan met die banaan. Vroeger heb ik namelijk redelijk, tamelijk, heel erg fanatiek catch gekeken. Het was dat en NBA (basket). Beiden hebben een hoog entertainend gehalte en het waren die jaren waarin Eurosport heel populair was. Niet in de laatste plaats omwille van de lange rebelse haren van tennisser Andre Agassi. Van wie we allemaal ongetwijfeld fan waren. Net als basketter (ja, duh) Michael Jordan, the fly op Air Jordans.

Maar catch dus. Catch was minder populair onder m'n klasgenootjes want ik kan me niet herinneren dat we er ooit over spraken maar bij een bepaald clubje was het echt 'so cool', en ik behoorde tot dat clubje.

Wat is catch? Professioneel worstelen dus. Het is fake, zo fake als wat, maar dat zie je niet. Eigenlijk is het heel eenvoudig: je hebt de goeie en iedereen supportert automatisch voor de goeie. Alles wat hij doet en zegt wordt op massaal gejuich ontvangen. Hij is de héld. En dan heb je de slechte, voor wie dus het tegenovergestelde geldt: awoe, awoe. Luidkeels, iedereen. Als hij de goeie neerslaat krijgt hij een hoop boegeroep te verwerken.

De worstelaars moeten vooral het publiek entertainen, eigenlijk voeren ze een over the top theater op met stunts, acrobatie en machopraat. Heel grappig allemaal. Als worstelaar moet je fit en overtuigend zijn dus het beroep valt niet echt te onderschatten. In de jaren waarin ik fanatiek keek, was Hulk Hogan dé man. Dan stond hij tegenover kleerkasten die het dubbele van z'n omvang makkelijk bereikten, woest uit hun neus bliezen en hij won. En dan kon je juichen want hij was de goeie. Daarna ging hij in tv-series acteren. Dat was minder goed. Maar Hulk Hogan blijft voor mij wel die vent die z'n t-shirt telkens dramatisch openscheurde. Juichen!

boekenbeurs drie keer

2011-11-03T00:16:00.002+01:00

Ik ben de voorbije dagen best wel veel op de boekenbeurs geweest. Op de (voor)opening en vandaag twee keer, en da's best wel veel. Maar 't was telkens weer bijzonder:

Op de vooropening mocht ik een reportage maken en vandaag waren er de gesigneerde boeken:

Eerst Joke van Leeuwen, altijd eerst Joke van Leeuwen. We liepen van zaal naar zaal, keken rond en ik zag haar. Iedereen die deze blog leest, weet dat ik graag schrijf en dat komt door haar: door Joke van Leeuwen. Ik las haar als kindje en wist: ik wil schrijven. Dus voor mij is zo zo bijzonder. Ik zag d'r en moést een gesigneerd boek hebben van d'r. Ze stelde me een jeugdboek voor want ik vertelde haar over m'n jeugdliefde voor haar boeken, maar voelde me net iets te volwassen en nam haar Antwerpse stadsgedichten mee. Zij is Antwerpse stadsdichter geweest en je wil niet weten hoe bijzonder ik dat vond toen ze Antwerpse stadsdichter werd. Joke van Leeuwen. Zij schrijft en tekent haar boeken in een unieke stijl. Tip voor iedereen die haar nog nooit heeft gelezen.

Daarnaast nog hét perfecte cadeau gevonden voor iemand anders die dat cadeau gaat geven. Gesigneerd en al. Oh ja, en voor het BV-gehalte: leuk gesprek gehad met Joke van Leeuwen, David Davidse, Paul Goris en Pieter Aspe. En een korte babbel met Leonard Nolens.

Boekenbeurs is zo leuk om hotdogs of andere crazy food te eten en daarnaast nog je boek te laten signeren. Astemblief: want 't is in 't Stad.

75 jaar boekenbeurs

2011-10-30T00:25:00.002+02:00

Ik ben vandaag alwéér naar de opening van de BoekenBeurs gegaan: m'n derde keer op rij. Op de opening kan je enkel binnen op uitnodiging en 'k heb het drie kunnen strikken. Vandaag ging ik als reporter dus ik had een persbadge: oh yeah. En ik heb met onze coryfeëen kennis gemaakt en hen voor de camera gehaald. Misschien dat ik het filmpje post als het oké is (heb ik weinig zeggenschap over). Wie: Patrick Jannsens: dé Jannsens, Markse van de Kampioenen, Jeroen Olyslaeghers, Tom Naegels, Marc Reynebeau, Willem Frederik Schilz, de hoofredacteur van P-Magazine, Lesley-Ann Poppe, Vitalski, Pieter Aspe, Ingrid Van der Veken, Tja, wie niet? Nog zovelen: Patrick Van Gompel voor iedereen die het nieuws volgt. En Rudy Vranx. Was vooral bitter voor een dame die hem zo platonisch leuk vindt en hem die avond was misgelopen. Nou ja, het waren er best wel veel, oh ja, ook Jan Verheyen, en wordt zo geplakt en geknipt maar 't was een ervaring om alsjeblieft tegen te zeggen. Lesley-Ann Poppe is trouwens wel slim, hoor. Ik heb haar die avond twee keer ontmoet en ze was niet van de domme. Echtig en 't echtig niet. En van de grote stad Antwerpen.

de boys de boys de boys

2011-10-30T00:16:00.008+02:00

Laten we gewoon effe ongezellig doen. En puberaal: ik maak er dit jaar een gewoonte van om elke jongen waar ik vroeger helemaal verzot op was en die ik inmiddels kan opsporen, omdat hij tegenwoordig in de showbizz zit, op te sporen. Tja, elke is veel maar 't zijn er inmiddels al twee. Mijn 'crushes' zijn ondertussen geworden: dj/muzikant/producer, (studeerde psychologie dus ik vermoed) psycholoog, architect, fotograaf/leraar, muzikant/iemand die arrangementen maakt (vind echt geen beroepsnaam), Burgerlijk Ingenieur/muzikant (Burgerlijk Ingenieur is een titel vandaar de hoofdletters), leraar, something in New Mexico dat ik niet weet en barman. Dat zijn de jongens waar ik zware liefdesgevoelens voor had, en wanhopig (lees: heel erg wanhopig) op verliefd was en dat noem ik dus: crushes. Iemand waar je mee gaat is geen crush maar een 'pawtnew'.

En er zitten blijkbaar nogal wat muzikanten tussen. Wat? Ja! 'k heb me naar Belgische normen aldoor in een grootstad vertoefd en daar zitten de muzikanten. Maar best raar dat er geen enkele acteur tussen zit. Al heb ik me wel, toen hij nog niet zo bekend was, me op 'onze' Matthias geworpen (niet echt want hij was het vriendje van een vriendin van me, dus nee niet echt, 'k wou hem gewoon beter leren kennen omdat hij het vriendje was. Daarna hoor je dat iedereen verliefd op hem is) en ik vond het ook wel prettig om vorige week een avond met 'den' Axel te spreken. Omdat, alweer, iedereen totaal verliefd op hem is enzo. Heb ik bij zijn optreden op ZuiderZinnen ervaren en hoe! En Matthias, is ook zo'n bijzonder verhaal:

Een vriendin van me studeerde in Gent waar ik toen ook zat, dezelfde faculteit enzo, we hebben het best wel jaren volgehouden én afgestudeerd, dat dan ook weer wel. Anyways, die vriendin had de Matthias als haar vriend maar we waren eerder in haar geïnteresseerd. Zij is leuk en heeft een Antwerpse grote mond en is zo knap. Na U-Turn te zien zei ik tegen m'n vrindje: "Ik vind haar mooier dan Jennifer Lopez." en m'n vrindje die een zwak had voor haar made me say it to her. Wich is unforgiven. Weer in Antwerpen zat ik heel vaak in den Hopper en leerde er Sigrid Vinks kennen, de eega van Jan Decorte. We hadden de Germaanse gemeen dus ja, we hadden iets te vertellen tegen elkaar. Op een van die middagen wandelde Matthias Schoenaerts binnen en I was like: 'Jij bent het vriendje van een vriendin van me!', we hadden een leuk 'babbeltje' en sindsdien kon ik hem spreken of gewoon goeiedag knikken. Maar dan werd hij heel beroemd en dierf ik niks meer te zeggen.

Terug naar die avond.

Gisteren zag ik de muzikant/arrangist. Ik ga z'n naam hier niet neerschrijven want ik heb dat ooit gedaan en dat was een heel slecht idee omdat we veel gemeenschappelijke vrienden hebben. Nooit over aangesproken maar toch, laten we dat maar niet doen. Wel gisteren trad hij op met z'n band in Antwerpen en ik wou er persé heen. Ik had hem al een jaar of zeven niet meer 'live' gezien. Of zelfs langer. We zijn studiegenoten. Wel, die avond dus ging ik naar binnen voor een drankje: cava, ik keek naar hem, hij keek naar mij en ik zei niks. Gewoon een van de bezoekers zijn. Later op de avond stelde een goeie vriend van hem, ook een studiegenoot van mij en hem, me voor. Die studiegenoot woont ondertussen in Antwerpen en is ook zo ontzettend leuk, ook in de betekenis die de leuke Antwerpse/Gentse/Amsterdamse meid bedoelt: 'Rrawr'. Zij is ook studiegenoot. Ja, like everybody did the Germaanse in Gent.

Die 'Ja, hallo. Euhm, ja, hallo!' studiegenoot kende ik al in Gent en later ook in Antwerpen, 't Stad, en zo dusdanig dat hij m'n naam weet. Niet onbelangrijk in dit verhaal. Ik ging alweer voor een drankje, de cava vloeide die avond, passeerde hen en hoorde 'Da's Stefanie van de Germaanse.' Ow yeah, ow yeah, baby'. Dàt was het ijs dat gebroken moest worden, we hadden een vrij bizar gesprek en dat lag vooral aan mij. Zenuwen, ik kon ze niet onder controle houden. Maar hij was best aardig, hoor. Later op de avond ging ik net iets te vroeg door en vond het zo leuk hen, ja hèn, te mogen zoenen. Op de wang. Ik heb nog wel een paar jongens te goed die ik mag zoenen op de wang.

Twee keer raaien wie het is (eerste hit op YouTube en zo goed om niet te posten).

het eten van vlees

2011-10-29T00:16:00.004+02:00

Ik vind het echt zo erg, echt zo verschrikkelijk. Maar ik kan het niet laten om vlees te eten. Vlees. V-l-e-e-s. Ow, nee.

Ik heb nochtans pogingen ondernomen, net zoals stoppen met roken: de eerste poging was niet ernstig en totaal ondoordacht (kruidensaffen, here we come!) de tweede leek er al meer op: een maand de saf gelaten en daarna een gelegenheidsroker en waarschijnlijk altijd al inherent geweest aangezien ik op m'n ene allene zo weinig pafte. En ja, m'n familie en vrienden en kennissen lezen mee en iedereen leest mee: I did coke. En crack. En bollen, echt zoveel bollen. En crack. Nogmaals. En PCP. PCP was echt dé ervaring, dan stond ik daar ineens in Wyoming. Of all the places in Wyoming (Hello Wyoming, tell me howcha doin'). Later heb ik gehoord dat ik een vliegtuig had gekaapt en het zo ontzettend belangrijk vond dat ik aan het stuur stond. Euhm. Op PCP. Pas op met PCP, hoor. En ook met koffie want euhm. Ik heb dat vijf jaar gedaan. Totaal niet ernstig te nemen dit. Ik poch graag over m'n onbestaande drugervaringen: 'Weet je nog toen ik mushrooms op had? Haha!' En ik kan er heel goed over schrijven want 'k heb er heel veel over gelezen. Drugs hebben me altijd al gefascineerd (na een waarschuwingsfilm over drugs zei ik als klein kindje al: "Nou, ik ben benieuwd."), dus vandaar het uitstapje naar de drugs. OMG, deze blog is ook leesbaar voor minderjarigen. Ik schreef dus over de kerstman.

Ik ben verslaafd aan olijven en vlees. Ow ja. En dat zijn dingen waar niemand aan verslaafd wordt. De 'normale verslavende' dingen hebben nauwelijks effect op me en ik kan het weten want ik heb ooit een heroïne shot gezet. Jahaa. Niet dus. Olijven en vlees dus. Olijven- en vleesverslaving is so cool. So totally uncool. De olijven kan ik nog laten, het vlees des te minder. Als ik een tijd geen vlees eet ga ik erna aan het meatvreten. Heb ik meegemaakt op de vlieghaven, zo zeggen wij dat in Antwerpen: vlieieghaven. Luchthaven. Ik had mezelf tot vegetariër uitgeroepen, at een maand geen vlees en op de vlieieghaven at ik al het vlees op dat ik me een maand had ontzegd. Yeah. Ik ben er niet echt trots op.

Tegenwoordig probeer ik me te beperken tot het niet eten van runderen, tenzij op restaurant want het staat toch anyways op de kaart maar ik ga het echt wel niet kopen ofzo. Ik koop enkel varken en kip en daar zit een filosofie achter: ik ken geen varkens en zij waren de antiheroes in Animal Farm (sus je geweten maar, hoor) en kip: er zitten heel veel kippen op stok. Best. Reason. Ever.

Als dierenliefhebber, ik sta gekend als dierenhater omdat ik ooit een egel niet leuk vond (ik hoef er geen verdere commentaar bij te schrijven), als dierenliefhebber vind ik het zo onverantwoord dat ik vlees eet. En leder koop. But don't touch my leather: ik heb een liefde voor leer sinds m'n kinderjaren. En ja, dan is het niet leuk, echt niet leuk om filmpjes te zien over runderen die mishandeld worden om leer. But don't touch my leather. Met tranen in de ogen enzo. Ik héb kunstleer gehad, het is niks.

Dus ik doe wat ik doe en dat beperkt zich tot het slechts aankopen van kip, varken en leer. Weet je, ik kom van hele verre. Laat me gewoon maar effe.

En ik ga reclame doen voor Mason. Wanneer heb ik dat trouwens nog niet gedaan? Retorische vraag by the way.

Hopper viert feest

2011-10-25T00:16:00.003+02:00

Café Hopper bestaat 20 jaar: yahoo! Mensen vinden het raar, aangezien mijn relatieve (echt wel heel relatieve) jonge leeftijd als ik hen zeg dat ik een klant ben van het eerste uur. Maar het is wel zo: we gingen ons op zondagen vervelen in het Muhka (want als je kind bent vind je 't Muhka niks: museum hedendaagse kunsten) en daarna dronken we een thee in den Hopper.

Later, na m'n jaren op de strenge meisjesschool, ging ik naar de Steiners op het Zuid en bracht m'n maandagmiddagen door in den Hopper. Met alweer een thee: ijsthee (lees: IceTea). We waren puber en hadden geen weet van de reputatie van 't café maar zagen er wel vaak BV's (bekende Vlamingen) bij wie we ons dan eindeloos belachelijk maakten. Voor ons was Antwerpen weliswaar de leukste stad van 't land maar wisten we veel, misschien was Oostende of Brugge of Leuven wel groter.

Na m'n Gentse studentenjaren kwam ik weer terecht in de stad, pardon: hét Stad, en den Hopper, natuurlijk. Want den Hopper is wat ik kende. Een leuke terugkomst (like that's a word) en weer snel weggelopen omdat het mijn stamkroeg dreigde te worden. Toenertijd was ik bang van stamkroegen enzo. Jahaa.

Om dan een paar jaar later er weer te belanden en dan denk ik: ik en café Hopper zijn getrouwd. It's a love relationship sinds m'n elfde, OMG. For real. Soms scheiden we maar ja, het blijft wel een kroeg van mij.

ras en racisme

2011-10-25T00:16:00.001+02:00

Ik heb een hékel aan racisme. Niet verwonderlijk want ik ben zwart. Of bruin.

Ik ben éxtreem gevoelig als men het heeft over de zwarte gemeenschap: ons IQ zou lager zijn. Niks mis met mijn intelligentie hoor: die was voldoende om universiteit te doen. En vooral in de U.S. zijn die cijfers schrijnend, waar er een groot verschil is tussen public schools en private schools, dat ons weer leidt naar het determinisme: apartheid was only a breath away.

Ik weiger naar de U.S. (afgezien van New York en San Fransisco) te gaan omwille van het doorslaggevende racisme: ik mag geen blog met een Afro Amerikaan in the picture lezen of het racisme botviert. Echt. Family Guy is leuk en zo grappig, maar die stereotype jokes over negers en negers en negers in bijna elke aflevering beginnen me te irriteren. En echt.

Ik kijk nauwelijks televisie, eigenlijk totaal niet, en bijna alles wat ik van T.V. zie is Amerikaans, dankzij YouTube en anderen Amerikaansen. In Europa lacht men mij dus uit met mijn: 'zelfs de shade of your colour is belangrijk in sommige countries.' En lach me niet uit want we hebben allemaal, ja ook jij baby in de wieg, gezien dat O.J. donkerder werd gemaakt in een opninieblad. Om zijn schuld aan te tonen. Jààh, jàààh!

Ik ben dus anti-racisme: ik heb vrienden van elk ras, elke godsdienst, elke ethnie. En zelfs elke politieke kleur (ja, dat gaat misschien dan wel te ver dan). Ik ben een INTP'er dus ik ben sociaal onbewust maar kijk meer naar wat iemand te vertellen heeft en doet. En stoor me dus aan rasfascisme. Hello? We zijn toch homo sapiens sapiens. It stands for nothing ofzo.

INTP'er typeren

2011-10-21T00:16:00.001+02:00

Ik ben een INTP, een rationalist, een denker. Op een bepaald wetenschapsform (ik en internetfora, yeah) las ik dat de huidige psychologie geen waarde meer hecht aan de Briggs-Myer psychologische typologie maar ik doe het dus wel, en bedrijven ook. Dus zo'n BullS* zal het allemaal niet zijn.

INTP zijn bevalt me best wel, alleen zijn we met zo weinigen. Effe kort uitleggen: je hebt:

extravertie (E) tegenover introvertie (I)

intuïtief (N) tegenover sensitief (S)

feelers (F) tegenover thinkers (T)

judgers (J) tegenover perceiving (P)

Extraverten zijn sociaal, op anderen gericht en uiten zich gemakkelijk. Introverten uiten zich niet makkelijk en zijn niet zo sociaal. Alles speelt zich af in hun hoofd.

Intuïtieven zijn niet gericht op de concrete wereld rondom hen, dit in tegenstelling tot de sensitieven die enkel nadenken over zaken die tastbaar zijn.

Feelers gooien hun gevoelens en emoties in de strijd bij hun beslissingen en meningen, thinkers drijven op logica en hebben een hekel aan irrationaliteit.

Judgers willen snelle beslissingen nemen en handelen, terwijl perceivers hun opties willen openhouden.

De eerste onderverdeling heb je tussen:

de SJ-mensen die Zorgdragers worden genoemd, het woord zegt het zelf. Ongeveer de helft van de bevolking valt onder hen.

De tweede groep bestaat uit de SP-lui die Kunstenaars heten. Ongeveer een 30% is Kunstenaar.

De derde groep zijn NT'ers, de Rationalisten. Slechts 6 % is Rationalist.

En de vierde en laatste groep valt onder het NF-spectrum, de Idealisten. Ongeveer een 15-tal % mag zich een Idealist noemen.

Als je deze individuele letters nog gaat combineren komt je bij 16 types, en bij ieder van ons zou een type dominant zijn. Bij mij dus de INTP en we zijn niet met velen. Sowieso heb je al meer gevoelsmensen dan thinkers, onder de vrouwelijke bevolking dan, en het NT-type, de rationalisten, vormen al helemaal de minderheid. En dat merk je wel, vind ik.

INTP'ers zijn de geeks of de geeks in disguise. Het prototype INTP'er is die van de geek achter de computer en sociaal totaal faalt. Tenzij hij of zij met een andere NT'er in contact komt, maar zoals gezegd, er zijn er niet zovelen. De andere INTP'er is moeilijk te herkennen of eigenlijk totaal niet te herkennen, tenzij door een andere INTP'er. Dit komt: een deel INTP'ers gedraagt zich als kameleons, helemaal onbewust. Ze gaan het gedrag van hun gesprekspartner spiegelen en daardoor kunnen ze overkomen als extravert, sociaal maar ze zijn het niet. De gesprekspartner denkt al snel een soulmate te hebben gevonden maar eigenlijk is dit slechts oppervlakkig omdat de INTP'er helemaal geen soulmate is. Hij spiegelt. Dat gebeurt dus allemaal onbewust en is helemaal geen act ofzo, eerder een manier om sociaal te kunnen zijn want de INTP'er voelt zich niet op zijn gemak in sociale situaties, omdat hij de drijfveren en handelingen van niet-NT-ers niet begrijpt.

INTP'ers houden hun meningen en bevindingen ook liever voor zich. Pas als ze zich bedreigd voelen of er uitdrukkelijk om wordt gevraagd geven ze die prijs. Ongezouten. Een ongezouten ragfijne analyse waar duidelijk over nagedacht is. En dat moet je dan maar kunnen verdragen want da's een objectieve visie op de feiten. Voor anderen is het wel schrikken: en dan vooral voor hen die dachten een soulmate te hebben gevonden en dan blijkt dat het totaal niet zo is, dat de INTP'er wel degelijk over je heeft nagedacht en je helemaal niet begrijpt. INTP'ers begrijpen alleen maar NT'ers, dat moge duidelijk zijn. Ze houden er alleen niet van hun werkelijke gedachten prijs te geven. Da's de introversie.

Ik ken buiten mezelf welgeteld twee INTP'ers (ik heb toch geschreven dat we zeldzaam zijn). Een is zo'n INTP'er in disguise die ik heb kunnen 'ontmaskeren' nadat ze met ragfijne muurvaste analyses op de proppen kwam en de ander beantwoordt net iets meer aan het klassieke geek gehalte. Vooral de geek in disguise (ik ben zelf ook een geek in disguise dus ik praat voor m'n eigen winkel) vind ik boeiend omdat je nooit weet wat hij of zij denkt. Je denkt dat ze aardig en meegaand zijn, je praat een eindje weg, je neemt hen in vertrouwen, vraagt hen om hulp en dan BAM komt hij met die keiharde objectieve analyse op de proppen. Dat vind ik eigenlijk best boeiend maar dat zal vast niet iedereen vinden.

Verder zijn INTP'ers emotional detached. Bij de geeks in disguise lijkt dat niet zo door het befaamde spiegelgedrag maar het is dus wel degelijk zo. INTP'ers zijn niet in touch met hun emoties en daardoor lijken ze ofwel koud of gaan ze net overdreven reageren. Shannen Doherty is een goed voorbeeld: ofwel werd ze vroeger op anger management gestuurd ofwel reageerde ze ijskoud wanneer ze in penibele situaties kwam. Gevoelens zijn het minst gecultiveerd bij INTP'ers en daarom kunnen ze er niet mee omgaan. Het zijn dus niet echt de meest warme personen. Bij sommigen lijkt het wel, door het spiegelgedrag, maar elke INTP'er zal zich ongetwijfeld heel awkward voelen als ze zich warm moeten gedragen.

Maar INTP'ers zijn doorgaans heel aangename lui (hmhm). Ze zijn tolerant, open van geest, natuurlijk hebben ze wel hun eigen gedachten die ze liever voor zich houden maar daar merk je niks van. Een van hun betere eigenschappen is dat ze intellectueel zeer nieuwsgierig zijn en zich door niks laten tegenhouden hun eigen theorieën te creëren. Ze zouden best wat meer hun ideeën mogen verkondigen want van hen valt wel iets bij te leren, iets origineel en goed doordacht. Hij ziet het dan ook als een grote uitdaging om op eigen houtje tot een bepaalde theorie te komen, dat vindt hij leuk. Ik schrijf nu 'hij' omdat de meesten onder hen mannen zijn: het cliché luidt dat mannen doorgaans thinkers zijn en vrouwen feelers.

Nog een goeie eigenschap is dat INTP'ers trouwe vrienden zijn, al worden ze het liefst met rust gelaten om na te denken, kennis te vergaren, ze appreciëren het ten zeerste wat je voor hen doet, da's alleen maar logisch niet? Maar ze laten je ook gemakkelijk vallen als de vriendschap niet meer aan hun logica voldoet. En dat kunnen ze makkelijk omdat ze zich maar met weinigen diep emotioneel verbonden voelen.

In een relatie zijn ze nogal afstandelijk, omdat ze zich daar ten volle als INTP'er kunnen profileren en INTP'ers zijn afstandelijk als ze zichzelf zijn. Ze zoeken vooral een partner waarmee ze samen nieuwe theorieën kunnen bouwen en zaken kunnen analyseren. Boeiend.

Het sleutelbegrip tot de INTP'er is dus eigenlijk het denken. Samen met de INTJ'er zijn ze het meest intellectuele van de psychologische types met het verschil dat INTJ'er eigenlijk meer the ruthless mastermind is en de INTP'er de absent minded professor. Hij is tòch aardiger.

dagen in de stad

2011-10-18T00:16:00.002+02:00

Maffe dagen achter de kiezen:

De week begon al bizar met een tekstje voor Steph Goossens. Ik hoop op een uitnodiging voor de première. Sien Eggers is er hopelijk ook weer, ik hoù van haar.

Vrijdagavond feestje voor Val voor wie ik de pérfecte cadeau had. Ik heb er een jaar over gedaan om voor haar de perfecte cadeau te vinden en ik had hem. Het was bij de Paul te doen, in Antwerpen kent iedereen de Paul, yeah. De dag erna naar de opening van een nieuw kapsalon alwaar Val me oppikte om vervolgens naar our friend, een artiest te gaan. Nabil. Nabil is jurist, geeft Nederlands en schrijft en zingt. Het werd leuk: bij het parkeren werden we gewaarschuwd dat de auto verkeerd stond. En wij maar lachen. Hij had gelijk. Minder lachen.

Eenmaal binnen mijn dieet in de prullenbak gegooid met een koffiekoek en onthaald worden door de Antwerpse stadsdichter. He's nice. Our friend, een artiest deed een optreden bij dé Irène. Inmiddels gekend van Benidorm Bastards. We sloten de keet af na Irène meermaals te kussen en te bedanken en ik ging vervolgens uit, in een dancing die vroeger leuk was en nu niet meer.

De dag erna om eten lopen en vervolgens in m'n staminee blijven plakken met vrienden. En Kenneth was d'r ook. Kenneth heeft een film gemaakt, ik heb hier ooit de trailer gepost omdat ik graag reclame maak vrienden.

De dag erna alweer lopen om eten om vervolgens met Antje van Antwerpen dé Antwerpse actrice de hele namiddag door te brengen. She's also nice. En dan Jan gezien, in Antwerpen kent iedereen hem.

Euhm, ik had een paardaagse, ni normaal.

Een paar weken eerder heb ik trouwens de zus van Katja, Birgit Schuurman ontmoet. Ik was flabbergasted want ik heb het nogal voor Katja. Ik ben speciaal naar Amsterdam gaan reizen om een theaterstuk van van Warmerdam te zien met Annet. Maar 't gaat nu over Katja. I like her.

Ik hoop ooit es De Jeugd te ontmoeten: I like them too. Maar deze video post ik vooral om Katja.

the birth of Jessica Rabbit

2011-10-14T00:16:00.002+02:00

We maakten kennis met Jessica Rabbit in 1988 in het geniale Who Framed Roger Rabbit? en een nieuw tekenfilm sex symbol slash icon werd ons voorgeschoteld. Sindsdien is zij de sexiest der tekenfilmfiguren en mensen stellen zich ernstige vragen of zij ooit overtroffen kan worden. Begin jaren '90 deed men een poging met Holli Would in Cool World maar alle pogingen ten spijt, Jessica blijft on top.

Interessant is dan ook om te bekijken waar zij werkelijk vandaan komt, ik bedoel, waar is de bron? De inspiratie? Zoals Naomi Campbell model stond voor Pocahontas. Wel hier:

1. Red Hot Riding Hood:

Red Hot Riding Hood is een figuur ontsproten uit het brein van Tex Avery. Tex Avery was een genius, als u nog nooit een cartoon van hem hebt gezien, doen gewoon doen. Er was een tijd waarin ik dvd's vol ging halen met z'n werk en telkens opnieuw verbaasd stond van z'n genialiteit. Lachen kan je met hem. Het moge verder ook duidelijk zijn dat zij mee aan de basis lag van Jessica Rabbit.

2. Rita Hayworth:

Ook zo'n beauty uit de Golden Age van Hollywood. Een roodharige Latina. Rita had de moves, de voice, de looks, het talent en het charisma.

3. Veronica Lake:

Een der Hollywoods schoonsten uit de Golden Age en Jessica Rabbit mocht haar signatuur kapsel lenen. Het kapsel waarmee je een oog bedekt en de rest zijn shiny lokken.

4. Lauren Bacall:

Zij mocht zich de vrouw van Humphry Bogart noemen en een Golden Age classy gracefull star. Ook deze schoonheid was een inspiratiebron voor de onvergetelijke Jessica.

5. Kathleen Turner:

Kathleen deed haar voice, toenertijd had zij de meest verleidelijke stem in Hollywood, zodoende stonden de producers aan haar deur. "Can we have your voice?" "Suhure."

En zo komen we aan Jessica Rabbit. Over haar is dus nagedacht. Amy Irving deed trouwens de zangpartij, haar mogen we ook niet vergeten.

films in de kijker: the addicted ones deel 2

2011-10-12T00:16:00.001+02:00

6. The NeverEnding Story is een Amerikaanse film uit 1984 van Wolfgang Petersen. Het is een verhaal in een verhaal dat om een queeste draait om het land Fantastica te redden van de ondergang.

-Waarom ik verslaafd ben: in de 80's was de NeverEnding Story superpopulair, zowel de film als het boek als de titelsong was een hit. Het verhaal sprak me gewoon aan, alsof het over mij ging. Ik was ook een boekenwurm met veel fantasie die helemaal in een verhaal kon opgaan.

7. The Sound of Music is een Amerikaanse film uit 1965 van Robert Wise. Tja, wie kent verhaal niet? Een Oostenrijkse zingende non die nanny wordt, verliefd wordt en met de voltallige von Trapp familie naar Amerika vlucht.

- Waarom ik verslaafd ben: ik moet een jaar of acht, negen zijn geweest toen ik hem voor 't eerst zag met de babysit en we stiekem langer mochten opblijven. Spannend! Datzelfde jaar of een jaar later bracht het zesde leerjaar de musical, waarvan wij de repetities talloze keren mochten bijwonen, om maar te zeggen: het is zo'n film die barst van de herinneringen, ook al was ik nog niet geboren toen hij uitkwam. Elk jaar zenden ze hem uit rond m'n verjaardag en dan bekijk ik hem meestal wel. De geweldige Julie Andrews en die liederen, die dansjes, die kinderen: Liesl, Friedrich, Louisa, Kurt, Birgitta, Marta en Gretl.

My Favorite Things is trouwens my all time favorite song.

8. Welcome To the Dollhouse is een Amerikaanse film uit 1995 van Todd Solondz. Het gaat over een nerderig totaal onpopulair pubermeisje dat op school gepest wordt en het thuis ook niet bepaald gemakkelijk heeft.

- Waarom ik verslaafd ben: ondanks het wrange onderwerp is het een van de grappigste films ever over high school en een onpopulaire puber zijn.

</span></div><div><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre">frameborder="0" allowfullscreen>

9. What's Eating Gilbert Grape? is een Amerikaanse film uit 1993 van Lasse Hallström. Het speelt zich af in een plek waar niks te beleven valt maar bevolkt wordt door kleurrijke personages. Gilbert is de man des huizes en woont samen met z'n moddermoddervette moeder, brave zus, mentaal gehandicapte broer en puberale zus. And that's eating him.

- Waarom ik verslaafd ben: de cast is niet alleen great, het verhaal en de personages zijn zo bijzonder en zo kleurrijk dat je haast jaloers bent dat je ze zelf niet verzonnen hebt. Tevens zijn die talrijke scenes tussen Gilbert en Arnie van een ongenaakbare schoonheid.

10. De beroemdste versie van The Wizard of Oz is een Amerikaanse film uit 1939 van Victor Fleming. En ik geloof dat inmiddels iedereen het verhaal wel kent van Dorothy en haar hondje Toto uit Kansas die in het land van Oz terechtkomen en samen met hun vrienden, de vogelverschrikker, de tinnen man en de bange leeuw het Gele Pad opwandelen op weg naar de tovenaar van Oz die hun wensen moet vervullen.

- Waarom ik verslaafd ben: alweer zo'n verhaal waarmee ik ben opgegroeid: het Antwerpse Jeugdtheater speelde het verhaal, de populaire serie Fame maakte er een remake van met Doris als Dorothy, The Wiz met grote held Michael Jackson en Diana Ross kwam op tv en last but not least was er ook een tekenfilmserie. Maar ik was al heel vroeg weg van het verhaal in het magische Jeugdtheater van toen. Een magisch verhaal in een magisch theater, tuurlijk dat het me wat deed. Pas later zag ik ook in dat het verhaal een prachtige boodschap heeft, namelijk dat je in jezelf moet geloven. Ik ben zo weg van het verhaal dat ik probeer elke versie te bekijken. Dàt heet een verslaving. Jawel.

films in de kijker: the addicted ones deel 1

2011-10-11T00:16:00.000+02:00

Ik heb zo van die films waar ik zogenaamd 'verslaafd' aan ben, die ik toch minstens eens in de twee jaar moet bekijken. Hierover gaat dit postje, het waarom ga ik es belichten. Het benijdenswaardig rijtje bestaat uit: 2001: A Space Odyssey, The Breakfast Club, Clueless, Fucking Åmål, Mean Girls, The NeverEnding Story, The Sound of Music, Welcome To The Dollhouse, What's Eating Gilbert Grape? en (een versie van) The Wizard of Oz.

1. 2001: A Space Odyssey is een Amerikaanse film uit 1968 van het genie Stanley Kubrick (overigens mijn favoriete regisseur). Kort verteld handelt het over de technologische evolutie der mensen en alles wat erbij hoort. Visionair verhaal.

Waarom ik verslaaf ben: komaan, die titel! 2001 is een film waarvan je kan zeggen, als je hem eenmaal snapt: "That's so right!" Al heb je wel meer dan een zitbeurt nodig om hem te begrijpen. Hij fascineert op alle gebied: het verhaal, de beelden, de muziek. Het is een bijzondere lange zit maar voor mij is hij zo om.

The Dawn of Man from Vimeo on Vimeo.

2. The Breakfast Club is een Amerikaanse film uit 1985 en gaat over een stel pubers die op een zaterdagochtend een strafstudie moet uitzitten.

Waarom ik verslaafd ben: Fast Times At Ridgemont High zou de oerfilm zijn wat het teenage genre betreft - al zie ik hier Rebel Without A Cause, schromelijk over het lijf - maar geef mij maar The Breakfast Club. Alweer een goeie titel en het verhaal van een high school princess, een sportgast, een gothic weirdo, een nerd en een verschoppeling (Nelson van The Simpsons zou trouwens op hem gebaseerd zijn) die elkaar tegen wil en dank vinden en het over hun teenage groeipijnen hebben, is gewoon zo herkenbaar. De teenage movie der teenage movies. Een combinatie van humor, melodrama en MTV-hippe beelden.

3. Clueless is een Amerikaanse film uit 1995 van Amy Heckerling, de dame die meer dan 10 jaar eerder Fast Times At Ridgemont maakte. Kort verteld gaat het over een 90's bewerking van Austens Emma, een liefdesverhaal met een koppelaarster.

Waarom ik verslaafd ben: Clueless is gewoon een film die de tijdsgeest perfect uitdrukte: hoofdrolspeelster Alicia Silverstone was de hippe dame uit die Aerosmith clips, het decor Beverly Hills was populair dankzij BH 90210, de serie waar iedereen naar keek, en gedurende weken en weken werd er reclame gemaakt voor deze film op het gigantisch populaire MTV, een graadmeter voor alles wat cool was. Dus Clueless was zelfs al voor hij in de bioscoop kwam gewoon cool. Alleen daarom al. En verder vind ik de humor van die oppervlakkige Valley girls best leuk. En dat Valley taaltje waarvan ze zich bedienen: "As if!" So fetch (maar dat komt uit Mean Girls).

4. Fucking Åmål is een Zweedse film uit 1998 van Lukas Moodysson en handelt kort gezegd over de ontluikende liefde tussen de extraverte Elin en de introverte Agnes in het saaiste dorpje van Zweden, Åmål, dat een hoge Johnny's en Marina's/Anita's populatie kent. Echt het plekje waar je wil zijn en opgroeien.

- Waarom ik verslaafd ben: een Zweedse film uit een tijd waarin ik zelf Zweeds studeerde. Take a guess. En daarnaast wees m'n toenmalig vriendje er meteen na de film op dat ik qua karakter zo hard op Elin leek. En hij leek op een Agnes. Ik vond Elin een zalige meid dus vond het een reuzecompliment. Meer dan tien jaar later ben ik weliswaar getemd maar 'k vind het nog altijd best leuk om mezelf zoals ik vroeger was te bekijken.

5. Mean Girls is een Amerikaanse film uit 2004 van Mark Waters waarvoor Tina Fey (de grappige dame van Saturday Night Live en 30 Rock) de originele roman tot een scenario bewerkte. Het gaat over een groepje populaire high schoolmeiden, The Plastics, die de school in hun macht hebben.

- Waarom ik verslaafd ben: ik had net als zovelen nooit gedacht dat ik het een geweldige film zou vinden, ik bedoel maar high school movies scoren niet echt goed als je die leeftijd voorbij bent, maar tegen alle verwachtingen in werd het een hit, ook onder niet high schoolers. De personages, de humor, de taal ("That's so fetch!" "Gretchen, stop trying to make 'fetch' happen. It's not going to happen."). Awesome. De teenie movie van de jaren 2000.

Beyoncé danst Rosas

2011-10-09T00:16:00.002+02:00

B is onlangs beschuldigd van plagiaat: ze zou Rosas Danst Rosas en Achterland zonder toestemming hebben gekopieerd in haar nieuwste clip en nee hoor, het is niet zo'n belachelijk gevalletje als Madonna's zogenaamde Frozen plagiaat, this is the real deal. Normaal zou ik over zoiets niet bloggen maar in dit geval gaat het wel over iets bijzonder: bijna drie jaar geleden postte ik een bewerkte video met als titel Me Together with Beyoncé en een paar dagen later een bewerkte video The Look of Dance waarin beelden zitten waarmee Beyoncé de clip eindigt! Aanvankelijk dacht ik, fijn B gebruikt een choreografie die ik ook heb gebruikt, later gaat je mayonaise werken en denk je: hoe zou een Amerikaanse popster die niet bepaald bekend staat om haar kennis van moderne dans op een Belgische moderne choreografie uit de 80's zijn gebotst? I don't know, ik vind het raar. En een mens mag zich allerlei fantasietjes en veronderstellingen in z'n hoofd halen. B is op mijn blog geweest: haha. En misschien dat Katja Schuurman hier ook es is geweest en Johnny Depp en Lenny Kravitz en Alain Delon. Alain Delon. Ik weet niet of ik mezelf zou googlen als ik bekend zou zijn, vast wel want ik doe het nu al.

Linkje naar The Look of Dance waarin ik Rosas Danst Rosas, Fase en de Steve Reich Evening heb verwerkt.

En dit blogje moet een van de meest surrealistische zijn die ik ooit heb geschreven want Beyoncé heeft naar alle waarschijnlijkheid die choreografie gewoon opgepikt naar aanleiding van een Amerikaanse award die Anne Teresa De Keersmaeker dit jaar ter beurt viel. Zij is trouwens een van mijn favoriete choreografen, ons Anne.

Steve Jobs

2011-10-06T00:16:00.004+02:00

Steve Jobs is niet meer. En dat ik vind ik ongetwijfeld heel erg. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een Applefan ben. Ik heb dan wel geen iPod, iPad of iPhone - some of his great inventions - ik heb wel een MacBook, iets meer dan vier jaar geleden gekocht en ondanks de probleempjes die ik er aanvankelijk mee had, hou ik zielsveels van hem. Thank you, Steve.

Steve was een visionair en creëerde ongelofelijke opportunities, ook voor mij: dankzij de eenvoudige werking van een Mac was ook ik in staat om filmpjes te maken op m'n computer, iets waartoe ik mezelf voorheen niet in staat achtte. 'k Kreeg er gedurende maanden een nieuwe hobby bij: filmpjes maken. Dankzij zijn genialiteit, vernieuwende geest, heeft hij voor velen onder ons, bewust of onbewust, veel betekend en he will be missed. Absoluut.

'Steve Jobs was brave enough to think differently, bold enough to think he could change the world and talented enough to do it' - Obama

M'n allereerste filmpje dat ik zo'n paar jaar geleden op m'n Mac heb gemaakt:

antibont

2011-10-05T00:16:00.000+02:00

De voorbije dagen ben ik vooral aan het lezen over animal cruelty, dierenmishandeling. Ik worr er misselijk van. Volgens sommigen hou ik niet van dieren omdat ik simpelweg niet de behoefte voel om de meeste dieren vast te nemen maar eigenlijk hou ik nét juist wel veel van dieren: als ik een huisdier onder mijn hoede krijg, geef ik het verstikkend veel liefde en de enige beesten die van mij een mep kunnen verwachten zijn muggen en grote insecten binnenskamers. En de reden waarom ik geen huisdier neem, is omdat ik niet zeker ben of ik er wel goed zorg voor kan dragen, ik wil zo'n diertje écht niet naar het asiel brengen, da's te zielig. Daarnaast weiger ik al jaren een circus binnen te stappen waarin ze dieren gebruiken. Maar het stomme is dat, als je opkomt voor de rechten van het dier je aanzien wordt als een fanatiekeling, een extremist. Begrijpe wie begrijpe wil.

Maar wat ik écht écht écht niet kan begrijpen is dat sommige mensen na de jaren '70 nog steeds bont blijven dragen. Ofwel ben je dan dom of totaal gewetenloos: die dieren worden geëlektrocuteerd, levend gevild, keihard mishandeld om hun pels. Je hebt van die celebrities die dan aan goede doelen gaan schenken maar volgens mij ben je niettemin totaal ongeloofwaardig als je bont blijft dragen. Heb je bloed aan je handen. Beyoncé zei dat ze zich ongemakkelijk voelde toen men haar vroeg waarom ze bont bleef dragen wetende dat die dieren ervoor moeten lijden. Zij voelde zich ongemakkelijk, hoe denkt ze dat die dieren zich niet zouden gevoeld hebben? Een activiste gooide poeder op de bontjas van Lindsay Lohan en men behandelde haar alsof zìj iets fout zou hebben gedaan. Het verschil tussen iemand die wat poeder op een jas smijt en iemand die een beest levend laten villen deed er effe niks toe leek het wel.

En voor hen die denken nepbont te dragen: veel zogenaamd nepbont is echt, the real disgusting thing dat ooit zo prachtig door het beestje gedragen werd. Ontwerpers en fashionista's roepen dan dat antibontorganistaties de mode-industrie kapot maken maar hallo? Alsof er alleen maar jassen van bont vervaardigd zijn. Een bontjas vind ik sowieso een lelijk ding, lelijk omdat je weet waar het vandaan komt en het toont de drager ervan van zijn lelijkste kant. Onlangs kwam er aan het licht dat de producenten van fake Uggs wasbeertjes levend laten villen voor hun pels. Ik heb er geen in de kast staan maar als ik ze had, gooide ik ze meteen in de Schelde. For sure.

onverwachtse ontmoeting op ZuiderZinnen

2011-09-20T00:16:00.002+02:00

Zondag gaan werken op ZuiderZinnen, het literaire feestje van het jaar. En wie zagen we er allemaal? Chris Lomme, Herman Brusselmans, Tom Naegels, Frank Boeijen en Rense Sinkgraven. Met de twee laatste schrijvers, Maud en Sven heb ik niet gesproken maar de andere contacten waren crazy leuk. Bovendien bleek ik de vrouw van Tom Naegels te kennen, en dit nog voor ze zich zo kon noemen. How come?

In m'n Gentse jaren deed ik een studentenjob, Bofrost, one of the worst studentenjobs, op den duur werden we er zelfs opstandig. We waren er allemaal een beetje gek en een van die gekke meiden was Marjorie, vers uit Sint Martens Latem. Ze kwam met de scooter en sprak Frans, tot daar het clichébeeld. Alhoewel we al twee jaar samen op den Blandijn zaten (faculteit Letteren en Wijsbegeerte) zagen we elkaar daar voor het eerst, op die studentenjob.

Van het groepje jobstudenten kan ik me er vijf herinneren: een hip groepje van drie waarmee ik bijna elke dag met de auto kon meerijden, een van hen woonde om de hoek, vandaar. Het was zo'n ultrahip groepje van mooie mensen die meteen indruk maakte. De jongen, een architectuurstudent, sprak met een dik Frans accent en had een dikke wagen onder zich, waar hij precies vandaan kwam, weet ik niet (meer). Een van de twee meisjes was een Franstalige Hasseltse, eveneens architectuurstudent, zij was de aardigste van het trio. En dan had je nog een ander meisje over wie ik niet veel meer weet dan dat haar vriend in Antwerpen woonde. Als Antwerpse onthoud je zoiets. Naast het hippe trio werkte er een roodharig meisje dat zich als Björk gedroeg. Ze kwam uit West-Vlaanderen, woonde met haar vriend in Dampoort en zei altijd van die maffe schattige dingen. En dan had je Marjorie nog, Marjorie die echt leuk gek was en de mafste dingen had te vertellen. Met haar kon ik het het beste vinden dus de verrassing was groot toen ik haar tien jaar later tegen het lijf liep als de vrouw van Tom Naegels. Iemand uit het Gentse verwacht je niet in Antwerpen te ontmoeten. Maar 't is wel leuk.

girl crush: Angelina Jolie

2011-09-18T00:16:00.001+02:00

Op z'n minst kan je zeggen dat ik trouw ben in m'n celebrity crushes: Lenny Kravitz en Johnny Depp gaan al bijna zo'n jaar of twintig mee, Jude Law zoiets als de helft en Alain Delon daar ongeveer de helft van. Mijn biggest male celebrity crush? Johnny Depp, sans doubt. Maar over Johnny en Lenny en Jude en Alain heb ik al es geblogd.

Ik doe ook wel aan girl celebrity crushes, wat Nederland betreft zou ik niet weten hoe ik me moet gedragen als ik Georgina Verbaan of Katja Schuurman zou ontmoeten. Ik zou waarschijnlijk heel stomme dingen zeggen en me er achteraf over schamen. Wat het verleden betreft heb ik er ook een voor de jongere Brigitte Bardot. Ik schrijf uitdrukkelijk de jongere want sinds ze denkt dat ze haar politiek asociaal mag uitdrukken vind ik haar totaal niet meer aantrekkelijk. Maar B.B. dus, en dat al sinds m'n kinderjaren. En ook hier heb ik een grootste girl celebrity crush: Angelina Jolie, totaal. Zo totaal. Ik ben in luuv met Angelina Jolie sinds 2003. In die periode had ze Maddoxx net geadopteerd, was ze een single mum en begon haar vrije tijd te besteden aan de VN. En een derde van haar salaris schonk ze weg aan goeie doelen. Toen was ik om.

Net zoals Johnny Depp het dichtst in de buurt komt van m'n mr Dreamy komt Angelina Jolie nogal sterk overeen met het beeld dat ik heb van de meest sexy caucasian vrouw. En ik heb het in beide gevallen dan over het totaalpakket; mij zul je nooit horen zeggen dat ik een girl crush heb op Megan Fox ofzo, de zogenaamde nieuwe Angelina. As if.

Blijkbaar ben ik niet de enige met een girl crush voor Angie, in 2004 bekende een vriendin van me dat Angelina Jolie de enige vrouw is die haar warm doet lopen, en dan gingen we een eindje praten over onze girl crush. Ik zie haar het liefst met een strakke t-shirt, leren broek en wild los haar. Zoals in onderstaand filmpje waarin ze een dame ontmoet die het ook nogal voor haar heeft.

black beauties

2011-09-14T00:16:00.001+02:00

Naar aanleiding van Miss Angola die Miss Universe werd en de daarbijhorende primitieve commentaren van sommige weinig ontwikkelden (zelfs niet eens de moeite om ze hier neer te schrijven. Heeft te maken met niveau): een postje die de mooie zwarte en café au lait vrouwen in de kijker zet. Wie zegt er dat zwarte vrouwen niet mooi kunnen zijn? Ogen open!

1. Iman

2. Donyale Luna

3. Naomi Sims

4. Beyoncé

5. Sade

6. Naomi Campbell

7. Pam Grier

8. Tyra Banks

9. Lisa Bonet

10. Yasmin Warsame

11. Selita Ebanks

12. Alesha Dixon

13. Halle Berry

14. Zoe Saldana
15. Whitney Houston

16. Ciara
17. Robin Givens

18. Aaliyah

19. Toni Braxton

20. Erykah Badu

14 favorite designers

2011-09-09T00:16:00.007+02:00

I have a thing for fashion, een zwak voor nice clothes. Maar ik heb definitely my own style die ik al jaren en jaren en jaren heb. Sommige mensen zijn zoals Woody Allen, ze veranderen nooit van stijl. I'm Woody Allen.

Wat kan je verwachten: veel zwart, een zwak voor leer, unisex accessoires en de boventoon is eenvoud. Eenvoud met een twist. Oh ja, en ik draag zwart, niet omdat het 'makkelijk' is, wel omdat het naar mijn gevoel het meeste klasse uitstraalt. Verder wens ik helemaal geen kledingtips uit te delen: ikzelf heb er een bloedhekel aan als mensen me willen bekeren tot meer kleur.

Voor ik aan m'n veertien favorieten begin, wil ik er volledigheidshalve aan toevoegen dat ik vandaag compleet ben weggeblazen bij de ontdekking van Josephus Thimister. Die man is al een aardige tijd bezig en toch ontdek ik hem nog maar net. Aan z'n talent zal het niet liggen, zelden zo onder de indruk geweest. Alleen is de ontdekking nog te pril om hem nu al bij m'n favorieten te plaatsen.

En dan nu mijn favoriete designers:

Martin Margiela: Martin on top. Martin has left the building since 2009 en alhoewel de collecties knap blijven mis ik toch z'n innovatieve conceptuele extra's die zo spraakmakend waren. In het verleden heb ik in een blog geschreven dat ik het vreselijk vind dat celebrities tegenwoordig met hun Margiela liggen te pronken omdat Margiela net draait om discretie. Ik moet daar een heel klein beetje op terugkomen: Jay-Z is zowat de enige celeb (naast Kate Moss natuurlijk) die het label correct draagt. Ik ben van mening dat je kleren moet dragen met respect voor de designer. Een Margiela ga je niet dragen zoals een flamboyante Fiorucci. It's just not right.

Ann Demeulemeester: m'n klerenkast hangt voor het overgrote deel vol met Demeulemeester en Margiela. Dat zijn dus ook de designers waar ik het eerst naar ren in de tweedehandswinkel. Ja, want nieuw koop ik het niet. Als ik moet kiezen tussen Demeulemeester en Margiela zal ik altijd wel Margiela op de eerste plek zetten maar daarna komt Ann toch wel. Haar pasvormen, die stoere vrouwelijkheid, het is prachtig en perfect. Bovendien: samen met Branquinho kan zij het beste broeken voor vrouwen ontwerpen. Die pasvormen, watertanden.

Yohji Yamamoto: alhoewel ik een grote fan ben van Yamamoto kan ik niet meer dan de eenvoudige dingen uit z'n sportieve Y-3-collectie dragen. Als je klein bent zoals ik word je al snel een clown in die kleren. Maar Yamamoto is een conceptuele meester, al decennialang. En 't is een knappe vent. Ja, dat ook nog.

Bernhard Willhelm: Bernhard Willhelms kleren lijken ondraagbaar op het eerste zicht maar als je ze aanhebt, man, toch! Een van de jammere dingen is dat het in België bijna onvindbaar is, en ik bedoel dan aan betaalbare prijzen. De stukken die ik van hem heb, behoren wis en waarachtig tot de hoogtepunten in m'n kleerkast. En ik vang er telkens weer complimentjes mee. Net zoals met Margiela.

Rei Kawakubo/Comme Des Garçons: van het laken eenzelfde broek als Yamamoto. Prachtig maar ik kan het niet dragen. Ik heb het al wel geprobeerd, hoor. Meermaals.

Haider Ackermann: Haider Ackermann gaat over laagjes en frutseltjes die zelfs kleine mensen zoals ik kunnen dragen. Altijd enorm inventief in z'n laagjes en frusteltjes. Zo van die kleren waar je twee keer naar gaat kijken, en hoe zit dat precies in elkaar? Nou, het is prachtig.

Jurgi Persoons: Jurgi was te eigenzinnig om een label draaiende te houden maar net daarom zijn z'n ontwerpen ook gewoon echt keigoed. Als ik een Persoons vind dat me past dan ga ik daar zelden twee keer over nadenken want zo'n unieke ontwerper kom je zelden tegen.

Rick Owens: Rick Owens is de man die leer nog het beste kan bewerken. En verder valt het me op dat hij heel sterk bij Haider Ackermann aanleunt. Ach wat, ik hoù van beiden.

Alexander McQueen: ik heb nog nooit een stuk in bezit gehad van Alexander McQueen. Ik vind het prachtig maar het lijken me van die kleren waar ik zelf voor geen meter mee sta. Daarvoor was het me net iets over the top. Maar Alexander was briljant, ik weet niets anders dan dat ik hem altijd al briljant heb gevonden. De modewereld heeft met hem een groots, heel groots talent verloren.

Veronique Branquinho: ik grijp eerder naar een Demeulemeester dan naar een Branquinho omdat Branquinho me net iets te vrouwelijk is (haha), maar eerlijk is eerlijk, het meeste heb ik van Margiela en Demeulemeester en daarna van Branquinho. Haar broeken kan je welhaast blindelings aanschaffen, die zitten perfect, en verder hou ik van haar jasjes, haar vestjes, haar topjes. Haar truitjes.

A.F. Vandevorst: een label waar ik een beetje mee moet oppassen omdat het niet altijd even goed staat bij kleintjes en ook hun kleurgebruik flatteert m'n huidskleur niet altijd maar als het gaat, aanschaffen die boel. Destijds hadden ze een tijdelijke shop in Antwerpen en ik kwam er dan langs met m'n versleten schoenen van Vandevorst. De ontwerpers waren zelf ook in de winkel en ik vraag me af wat er toen door hen heen ging: "Hé wat leuk, ze draagt onze schoenen. Maar man, wat zijn die versleten!"

Nicolas Ghesquière for Balenciaga: ik heb jaren geleden (tweedehands, as usual) wat gekocht van Balenciaga maar alhoewel ik het nog steeds mooi vind, zou ik dat nu niet meer zo snel doen. M'n stijl is een beetje anders geworden. Wat totaal niks af doet aan die prachtige kleren.

Christopher Bailey for Burberry Prorsum: ook nog nooit iets in bezit van gehad omdat ik ook niet echt denk dat het mij staat. Wel heb ik zo eens een klassieke Burberry trenchcoat (wat natuurlijk iets heel anders is dan hun Prorsum collectie) na drie dagen omgeruild voor een Branquinho. Ik vind het knap maar het is mijn stijl niet.

Stephan Schneider: met Stephan Schneider ben ik echt begonnen met designerstukken op een goedkope manier te scoren. Aanvankelijk droeg ik dus ook bijna uitsluitend Stephan Schneider. En bijgevolg dus ook meer kleur. Tegenwoordig draag ik het minder maar ik krijg nog steeds complimenten als ik weer eens een stuk uit de kast trek. Niet onterecht, weet je wel.

Ashford van Ashford & Simpson

2011-09-07T00:16:00.000+02:00

Dit is mijn tribuut aan Ashford & Simpson. Nick Ashford ging twee weken geleden heen en daarmee namen we afscheid van een geniale songwriter. Hij en z'n vrouw, Valerie Simpson, zorgden voor meerdere hoogtepunten binnen en buiten de hitlijsten. Let the legend go on.

Café Au Lait Moet Blijven

2011-08-30T00:16:00.002+02:00

Alweer een Antwerps monument dat bedreigd wordt. Antwerpen bruist en de Zomer van Antwerpen is tof maar dat ze aan onze stamkroegen komen, nemen we niet.

Café Au Lait zou mogelijk moeten sluiten omwille van de geluidsoverlast: rokers die samen buiten troepen en zich daar amuseren. Want binnen mag het niet meer. Begrijp me niet verkeerd, ik ben noch voor of tegen het algemene rookverbod, ja echt neutraal dus, maar ik ben wél tegen als ze de horeca raken. Deze zomermaanden heb ik vooral gemerkt dat de café's niet erg vol zaten. En nee, ook niet op het terras. Het weer heeft er weinig mee te maken want ten allen seizoenen zitten die café's normaal nokvol. Dat je een uur moet liggen zoeken naar een rustig plekje om er nog 'ene te pakken'. Waarschijnlijk en hopelijk is dit van voorbijgaande aard: toen ze het rookverbod voor eetgelegenheden gingen invoeren zat de Kapitein Zeppos ook plots bijna leeg. En na twee maanden alweer vol. Dus mensen jaag je niet zomaar weg van hun café/restaurant maar wat ik dus werkelijk stuitend vind, is dat café-uitbaters worden beboet of zelfs met sluiting worden bedreigd als de rokers buiten staan te praten.

Zoiets heet, dixit Vantomme, 'de dictatuur van de klager', iets waar Antwerpen steeds meer en meer mee te maken heeft: een groepje bewoners die wel lekker overal dichtbij in de binnenstad willen wonen maar het 's avonds rustig willen hebben. Dat zijn twee tegenstrijdige zaken. Het stadscentrum ìs druk, dat maakt het net ook een stad. Iedereen weet dat, alleen zij zijn hardleers, en zij krijgen gelijk wanneer ze een klacht indienen: zaak moet dicht.

In Antwerpen komen, dankzij stadspromotie, meer jonge gezinnen wonen en da's fijn maar dan denk ik toch: ga dan in 2018, 2020 of 2050 (de Linkeroever) wonen als je 't 's avonds rustig wil hebben en toch dicht bij het centrum wil zitten. Doe dat en vernietig onze horeca niet.

litl angl

2011-08-16T00:16:00.001+02:00

Love this song!

gay pride canal parade 2011

2011-08-07T00:16:00.003+02:00

De voorbije vakantieweken heb ik voor mijn gewoonte vrij weinig geblogd omdat ik nogal vaak in Amsterdam zit. Amsterdam, die prachtige stad. En gisteren liet Amsterdam ten volle zien hoe prachtig ze wel is: I'm talking Gay Pride, the Canal Parade. Yeah, I was there.
Het was m'n eerste Gay Pride en man, ik was onder de indruk. Voor hen die het niet kennen: een van de hoogtepunten tijdens de Gay Pride week is de grachtenparade van een stuk of 80 boten vol party people. Kleurrijk uitgedost, gaande van uniform tot drag queen tot bouwvakker. En de muziek, die op elke boot een ander deuntje speelt, is lekkere dansmuziek. Ik heb al wat evenementen en concerten meegemaakt maar om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien, de Amsterdamse grachten stonden vol party people, jawel. Het was prachtig.
De bekende Nederlandse gay iconen op de boten waren dit jaar Gerard Joling en Willeke Alberti. En ik zag op tinternet dat Patricia Paay en Patty Brard een tijd geleden ook es de gay iconen van dienst waren. Hen had ik toch ook wel es op een van die boten willen zien, ik hou namelijk van Patrice en Patty. En Patricia deelde zelfs handkusjes uit, nou, dan ging ik helemaal uit m'n dak, hoor. Verder had ik Katja Schuurman en Georgina Verbaan ook graag op zo'n boot gezien. Maar ik weet niet of zij gay iconen zijn. Vast wel. Oh ja, en ook Paul De Leeuw. In Nederland hebben ze er trouwens een ander woord voor: homomoeder. Gerard Joling is een homomoeder.
Terug naar de canal parade. Ik was op stap met twee friendly lesbiennes die op hun beurt hadden afgesproken met twee andere friendly lesbiennes die op hun beurt op de voorste rij zaten. Ik kon dus alles vanop de voorste rij meemaken en dan gebeurt het wel es dat de partypeople op de boten met je flirten. Heel grappig. En ik leerde van m'n gezelschap ook wat gay slang bij: een twink is een schattige smalle gay jongen, een bear dan weer een robuuste baardvent en een muscleman een opgepompte kerel. Voor vrouwen had je naar ik opvatte niet meer dan een dyke of butch, een mansvrouw. Maar ik geloof dat ik ook wel es een paar keer heb gelezen over de lipstick lesbian, de naam spreekt voor zich.
Waarom ik dit evenement zo prachtig vond: het themalied zegt het helemaal: All Together Now. Je hebt I'm Everyday People en All Together Now. Gisteren stond hetero, homo, lesbienne, bisexueel en asexueel te vieren dat wij er allemaal geen moer om geven welke 'kleur' je hebt. We were there to celebrate gay culture. Zodra er een boot kwam aanvaren juichte en danste iedereen keihard mee. Prachtig, toch. Just all together now.

doe niet alsof je neus bloedt

2011-07-30T00:16:00.003+02:00

Waar ik me zo ontzettend kwaad over kan maken is dat men bij een aanslag vanuit de Arabische wereld men meteen de schuld op de Koran en de Islam gaat steken en bij deze duidelijke anti-Islamitische aanslag heeft het zogenaamd niks met de anti-Islamitische strekking te maken. Ik geef niet graag een politieke kleur maar elke vorm van fundamentalisme is slecht. Je ziet maar. Kijk naar de geschiedenis. En kijk naar vandaag.

Wilders hééft de haatgevoelens mede aangewakkerd.

Wilder hééft dat echt haat gecreëerd.

Maar ik wil best erkennen dat er problemen zijn. Nu is dat cultureel maar nog niet zolang geleden was dat er ook al. Onder de lokale bevolking.

Mason stu bru

2011-07-25T14:02:00.001+02:00

Ik was erbij, in de Paradiso. I'm a fan. M'n favoriete track van de avond was Syncrom.

Mason in Paradiso

2011-07-25T00:16:00.002+02:00

Ja, ik heb hem gezien. Tijdens m'n weekje Amsterdam was het zaterdag de beurt aan 9 years Electronation in Paradiso. Een feestje ter ere van, ja, 9 jaar Electronation dat werd opgedragen aan Roy Avni, een van de bezielende krachten achter Electronation die helaas te jong heen ging. Maar het feestje was goed. En de muziek was goed. En de mensen waren geweldig.
Ik moest er wel naar toe. De reden waarom heb ik al es geblogd: van m'n kinderjaren tot m'n studentenjaren was ik namelijk geobsedeerd door dj Mason, dj Mason die toen nog geen dj was. De obsessie hield om en bij de veertien, vijftien jaar stand. Pas toen ik voor mezelf kon toegeven geobsedeerd te zijn verdween ze. Maar hij blijft natuurlijk nog altijd heel speciaal voor me en daarom wou ik naar Paradiso. En ook omdat Mason gewoon geweldig is.
De aanloop naar het feestje was niet echt bepaald geweldig. Ik wou persé gaan maar werd geplaagd door zenuwen: stond op met buikkrampen die pas verdwenen toen het moment van het optreden aanbrak, een uur voor we de feesttempel zouden betreden kon ik wel huilen omdat ik eigenlijk niet dierf te gaan en in de rij dacht ik te gaan overgeven. Nee, het was niet echt geweldig. En nee, het was ook niet m'n eerste keer. Maar de eerste keer had ik een optredenfeestje van Vital dat al 's middags begon. Reden genoeg om geen zenuwen meer te hebben. Ditmaal was ik echter bloednuchter en voelde de spanning tot in m'n vingertoppen. Maar als ik niet zou gaan zou het zonde zijn geweest dus vandaar beet ik op het puntje van m'n tong. En ik was zenuwachtig omdat ik dj Mason eerder uitgebreid had geschreven over m'n vergaande obsessie met hem. It was not like he didn't know.
De Masonset was fantastisch. In Petrol (ik speelde toen met de gedachte de stempel van de show op m'n hand te tatoeëren, iets wat ik toch niet heb gedaan) waren ze zo goed dat een vriendin van me die hen voorheen niet kende meteen fan werd op facebook en nu waren ze nòg beter. Eigenlijk zijn ze echt wel goed, na dit optreden ben ik totaal om en wil hun cd. Ook leuk was dat ze niet op veilig speelden van 'laten we de hitjes effe spelen'. Toen ze begonnen was de dansvloer gezellig niet overbevolkt maar algauw werd dit wel zo. En alle Nederlanders en toeristen dansten vrolijk mee. Er is een filmpje van het optreden, dat moet gaaf zijn.
Na de fantastische Masonset gingen we nog wat dansen in de kelder en konden we het leuk vinden met Amsterdammers. We werden zelfs uitgenodigd op een huisfeestje maar dat ging ons iets te ver. Biezen pakken.
Anyway, ik ben in Paradiso geweest, een van de beroemdste clubs in Amsterdam, en ik heb Mason weer gezien. DJ Mason is like Prince: als hij in de buurt is, ga ik kijken.

Prince's women

2011-07-09T18:33:00.004+02:00

Een van de vele zaken waar Prince om bekend staat zijn de zogenaamde Prince vrouwen: ongelooflijk sexy deernes die rond hem heen dansen of zingen of mee jammen. Woensdag hadden we het even over onze favorieten en de meningen waren nogal verdeeld. De meest fascinerenden zijn voor mij:

1. Vanity: Vanity, of course Vanity: she's the nasty girl. Het verhaal gaat dat Prince superverliefd op haar was en haar lange tijd niet kon vergeten. Ik kan dat geloven.

2. Sheila E.: Sheila E. is the most talented one, vind ik, ze kan drummen en zingen en dansen en ze is een Prince girl to the bone.

3. ik kan niet kiezen tussen Apollonia of Wendy & Lisa: Apollonia zit in Purple Rain, de film, dan heb je sowieso een voorsprong. Maar Wendy & Lisa zaten in the Revolution én Purple Rain: en naar het zo zou schijnen hebben Wendy & Lisa meegeschreven aan Purple Rain, de song dan. Ja, net als in de film. En laat ik maar een filmpje met Apollonia plaatsen, een zeldzaam filmpje dat vast weer snel van YouTube wordt gehaald.

Prince in Gent

2011-07-09T18:16:00.002+02:00

Keilang niet geblogd: shame, shame, shame.

In elk geval: woensdag mocht ik alweer op de muziek van Prince dansen. Tijdens zijn live show.

We vertrokken al redelijk vroeg naar Gent omdat we persé zo dicht mogelijk bij het podium wilden staan. Jawel, want het gaat om Prince. De euforie was groot toen we als een van de eersten de concertruimte instormden op zoek naar de beste plaats: helemaal vooraan. Ik geloof dat ik zelfs een paar keer de lucht in sprong. Euhm, nee, ik spròng écht een paar keer in de lucht: een plekje vooraan!!!

Na urenlange verveling (ik stond op een andere plek dan m'n lieftallig gezelschap), de blakke zon en dorst te trotseren (tijdens het concert wil je echt niet naar het toilet heen) kwam Shelby en de New Power of Generation eindelijk op en het feestje kon lostbarsten. Clap your hands en scream. Enkele minuten later verscheen onze purperen held. Met in z'n kielzog Andy Allo, op wie elke man instant verliefd werd. Cause this woman is sexy.

Het concert begon rustig met voornamelijk funky, bluesy en soulfulle jamsessies, lekker rustig shaken, tot onze Prince zei: "And now the real show can begin." En zo gebeurde het. De show werd zelfs beter dan wat we in november in het Sportpaleis konden aanschouwen. Het ging van hoogtepunt naar hoogtepunt naar extase.

Enkele te koesteren momenten: The Question of U dat slechts instrumentaal werd ingezet, Misty Blue met Liv en Shelby, Shhh, Prince ingetogen op de piano die een geniale versie van Something in the Water (Does Not Compute) bracht, gevolgd door Under the Cherry Moon en een Let's Get It On duet met Andy, de hitsmedley, de paarse confettiregen tijdens Purple Rain, de afsluiter A Love Bizarre/I Like Funky Music met talloze enthousiastelingen uit het publiek op het podium. Het was schitterend! Na afloop waren we allemaal een beetje van de kaart.

industriële wetenschappen

2011-06-30T02:49:00.003+02:00

Een van m'n klassen die dit jaar afstudeerden. Ik ben bijna zo trots als nen trotsen pa. Vele klassen zijn leuk die afstuderen ( 'leuk', dit jaar waren al m'n zesde jaars wel leuk) maar deze klas kwam me als eerste tegemoet. En dat vergeet je nooit.

25 juni: MJ-tribute

2011-06-25T21:05:00.002+02:00

Tribuut aan m'n allereerste popidool. Wie anders dan Michael Jackson? The bigger than big popstar he used to be. We zijn nu twee jaar verder en he's still rocking our world.

Michael Jackson- Thriller from MQC on Vimeo.

Michael Jackson - Smooth Criminal from Michael Jackson on Vimeo.

Michael Jackson - Heal The World from Educatico MEP on Vimeo.

p-funk in deurne

2011-06-21T09:40:00.004+02:00

"Ain't no party like a P-funk party!" scandeerde George Clinton door de mic, vrijdag, en wij gaven hem gelijk: "Ain't no party like a P-funky!" And a party it was.

Eindelijk, eindelijk, na al die jaren helemaal gek te zijn op Parliament en Funkadelic, de hoop te koesteren George Clinton ooit es live aan het werk te mogen zien, was het zover. Vrijdag in Deurne. Ze kwamen op en ik rende zo snel als ik kon naar de voorste trappen alwaar de ambiance was en alwaar ik een uitstekend zicht had op zijne George. En de P-Funk All Stars.

Ik heb ondertussen de recensies gelezen: ze gaan van lyrisch lovend naar teleurstellend. Dat laatste mag u gerust vergeten: bijna iedereen die ik sprak vond het magisch. Vond het fantastisch.

P-funk moet al zowat een veertig jaar oud zijn maar in Deurne leek ze nog jong en fris want toen George opkwam op de typische P-Funkklanken barstte het feestje helemaal los. Ook toen het meermaals begon te regenen bleef het publiek swingen. Dat was fijn. En nòg fijner waren die hele reeks aan klassiekers die de revue passeerden: not just knee deep, she was totally deep when she did the freak with me. Yeah! Vele klassiekers werden ook niet gespeeld anders zou het concert tot in de vroegste uurtjes zijn doorgegaan. Wat ik, vanzelfsprekend, ook niet erg zou hebben gevonden.

En ja, zijn stemgeluid is niet optimaal, en ja, hij danst niet echt veel (de man is zeventig, give him a break), en ja hij ging wel es achter de coulissen. Maar man, hij weet nog altijd een wervelend feestje te geven. Onze dr. Funkenstein.

Clinton awesome vibes from katie morosky on Vimeo.

talent in Korea

2011-06-14T22:09:00.001+02:00

Amazed by this video. Like totally.

iamsterdam

2011-06-05T20:53:00.003+02:00

Lang niet geblogd. Als ik schrijf dat ik het druk is dat ook zo.

Onlangs alweer voor een paar dagen neergestreken in een van de leukste steden van de Nederlanden: Amsterdam. Het was alweer effe geleden. Vroeger had ik de gewoonte die stad minstens een keer in het jaar te bezoeken maar nu was dus alweer effe geleden. Zo'n paar jaar. En keer op keer word ik weer verliefd op Amsterdam.

Lang heb ik gedacht Amsterdam zo'n beetje te kennen. Maar veel verder dan Amsterdam Centrum kwam ik eigenlijk niet. Een keer heb ik tijdens m'n studentenjaren op een camping gezeten waarover ik achteraf hoorde dat het midden in een achterstandswijk lag, vergelijkbaar met de beruchte Bijlmer. Ik vond het eigenlijk alleen 's nachts eng rondlopen nadat ik iemand op een pondje had betrapt op het roken van crack. Met zo'n enge lach. En toen die kerel aan onze halte mee afstapte, heb ik, eenmaal op de camping, gegild dat ik Amsterdam meteen wou verlaten en naar Den Haag wou.

Op latere bezoeken bleef ik me weer tot de toeristische plekpleisters houden.

Tot deze keer: Amsterdam Centrum werd eerder minimaal bezocht in voordeel van Amsterdam Zuid. Waar we ook sliepen. Amsterdam Zuid is ééénig. Leuke restaurantjes, aardige mensen en niet te druk zoals het wel es in Centrum kan wezen. Amsterdam Zuid: barbecuen met 50 man van overal ter wereld in het Vondelpark moet kunnen. Dan kan ik best wel jaloers zijn op Amsterdammers omdat zij het Vondelpark hebben.

Ach wat, Prince komt naar Gent toe. En naar Rotterdam.

Apollonia 6: een van de groepjes van Prince.

karma, de film

2011-05-27T17:46:00.002+02:00

Vrienden van mij hebben een film gemaakt die tijdens de zomermaanden in première gaat. Joepie de poepie en meer! En vooral benieuwd.

Annie

2011-05-25T17:34:00.003+02:00

In Nederland werd deze grote dame het hele weekend gevierd. Want dit is hààr jaar! 100 jaar Annie! M.G. Schmidt!

when supermodels ruled the world

2011-05-21T00:16:00.002+02:00

Alweer een trip naar het verleden, naar het tijdperk van de Supermodels!

RuPaul - Supermodel door StudioZero

Wie waren ze? Dat hangt van de definitie af. Het eerste supermodel zal je vast aantreffen in de jaren '50 en later, in de jaren '60, was er een hele hetze rond Twiggy, maar ik heb het nu over het groepje topmodellen uit de jaren '90, die individueel (bijna) even beroemd waren als Twiggy. Wie waren zìj dus: de harde kern bestond uit: Cindy Crawford, Claudia Schiffer, Linda Evangelista, Naomi Campbell en Christy Turlington. Dat was de harde kern, de ongetwijfelde top waarin Cindy Crawford the queen was en Claudia Schiffer haar eerste hofdame. We noemden hen gewoon Cindy, Claudia, Linda, Naomi en Christy, zonder achternaam. Of zoals het Prince beliefde: Cindy C.

Naast de harde kern had je nog andere supermodellen die ongeveer samen met de harde kern ten tonele verschenen en die de meesten zich nog wel zullen herinneren als populaire supermodellen: Helena Christensen, Stephanie Seymour, Carla Bruni, Tatjana Patitz en Karen Mulder. De hardcore kern samen met hen waren dé modellen van het begin van de jaren '90. Even beroemd en populair als rockstars, popstars en filmstars. Oh ja, en Isabella Rossellini was toen ook nog voornamelijk model. Supermodel.

Omdat ze immens populair waren moést je gewoon je favoriete model hebben, net zoals je je favoriete zanger hebt ofzo, of je favoriete acteur. Linda, Linda Evangelista, was heel erg lang mijn favoriet en ook mijn allereerste favoriet. Het moet zowat eind jaren '80 of begin jaren '90 zijn geweest dat haar beeldtenis met het heel kortgewiekte haar, haar kattenogen en zwanenhals overal in de stad hing en ook in bioscoopzalen te bewonderen was. Parfumreclame. Ik vond haar krachtig en prachtig. Later switchte ik van Linda naar Christy. Christy Turlington is wow. Wow. Maar eigenlijk had ik het wel voor hen allemaal.

Over Kate Moss wordt vaak gezegd dat ze ook tot het groepje van de nineties modellen behoort en da's deels waar: Linda en Christy en Cindy en het hele groepje waren al een tijdje beroemd toen Kate Moss, die we ook Kate mochten noemen, op de scene kwam en meteen een hele schok door modeland veroorzaakte. Na de jaren '60 waren modellen immers weer gewoon slank tot hyperslank, zeker niet meer graatmager. Het waiflijfje van Kate Moss was sinds Twiggy ongezien en leidde tot controverse en zeker toen ze naakt ging voor Calvin Klein, de designer die haar op de map zette. Kate kwam net iets later dan de anderen maar hoorde er ook algauw bij. Tot die top. Tot die top die een eigen populair magazine kreeg: Elle Topmodel en waarvoor een Fashion Café werd geopend, naar analogie van het Hard Rock Café en Planet Hollywood.

De reden waarom een groepje topmodellen toen supermodellen werden, was, wordt wel es gezegd, omdat filmsterren niet meer aan glamour deden en modellen die leemte opvulden. De reden waarom topmodellen niet meer over ieders lippen gaan is omdat het groepje mettertijd belangrijker werd dan de kleren die ze showden. Men keek niet meer naar het design maar naar Cindy of Claudia. En designers werden dat beu. Jammer, want eigenlijk was het best wel leuk toen die modellen hun eigen MTV-programma mochten presenteren, en George Michael hen liet opdraven in z'n video's.

En even over de modellen anno nu: naast, natuurlijk, Kate Moss, ken ik enkel Giselle Bündchen, Laetitia Casta en Adriana Lima 'goed'. Omdat ze begonnen ten tijde van het tijdschrift Elle Topmodel: Giselle werd bekend om haar 'zogenaamde' rondingen ten tijde van de alsmaar dunner wordende modellen. Toen ze begon was ze inderdaad geen waif maar ook geen Claudia Schiffer, dus ik bleef maar zoeken naar die 'rondingen'. En dat was nog voor Giselle met Leo ging en een jaar of twee later 10 kilo en al haar zogenaamde rondingen verloor. Laetitia Casta was meteen een van m'n favorieten. Ze was een jaar of vijftien en poseerde voor Guess. En daar was Laetitia. Adriana Lima vind ik best wel een 'bijzonder' verhaal: de eerste 'kennismaking' was niet via een of andere campagne maar op een modellenwedstrijd waarin zij tweede werd. En ik niet begreep waarom zij niet met de eerste prijs ging lopen. Daarna zag ik haar als puber voor Guess poseren (die foto heb ik nog) en jaren later werd ze Adriana Lìma die bij Victoria's Secret hoort.

Maar dus George Michael.

George Michael - Freedom '90 door jpdc11

the best legs in showbizz

2011-05-20T00:16:00.001+02:00

And now something for the boyz: beroemde sexy gams! Een countdown van 25.

Angie Dickinson

Diana Ross

Kim Basinger

Ava Gardner

Kelis

Penelope Cruz

Sharon Stone

Mariah Carey

Mariah Carey & Puff Daddy - Honey (Bad Boy Remix) door micmel

Toni Braxton

Kylie Minogue

Cameron Diaz

Britt Ekland

Cathérine Deneuve

Brigitte Bardot

Suzanne Somers

Fran Drescher

Pam Grier

Jennifer Aniston

Rita Hayworth

Jayne Mansfield

Blake Lively

Lana Turner

Tina Turner

Tina Turner: What's Love Got To Do With door la_shivi

Betty Grable

Marlene Dietrich

Ray Charles doet Sesame Street

2011-05-19T09:22:00.003+02:00

Video die best nog wat verder verspreid mag worden. Shout it out loud for Ray, he's good! En Ernie en Bert ook, hé. Natuurlijk.

androgyne Andrej takes Paris

2011-05-18T15:23:00.003+02:00

This is like an: whut? Meet Andrej, de vrouwelijkste man die u ooit heeft gezien. En puur natuur.

Bieber en beyond

2011-05-14T12:36:00.002+02:00

Ik moet toegeven dat ik mij heel erg lang mateloos stoorde aan dat Bieber fever gedoe. I hated him, not with a passion maar gewoon pure ergernis. Met the Jonas Brothers ben ik oké want hen kan ik tenminste nog negeren maar die Bieber duikt alsmaar overal ongevraagd op net zoals Tokio Hotel indertijd en ja, ik vind het niet bepaald ondraaglijk dat zij niet meer all over YouTube zijn. Tokio Hotel is nog érger dan Justin Bieber. Maar oké, Justin Bieber. If you can't beat them, joined them en dat deed ik dan maar. Mij verdiepen in de Bieberstuff en eigenlijk, zo erg is het allemaal niet. Ik zeg niet dat hij geweldige nummers maakt en even getalenteerd zou zijn als Michael Jackson, no way, ik erger mij gewoon niet meer aan al die beliebers. Want eigenlijk is het wel schattig.

Ik bedoel maar, we zijn allemaal wel es verliefd geweest op een idool. I know I did. Ik was extreem verliefd op Robbie Williams in de 90's, even obsessed als al die Bieberfans, en volwassenen zouden zich wellicht aan mij hebben geërgerd.

Take That Could It Be Magic door avajra

Later kwam Leo. Leonardo DiCaprio, jawel, waar elk meisje over droolde en elke jongen haatte. De Leo mania was zonodig nog omvangrijker dan het Bieber fever ding. De wereld stond op z'n kop voor Leo en hij was alles waar we over wilden praten, van Zweden tot Japan: Leo. En ik haatte alll z'n vrouwelijke tegenspeelsters. Ik kan me trouwens nog heel goed herinneren dat we met een paar vriendinnen Romeo + Juliette in de bioscoop gingen kijken, een bioscoop vol meiden, off course, en we allemaal "Aaah!" zuchtten als hij voor het eerst in beeld verscheen. Wow. Leo.

Dus ja, ik berijp hen. De beliebers. En laat hen verder genieten van hun Justin die nog altijd de puberteit niet heeft bereikt.

harry en sally

2011-05-12T16:28:00.000+02:00

Sun is shining en straks gaat het MAS open. En hoelang zitten we al zonder regering. Haha! :-D Ik maak me over zulke dingen niet druk omdat ik ze compleet negeer. Maar het MAS wil ik wel bezoeken. BTW. Waar ik me wél druk over zou kunnen maken is dat Joëlle Milquet prostitutie strafbaar wil maken. Ik begrijp haar goede bedoelingen (vrouwenhandel) maar hallo? In Antwerpen hebben we zo'n winkelwandelstraat met shoppingcenter (lees: prostitutiewandelstraat met prostitueecenter, wat overigens een prachtig gebouw is). Café d'Anvers, een populaire dancing, is in die buurt en als tiener weet je niet wat je ziet als je gewoon een avondje wilt uitgaan. Maar da's oké. Prostitutie is oké zolang het niet gedwongen is. Ik ben sowieso tegen vrouwenhandel, natuurlijk, maar als iemand ervoor kiest, begrijp ik niet waarom iemand daar tegen zou zijn. Sex tegen betaling moet er zijn. En is nodig. Want anders groeit het aantal sexdelinquenten. Denk es na Milquet. Scene uit Deep Throat. Not. Geen porno op m'n blog.

Marley, Luna en Oulematou

2011-05-11T18:44:00.000+02:00

Ik roep anderen niet zo snel op om een petitie te ondertekenen maar dit vind ik wel belangrijk genoeg om anderen ermee lastig te vallen: klaarblijklijk wil Uganda homosexualiteit als een misdaad berechten. Een misdaad dat zelfs de doodstraf verdient. Ik weet niet in hoeverre mate een petitie ondertekenen zal helpen om dit onrecht tegen te houden maar, let's sign: petitie!

En nog een serieuze noot: vandaag is het precies 30 jaar geleden dat Bob Marley naar andere oorden vertrok en ook precies 5 jaar geleden dat Hans Van Themsche Luna en Oulematou neerschoot. Precies 25 jaar nadat de muzikale verkondiger van verdraagzaamheid heenging schoot Hans Van Themsche lukraak op migranten en kleine Luna omdat ze aan de hand liep van een kleurling. Begrijpen wie begrijpen wil maar ik dus niet.

Ik ben vandaag een bloempje gaan zetten op de plek waar Luna en Oulematou die gruwel ondergingen. Omdat ik dat gewoon moest doen.

Prince in Nederland

2011-05-09T20:08:00.003+02:00

Laatste tijd is het wat druk, drukjes, druk en heb ik minder tijd om te bloggen. Maar deze moét ook gewoon: Prince komt weer. Ditmaal niet naar België maar naar Nederland. Nederland. Hij gaat drie avonden spelen op een jazz festival en elke keer een andere set. En telkens 's nachts. Onze funky held maakt het ons ni makkelijk want natuurlijk willen we alle drie de shows zien. Maar tussen droom en daad, u weet misschien wel.

Prince special!

Betcha By Golly Wow door ice1906

de man bijt den hond deel 2

2011-05-05T09:57:00.004+02:00

de zelfverklaarde lolbroek van de winkel.

Mannen houden van porno om de architectuur.

't Is voor den televies in de slagerij.

istubru

2011-04-30T00:16:00.002+02:00

allergie

2011-04-29T20:56:00.003+02:00

Allergie is always so 'round the corner. Ik ben een allergisch persoontje en met allergisch persoontje bedoel ik een écht allergisch persoontje. Je hebt mensen die enkel hooikoorts hebben en in dat seizoen last krijgen van hun neus of mensen doe in het najaar moeten hoesten van het stof. Nou, ik ben voorjaar en najaar. Het jaar door. En mijn uitingen beperken zich niet tot enkel niezen of hoesten: dat gaat van niezen tot in de zomer met ooglapjes rondlopen tot maag-en darmklachten dat je niet eens buiten dùrft te komen. En echt ziek zijn. Dagen binnen zitten met alle ramen dicht en een puffer. Meer dan eens op de spoed beland enzo en niet alles mogen eten. Tja. Ik hààt allergie. It's not cool.

En ik zou ook allergisch zijn voor honden. Snif. Want ik wil een hond.

Tyson!

2011-04-28T08:13:00.001+02:00

Nice funky tune dit.

leuke tv

2011-04-27T18:08:00.002+02:00

Weinig tijd om te bloggen maar deze moet ik gewoon plaatsen. Het is om te lachen!

Vergeten Hits: reeks 25 special French edition

2011-04-21T02:40:00.004+02:00

France Gall "Evidemment" door shakura

Rita Mitsouko - Andy door accent

Jeanne Mas - Toute Premiere Fois (Extended... door couleurdefrance2007

la fille qui s'apelle Vanessa

2011-04-21T00:16:00.002+02:00

Vanessa Paradis moet zo een van die meiden zijn die altijd maar het slachtoffer is van jaloezie, jaloezie, jaloezie. Bah. De Amerikanen leerden haar kennen via Johnny Depp maar wij in Europa kenden haar al langer: namelijk sinds haar Joe Le Taxi-tijd toen ze als een vijftienjarige Lolita telkens weer hetzelfde danspasje deed. Later kreeg ze een sexy imago en werd nog sexier met Lenny Kravitz aan haar zijde. In die dagen deden er berichten de ronde over Franse meiden die ongevraagd aan haar haar trokken, haar haatten gewoon omdat ze extreem populair is bij Lenny en alle andere mannen. Girl power, not so much.

En nu lees ik hatelijke, kwetsende berichten over haar op Engelstalige websites die bol staan van de jaloezie omdat de prachtige mevrouw Paradis met Johnny is. En kinderen met hem heeft. Beetje raar, meestal vind ik vrouwen die met mijn celebritykerels mogen hangen net cool. Alleen in het geval van Vanessa ligt het wat anders want ik vond haar al fascinerend way before Johnny en fascinerend bedoel ik dan zoals in goed fascinerend.

Een counterpostje dus tegen al die giftige woorden over haar. Vanessa krijgt hier bloemetjes.

Vanessa Paradis - Mosquito door hydearck

Vanessa paradis - Sunday Mondays door hydearck

taal in de kijker: valspeak

2011-04-20T00:16:00.001+02:00

Wat is het: valspeak is het taaltje dat aanvankelijk in de valley van L.A. werd gesproken en klinkt als 'er, I'm like er like I don't know right? It's just like so hard to tell. But you know it sounds like really bitchin'. Way bitchin', dude.' U begrijpt het al, het is de taal van die teeniebopper movies. Of de taal die Paris Hilton en haar vriendinnen spreken. Ondertussen heeft die taal zich verspreid over bijna heel Southern California, because everybody knows it's awesome.

Uitspraak: valspeak kan u het best met een Southern Californian accent gebruiken. Met een dik Brooklynse uitspraak staat het immers raar. Also ook met een Russisch accent of Scottish or what-ever. In Valspeak worden de mededelingen in een vraagtoon uitgesproken. I know, right? En een Southern Californian accent klinkt lijzig, low pitched en hun a's maken ze heel open. Een Southern Californian accent is een van de weinige Noord-Amerikaanse accenten die ik kan onderscheiden. So hello? Duh. You can do it too.

Woordenschat: het zit hem dus vooral daar. In de woordenschat. Aan het veelvuldige gebruik van het woord 'dude' verdenk ik het valspeaktaaltje ervan zijn roots te hebben in het Californische surfermilieu: "that groovy wave, dude." Theorie bewezen. As if!

Wie: het Californische jongerenmilieutje. Tieners en twintigers en misschien een hoopje kinderen die naar hun oudere broer en/of zus opkijken. "That guy was like so drooling over me." "Shut up!" "Yeah, he was so like totally doin' that!" "Shut up!" "I'm like he's like the best guy ever." "No I mean, you so have to shut up because it's like so not important or something" "What-ever. Wanna go shopping?" "Girlfriend!"

eyes that make you go, whoow: part deux

2011-04-19T12:55:00.013+02:00

Na de vrouwen nu ook de mannen. Spreekt vanzelf.

Gael García Bernal: wat weten we meer over Gael dan dat hij mooie ogen heeft? Oh ja, dat hij ook nog kan acteren. Ah ja, dat is er ook nog.

Nick Kamen: dit lijstje zou onvolledig zonder Nick Kamen. Model slash zanger Nick Kamen. Ik eis een Nick Kamen revival, met Levi's reclame en al. That's right: Nick Kamen in z'n onderbroek. Nick. Kamen.

Terrence Howard: Terrence scoort hoog in de categorie 'broeierige blik'. Like there's always something going on in that gaze and you cannot stop looking at it. Electrifying.

Johnny Depp: Johnny woont in Frankrijk en da's goed nieuws want hoe dichter hij bij mij is, hoe beter. Na een concert van Lenny Kravitz waarin hij de hand van mij en mijn bondgenoot in Lennylove aanraakte speelden we met de gedachte onze hand niet meer te wassen. Echt waar. Dan vraag ik me af wat er door me heen zou gaan als Johnny ooit m'n wang zou zoenen. Misschien kan hij dat maar beter niet doen.

Rob Lowe: ik was in de 80's zwaar verliefd op Rob Lowe. Ik vind hem het leukste in Class. Of in St Elmo's Fire. Of in The Outsiders.

Jude Law: Jude, oh my Jude. Weet je, ik heb niet echt geapplaudisseerd toen het weer dik aan was met Sienna Miller maar het ging wel omdat Sienna en ik hetzelfde sterrenbeeld hebben. En mensen die mijn sterrenbeeld hebben gun ik de world. And you know, the world is Jude. Maar die twee zijn alweer uit elkaar. Oh, wat erg.

Zac Efron: persoonlijk vind ik die kerel een miet but he sure got some beautiful eyes on him. So I want him. Now. "Zac, I think you and Vanessa should break up." "Okay, Stefanie. That's fine for me."

Jared Leto: Jared eyes are like an endless deep blue river on a fairytale mountain top. En al die andere dingen die je kunnen verleiden tot het schrijven van bad poetry.

Alain Delon: why am I still not married to him? I'm asking you.

be in my video

2011-04-19T12:26:00.003+02:00

Weet je wat balen is? Dat ik m'n eigen bewerkte Rihanna filmpje niet kan zien op YouTube omdat het *niet beschikbaar is in mijn land*. Hallo? Heb ik die film niet zelf gemaakt dan? En niet zelf upgeload? Nog effe en ik haal het eraf, youtubemensen. Alleen heb ik het zelf niet meer op m'n harde schijf dus ik wacht tot YouTube ermee kapt (welkom, vimeo!) zodat ik m'n eigen filmpje weer mag downloaden. Another 200 years to go.

Facebook en Photobucket laten ook je eigen filmpjes niet meer downloaden. Surrealisme: it was mine, now it's theirs. Gelukkig heb ik de optie uitgeschakeld dat het voor commerciële doeleinden gebruikt mag worden want een van die video's is priceless. Ikke dansende met my chica op een R&B-beat. Chanté Moore. Zou zo in een TMF ad passen.

Maar anyways, laten we vrolijk zijn want het is dinsdag. En zo belangrijk is dat ook weer niet. Nee, ik heb nog geen online nieuws gelezen, vandaar dat geklooi over niks. En nog wat geklooi: op sommige dagen word ik wakker met zin in iets: "Hey, de zon schijnt, laten we naar het museum gaan!" En dan heb ik geen rust voor ik in een of ander musea sta. Zoiets heet een drang, ik teer op een soort drang naar altijd wel iets. Vandaag stond ik op met het idee: "Ik wil een filmpje maken en op m'n blog posten." Maar ik heb geen beeldmateriaal en IMovie is er sinds de laatste aanpassing niet vriendelijker op geworden. Jammer voor mijn drang.

En zonet reed er een vrachtwagen voorbij die een paar tonen van: 'If you want my body and you think I'm sexy' op de buurt losliet. Lachje. Dankje, vrachtwagen.

(Volgende video wordt trouwens unsuitable gevonden voor minors. For real.)

Rod Stewart - Da Ya Think I'm Sexy? door Warner-Music

een nachtje dansen met Mason

2011-04-18T14:37:00.005+02:00

Ik zal toch maar wat lossen over die obsessie van weleer, die obsessie met dj Mason. Als ik nu aan die periode terugdenk is het superbeschamend en begrijp ik niet dat ik zomaar vooraan enthousiast heb liggen dansen en lachen alsof ik jarenlang geen beschamende mails heb liggen sturen. Echt, man. Maar misschien goed dat ik niet aan die periode dacht want ik was waarschijnlijk beginnen huilen, of niet gegaan. Al had ik jaren terug wel beloofd dat ik nooit naar een optreden van hem zou gaan, nou, daar dacht ik dus ook niet aan.

Nu maak ik er niet echt een gewoonte van, geobsedeerd zijn. Want het is niet leuk. Ik heb twee obsessies doorworsteld waarvan die met de Nederlandse dj het langst heeft geduurd. Minstens een jaar of veertien ofzo en vast nog langer. Ik denk eigenlijk dat het, omdat het zo lang heeft geduurd, gewoon iets is dat bij me hoort. Het is stom om dit te ontkennen want dan ontken ik gewoon mezelf. Al ben ik niet meer geobsedeerd en stuur ik ook geen mails meer.

Dat mailen was aanvankelijk niet mijn idee: mijn toenmalige vriend stelde het voor omdat hij die hele historie kende en we hebben er een paar uurtjes over gedaan om z'n e-mailadres te pakken te krijgen. Eenmaal beginnen mailen kreeg ik de smaak te pakken en overdreef ik. Voor hem was het al snel duidelijk dat ik een geobsedeerde meid was, bij mij heeft dat besef iets langer geduurd. Ik denk een jaartje langer. Pas toen ik zelf kon aanvaarden dat ik een obsessie had en dat het waarschijnlijk nooit zou verdwijnen ging het langzaam weg. Vreemd, eigenlijk.

Wat ik zoal schreef? Alles, echt àlles. Zelfs m'n diepste geheimen die ik aan niemand vertelde. Nu denk ik: toe maar, toen was het iets dat ik moest doen. En ik legde tot in het detail uit hoever m'n obsessie met hem wel ging, wat ik zoal deed en had gedaan, de voorbije veertien jaar. Mensen, toch. En dan ga ik zaterdag voor z'n neus liggen shaken alsof m'n eigen neus bloedt. Lachen, toch.

saturdays

2011-04-18T10:24:00.003+02:00

Vandaag bloggen over eergisteren. Eergisteren was totally okay en druk. 's Middags naar het dagje Arenberg van Vital: allerlei artiesten kwamen er 10 minuten hun ding doen waaronder de geweldige Irène Vervliet en Molly Baeken was onder de aanwezigen. Wat een kind, wat een baby! Daarna iets gaan drinken met Puk en Geert Beullens onder de zon van de Camus alwaar ik Steph Goossens er fijntjes op wees dat we dezelfde horloge hebben. Enthousiasme alom. 's Avonds weer dagje Arenberg en een veel te duur (voor een paar kippenboutjes en een glas wijn betaalde ik 9 euro!) etentje met Ernst Löw, zijn Brusselse vriendin Nevine Gerits, Lomi (ik weet zijn echte naam niet maar iedereen noemt hem Lomi), een gediplomeerde filosoof die bij de Groendienst werkt en alle planten kent en zijn allerschattige vriendin.

Dan hollen naar den Bourla voor een voorstelling Wim Vandekeybus en daarna in het café zomaar effe Roland tegen het lijf lopen. Roland is een Vlaamse monumentale zanger die je echter nooit op een plek als het Bourlacafé verwacht. Maar oké, fun. Helmut Lotti en zijn Jelle waren ook onder de drankgasten en ook dat was een qué? aangezien ik hen eerder in mijn stamcafé had verwacht. We hebben hetzelfde stamcafé. Het dansevenement Bourlabeats totaal geditcht om alweer naar den Arenberg te gaan om daar de geweldige Noémi Schlosser goeiendag te zoenen en om op de fantastische platen van Axel Daeseleire te dansen: als Axel draait is het partyyy! Alleen heb ik bitter weinig tot helemaal niet op de beats van Axel gedanst aangezien we met Vital en Valleke en nog een leuke vrolijke meid een rustiger caféoord opzochten.

Dan alweer naar den Arenberg alwaar ik Tania Jooris ervan overtuigde om mee met mij naar de Petrol te gaan: Dj Mason zou er draaien en met de donkerharige van het duo Mason heb ik een nogal vreemde geschiedenis: toen hij nog studeerde en een eerder onbekende dj was stuurde ik hem veel te veel mails. Die geschiedenis is te beschamend om helemaal uit de doeken te doen maar ik wou hem dus persé zien, voor de allereerste keer, en Tania zei: "Okay!". Naar de Petrol om daar op de fantastische opzwepende musica van Michael Hime te dansen en dan het moment waarop iedereen naar de andere kant rende om de supergeweldige liveshow van Mason mee te maken. Ik ook. Hij zal me wel helemaal vooraan wild hebben zien dansen met Tania, Amber en een kerel met blonde dreadlocks en ik besefte dat dit een onvergetelijk moment was. Ik denk eraan de toegangsstempel op m'n hand te tatoeëren alleen lijkt dat weer 'geobsedeerd'. En ik ben dat niet meer. Maar achteraf heb ik wel gehuild, net zoals ik bij elk concert van Prince huil. What a moment!

Zaterdag was special, very special.

eyes that make you go, whoow

2011-04-16T14:59:00.013+02:00

Iedereen heeft wel iets met ogen, tenslotte zijn ze de zogenaamde spiegel van de ziel if you know what I mean. Volgende vrouwelijke celebrities hebben indeniable eyes that you never will forget. Of tenminste, ik toch niet. Een count down van negen.

Adriana Lima: what's with that colour? ogen

Audrey Hepburn: gracieuze ogen

Penelope Cruz: magnetische reeënogen

Beyoncé: lieve lieve ogen

Christy Turlington: gewoon pràchtige ogen

Elizabeth Taylor: zeldzaam haast buitenaards mooie ogen

Angelina Jolie: ijzersterke ogen

Sophia Loren: divaogen

Aishwarya Rai: het Platoonse idee van prachtige ogen

girl can't eat with chopsticks

2011-04-14T19:54:00.002+02:00

And this girl is me! Yup, ik kan het niet en werd gefilmd. Door Bert Lézy. Waarvoor dank. Volgende keer neem ik me eige bestek mee!

epic sweat

2011-04-14T10:19:00.006+02:00

Ik hou van trainingsscenes, loopscenes, dancescenes in films. And I guess I'm not the only one omdat ze steeds weer opduiken op YouTube, epic filmmomenten enzovoort. En waarom? Omdat ze zo vreselijk inspirerend zijn. Als Rocky can, you can! Mijn favorieten:

1. Gonna Fly Now - Rocky films

2. What A Feeling - Flashdance

Flashdance Scène du Film door Discodandan

3. Eye Of The Tiger - Rocky

4. Maniac - Flashdance

5. Time Of My Life - Dirty Dancing

DIRTY DANCING- Final Dance door Stella78

oh! lieve vrouwetoren

2011-04-12T20:38:00.003+02:00

Vandaag is een van onze Antwerpse boegbeelden heengegaan. La Esterella, die een ander Antwerps boegbeeld, onze kathedraal, zo prachtig bezong. Een lied van '53 dat massa's Antwerpenaren, Vlamingen, Belgen kennen. Met reden. Luister maar.

top hiphoplove

2011-04-09T00:16:00.007+02:00

Even niet geblogd. Ik had het druk. Maar nu blog ik weer over:

Ik hou zoveel van hiphop dat ik jaren na elkaar voorbeeldspreekbeurten hield over hiphop en, indien mogelijk, hiphop in mijn pakket voorzag. De reden waarom ik van hiphop hou is vrij eenvoudig: hiphop gaf de Afro-Amerikanen een nieuwe cultuuruiting, een emancipatie die verder ging dan louter muziek. Public Enemy gaf hen en ons en iedereen meer dan een geweten en dankzij de hiphop zijn sommige jazzstandards nog bekend. Ik hou van hiphop. Mijn favorieten:

Looking For The Perfect Beat - Afrika Bambaataa

Paid In Full - Eric B & Rakim (Coldcut Remix)

Let Me Ride - Dr. Dre

Humble Mumble - Outkast

Gonna Make You Sweat - C +C Music Factory

Jam On It - Newcleus

Regulate - Warren G.

Hip Hop Bebop - Man Parrish

Nothing But A G Thing - Dr. Dre ft. Snoop Doggy Dog

Doing Our Own Thang - The Jungle Brothers

Through The Wire - Kanye West

One Of The Trebble - Davy DMX

p-funk in 't Rivierenhof

2011-04-05T00:16:00.002+02:00

Ik ben er lang eigenlijk nogal redelijk kalm onder gebleven, pas vandaag dringt het werkelijk tot me door: George Clinton komt naar België! Naar Antwerpen! Okay, de beste man is hier nog al es meer dan een keertje geweest maar toen hoorde ik dat altijd nadien. Keitof! George Clinton heeft vorige week opgetreden. Ahum, waarom wist ik dat niet? En andere keren kon ik niet en dan ook werkelijk niet wegens andere verplichtingen. Maar ditmaal weet ik het dus maanden op voorhand dat hij in mijn city zal optreden. En ik ben nerveus.

Ik zeg tegen heel veel mensen dat George Clinton en Prince mijn twee grootste muzikale heroes zijn. En ik zeg dat tegen heel veel mensen omdat het waar is. George Clinton ten tijde van z'n Funkadelic/Parliament-periode is muziek zoals ik het wil horen. En zo ook Prince dus. Als ik een fantasiewereld zou verzinnen, iets wat ik eigenlijk al wel doe, dan klinkt er voornamelijk muziek van hen. Het is meer dan gewoon muziek, net zoals de gastronomische keuken meer dan gewoon eten kan zijn. Ik ben nu iets langer dan 10 jaar in complete idolatrie over die twee genies dus hen zien optreden is voor mij een bijna niet te vatten ervaring.

Wow, hier schrijft duidelijk een fan.

nostalgisch song bloggen

2011-04-03T05:56:00.010+02:00

Gisteren hield ik een 80's klasreünie waarin er natuurlijk ook herinneringen uit de jaren '80 werden geraapt. Maar waar we het nauwelijks over hadden waren de songs. Als ik niet louter aan Madonna en Michael Jackson denk zijn dit toch wel mijn top vijf 80's stempel songs (sommige kon ik wegens blockcensuur niet posten). Al kan dit morgen wel veranderen. En de dag erna weer door hetzelfde lijstje enzovoort.

Voor mij zijn kerstliedjes sowieso altijd een beetje special. Omdat ik in die periode jarig ben. Ja, soms doe ik alsof de wereld rond mij, mij, mij draait.

Ik was een kleuter op een speelplein en hoorde dit nummer daar elke dag. Nog steeds kiekenvel.

Nou, is mijn allereerste herinnering aan het Eurovisie. Waarin België won.

Het was die tijd waarin Zuid Afrika nog steeds (!) een apartheidsregime had en Mandela opgesloten zat. Overal en hier klonken er protestnummers. En deze was een van de vele rake. Universele en tijdloze song.

Een jaar na Sandra Kim. Vind ik echt de beste Eurosong die ik heb zien winnen. Sandra Kim is ook een van m'n favorieten ever en een paar jaar later kwam Zweden met Carola ook iets geweldigs doen, wat ook tot m'n favorieten behoort. Om maar te zwijgen van de jaren ervoor en erna. Maar dit is mijn nummer een favoriet.

Dirty Dancing, is like Fame, is like Flashdance. We playbackten de soundtrack.

Bill Medley & Jennifer Warnes - door punisher2409

Je hebt zo van die nummers die wel een vol jaar op 1 lijken te staan. Wel. Dus. Dit was zo'n song en ik was nog vrij jong toen deze de hit van het jaar werd. Ik was totaal mee. En toegeven, ik vind hem nog steeds leuk, hoor.

liefde voor letteren

2011-03-30T14:08:00.004+02:00

Ik heb een liefde voor taal en een liefde voor letteren. De 'scone' letteren, de literatuur. Voor ik werkelijk kon lezen was ik al een boekenwurm en toen ik eenmaal begreep wat er verteld werd las ik wel drie jeugdromans tegelijkertijd. Overal las ik: op de tram, bij de kapper, in de bibliotheek, voor de televisie en natuurlijk in bed. Ik was een van die kindjes die van de bibliothecaris jeugdboeken mocht ontlenen die niet voor haar leeftijd bestemd waren "Want je bent een flinke lezer." en dat was ik zeker want ik las wel zo'n boek of vijf per week.

Voor de eigenlijke leeftijdsgrens ging ik de volwassen afdeling exploreren, maar dat verliep niet echt van een leien dakje: ik liep gewoonweg verloren tussen die ellenlange rijen romans en bekeerde me tot de non fictie. Esotherische en medische en biografische boeken ging ik lezen. De enige fictie die ik ter hand nam was enkel voor school en dat waren dan tienerboeken, tienerboeken die ik eigenlijk al ontgroeid was.

Een nieuwe school, een nieuwe wind: in het derde middelbaar leerden we op de nieuwe school over Goethe, Voltaire en Van Den Vos Reynaerde. Heerlijk. Ik had gewoon een gids nodig als opstapje naar de volwassen fictie want ik ging het allemaal met plezier lezen samen met Dickens en Shakespeare. De liefde voor literatuur bloeide weer helemaal open, zo ontdekte ik het toen nog jonge literaire geweld van Herman Brusselmans, Tom Lanoye, Paul Mennes en in Nederland Ronald Giphart en Leon De Winter. Van die jonge auteurs ging het naar Connie Palmen, Remco Campert, Harry Mulisch, poëzie van Baudelaire, Gerrit Komrij en iedereen. Ik was weer lettergek en hield een ambitieuze spreekbeurt over de Nederlandse literatuur vanaf de Vijftigers. Lekker gek dus, het was gewoon veel te veel.

Maar literatuur is dus m'n eerste cultuurliefde. Of misschien is dat muziek. Doet er niet toe, het is een passie.

kartonnen dozen herlezen en wow

2011-03-28T19:39:00.003+02:00

Kartonnen Dozen van Tom Lanoye vandaag weer herlezen. Een van de mooiste liefdesverhalen ooit geschreven. En nu, voor het eerst, zou ik es willen weten wie die Z. eigenlijk is. En wat Z. ervan vindt dat Lanoye een heel boek aan hem heeft gewijd waarin hij openhartig over al z'n gevoelens schreef. Ik ben zelf ook al zwaar verliefd geweest maar zo'n jarenlange amour fou, nee toch niet. Maar ik begrijp het wel. En ik zou Kartonnen Dozen vaker moeten herlezen.

Hollywood omdat het moet deel twee

2011-03-27T00:16:00.003+01:00

Het vervolg omdat old Hollywood nog altijd moet.

1. Rita Hayworth: Rita Hayworth is de vleesgeworden verleiding en stond mede model voor sexy bomb Jessica Rabbit. Van oorsprong een New Yorkse Latina uit Brooklyn. Maar omdat de V.S. en Hollywood zo racistisch is als wat, ik schrijf de dingen op zoals ze zijn, veranderde ze haar naam in het Angelsaksische Hayworth en werd een megaster. Put the blame on noone, she's a fox.

Put the Blame on Mame from Gilda (1946) door scarlettared

2. Audrey Hepburn: voor mij is ze Breakfast At Tiffany's. Voor anderen is ze misschien My Fair Lady of Roman Holiday voor mij is ze gewoon Breakfast At Tiffany's. Audrey Hepburn is very stylish. Gisteren was ik aan het opscheppen dat ik zo goed ben in make overs en ooit styliste wilde worden. Men vroeg me om kledingtips en ik zei: investeer in klassiekers. En Audrey deed dit als geen ander: the little black dress is zo Chanel en zo Audrey. En Audrey Hepburn is ook een beetje Belgisch, jawel. Ook Nederlands.

AUDREY HEPBURN-MOON RIVER door pierrot77

3. Judy Garland: ik was werkelijk geshockeerd toen bleek dat men eerder de coverversie van Somewhere Over The Rainbow kende dan het origineel. Het origineel! Niks kan tippen aan het origineel! Judy Garland was, wild guess, 14, en zong met een volwassen stem een van de mooiste liederen ooit geschreven. Hollywoodroyalty met vele huwelijken. En heeft veel 'friends of Dorothy'.

4. Greta Garbo: de meest mysterieuze van ze al: Greta Garbo. Een Zweedse schone die vooral zweeg. 'I want to be left alone.' Maar achter de coulissen zou ze net als Marlene Dietrich vele minaars en minaressen hebben versleten. Weinig is gekend over haar privéleven omdat ze erover zweeg. Geen autobiografie dus.

5. Kirk Douglas: Kirk Douglas, Michael Douglas. Michael Douglas is een held maar Kirk, sorry, nog net iets meer. Knappe vent met een talent om u tegen te zeggen. Niet voor niets werd hij een van de favorieten van Stanley Kubrick. Stanley, de legendarische perfectionist.

6. Betty Grable: Betty Grable staat vooral bekend om haar benen. Tijdens de oorlogsjaren trok men een pin upfoto van haar en die foto werd vervolgens de meest legendarische pin upfoto ooit. Populaire actrice die later in televisieshows verscheen waarin ze ook, jawel, haar benen liet zien.

7. Lana Turner: t-shirt girl. Echt waar, Lana Turner stond aanvankelijk bekend als de t-shirt girl omdat een t-shirt toen nog niet algemeen goed was en ze goed stond met een t-shirt aan. Haar liefdesleven was turbulent want haar dochter schoot op haar minnaar. Ik zou dat ook doen, no doubt. Don't mess with us.

8. Vivien Leigh: Gone With The Wind, oh yeah. De rol die haar beroemd maakte. Ze had een ja/nee relatie met ja/nee gay actor sir Laurence Olivier. Volgens mij was hij gay. And life imitates art: ze speelde met verve de gekgeworden Blanche in 'A Streetcar Named Desire', in real life was ze ook niet echt stabiel. Maar wat een actrice! Go see that movie.

9. Tracy Spencer: de man van Katherine Hepburn. Fact: ze was niet echt de vrouw want Tracy Spencer bleef bij z'n vrouw maar ging met Katherine. Dat was geen geheim. De tranen van Katherine in 'Guess Who's Coming To Dinner' zijn echte tranen want ze wist dat Tracy ging sterven. Hollywoodkoppel, dat niet mocht. En beiden in de lijst van the All Time Greatest Movie Stars van AFI.

10. Doris Day: de eeuwige maagd van Ohio en Britney Spears volgde in haar voetspoor. De immer kuise Doris Day was zo populair dat ze een postergirl was en het voorbeeld voor puriteins Amerika maar achter de coulissen ging het er natuurlijk heel anders aan toe.

the night

2011-03-26T00:16:00.001+01:00

Zomeruur. Ik hààt zomeruur. Winteruur, I love maar zomeruur I hate with a big detest. Nieuwwoord.

En gisteren was alweer bizar. Eerst eten in de Shilling with my girl. Nice. Dan naar het Zurenborg with my girl en een foto krijgen met sms van een zekere Kevin van Idool? Eerlijk, ik had gister gewoon het papiertje in m'n zak gefrommeld en er verder niet naar gekeken. Pas nu zie ik het: Kevin van Idool? Ik kijk niet eens naar Idool. Maar 't is wel een knappe jongen, die Kevin van Idool.

Gisteren was bizar omdat we naar het politiebureau konden. "Ik rij mee!" "Keileuk!" "Dude, where is your car?" Op naar het politiebureau en daar vernemen dat de auto is weggesleept. Wat een antiautoavond want my girl was een paar uur ervoor tegen een paal gereden. Anyways. Me and my boy and tse girls te voet naar het homewijkje. Gelukkig moesten we naar hetzelfde homewijkje en konden we de afstand in 20 minuten overbruggen. Ikke 25 minuten.

One night in Antwerp ofzo, hé.